De Russische president Vladimir Poetin met de toenmalige Duitse bondskanselier Angela Merkel op 10 mei 2015 in het Kremlin. (Russische regering)

Recente opmerkingen van de voormalige Duitse bondskanselier Angela Merkel werpen licht op het dubbelzinnige spel dat Duitsland, Frankrijk, Oekraïne en de Verenigde Staten hebben gespeeld in de aanloop naar de Russische invasie van Oekraïne in februari.

Terwijl het zogenaamde “collectieve westen” (de VS, de NAVO, de E.U. en de G7) blijft beweren dat de inval van Rusland in Oekraïne een daad van “niet-uitgelokte agressie” was, is de werkelijkheid heel anders: Rusland was misleid om te geloven dat er een diplomatieke oplossing was voor het geweld dat was uitgebroken in de Donbass regio in het oosten van Oekraïne in de nasleep van de door de VS gesteunde Maidan coup in Kiev in 2014.

In plaats daarvan kochten Oekraïne en zijn westerse partners gewoon tijd tot de NAVO een Oekraïens leger kon opbouwen dat in staat was de Donbass in zijn geheel te veroveren en Rusland uit de Krim te verdrijven.

In een interview vorige week met Der Spiegel verwees Merkel naar het compromis van München van 1938. Zij vergeleek de keuzes die de voormalige Britse premier Neville Chamberlain moest maken ten aanzien van nazi-Duitsland met haar besluit om zich te verzetten tegen het Oekraïense lidmaatschap van de NAVO, toen de kwestie ter sprake kwam tijdens de NAVO-top van 2008 in Boekarest.

Door het NAVO-lidmaatschap uit te stellen, en later door aan te dringen op de Minsk-akkoorden, dacht Merkel dat zij Oekraïne de tijd gaf om een Russische aanval beter te weerstaan, net zoals Chamberlain dacht dat hij het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk de tijd gaf om hun krachten te bundelen tegen Hitlers Duitsland.

Het resultaat van deze terugblik is verbazingwekkend. Vergeet even dat Merkel de dreiging van Hitlers nazi-regime vergeleek met die van het Rusland van Vladimir Poetin, en concentreer je in plaats daarvan op het feit dat Merkel wist dat de toetreding van Oekraïne tot de NAVO een Russische militaire reactie zou uitlokken.

In plaats van deze mogelijkheid volledig af te wijzen, voerde Merkel een beleid dat erop gericht was Oekraïne in staat te stellen een dergelijke aanval te weerstaan.

Oorlog, zo lijkt het, was de enige optie die de tegenstanders van Rusland ooit hadden overwogen.

Merkel en Joe Biden zoenend op de Veiligheidsconferentie van München in 2015 met toenmalig minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. (Mueller/MSC/Flickr)

Poetin: Minsk was een vergissing

De opmerkingen van Merkel komen overeen met de opmerkingen die de voormalige Oekraïense president Petro Porosjenko in juni maakte tegenover verschillende westerse media. “Ons doel,” verklaarde Porosjenko, “was om eerst de dreiging te stoppen, of op zijn minst de oorlog uit te stellen – om acht jaar veilig te stellen om de economische groei te herstellen en krachtige strijdkrachten te creëren.” Porosjenko maakte duidelijk dat Oekraïne niet in goed vertrouwen naar de onderhandelingstafel was gekomen over de akkoorden van Minsk.

Ook Poetin is tot dit besef gekomen. In een recente ontmoeting met Russische vrouwen en moeders van Russische troepen die in Oekraïne vechten, waaronder enkele weduwen van gesneuvelde soldaten, erkende Poetin dat het een vergissing was om in te stemmen met de akkoorden van Minsk, en dat het Donbass-probleem destijds met wapengeweld had moeten worden opgelost, vooral gezien het mandaat dat hij van de Russische Doema had gekregen met betrekking tot toestemming om Russische strijdkrachten in “Oekraïne” te gebruiken, niet alleen op de Krim.

Het verlate besef van Poetin zou de rillingen over de rug moeten doen lopen van al diegenen in het Westen die uitgaan van de misvatting dat het Russisch-Oekraïense conflict op de een of andere manier via onderhandelingen kan worden opgelost.

Geen van Ruslands diplomatieke gesprekspartners heeft ook maar een greintje integriteit getoond als het gaat om het tonen van enige oprechte betrokkenheid bij een vreedzame oplossing voor het etnische geweld dat voortkwam uit de bloedige gebeurtenissen van de Maidan in februari 2014, waarbij een OVSE-gecertificeerde, democratisch gekozen Oekraïense president ten val werd gebracht.

Tijdlijn: Euromaidan, de oorspronkelijke Oekraïne Crisis

Reactie op verzet

Toen de Russischtaligen in Donbass zich tegen de staatsgreep verzetten en die democratische verkiezingen verdedigden, verklaarden zij zich onafhankelijk van Oekraïne. De reactie van het coupregime in Kiev was het lanceren van een acht jaar durende wrede militaire aanval tegen hen, waarbij duizenden burgers werden gedood. Poetin wachtte acht jaar om hun onafhankelijkheid te erkennen en lanceerde vervolgens in februari een grootschalige invasie van Donbass.

Eerder had hij gewacht in de hoop dat de Minsk-akkoorden, die door Duitsland en Frankrijk werden gegarandeerd en unaniem door de VN-Veiligheidsraad (inclusief de VS) werden onderschreven, de crisis zouden oplossen door Donbass autonomie te geven terwijl het deel zou blijven uitmaken van Oekraïne. Maar Kiev heeft de akkoorden nooit uitgevoerd en werd daartoe niet voldoende onder druk gezet door het Westen.

De afstandelijkheid van het Westen, toen elke pijler van vermeende legitimiteit afbrokkelde – van de OVSE-waarnemers (waarvan sommigen, volgens Rusland, doelgerichte inlichtingen over Russische separatistische troepen aan het Oekraïense leger verstrekten); tot het Normandische formatiepaar van Duitsland en Frankrijk, dat ervoor moest zorgen dat de Minsk-akkoorden zouden worden uitgevoerd; de Verenigde Staten, wier zelfverklaarde “defensieve” militaire bijstand aan Oekraïne van 2015 tot 2022 weinig meer was dan een wolf in schaapskleren – dit alles onderstreepte de harde realiteit dat er nooit een vreedzame oplossing zou komen voor de kwesties die ten grondslag liggen aan het Russisch-Oekraïense conflict.

En die zal er ook nooit komen.

Oorlog, zo lijkt het, was de oplossing die het “collectieve Westen” zocht, en oorlog is de oplossing die Rusland vandaag zoekt.

Zaai de wind, oogst storm.

Bij nader inzien had Merkel geen ongelijk toen ze Munchen 1938 aanhaalde als antecedent voor de huidige situatie in Oekraïne. Het enige verschil is dat het hier niet ging om nobele Duitsers die de wrede Russen wilden tegenhouden, maar om bedrieglijke Duitsers (en andere westerlingen) die goedgelovige Russen wilden misleiden.

Dit zal niet goed aflopen voor Duitsland, Oekraïne of al diegenen die zich met de mantel der diplomatie hebben bedekt, terwijl ze het zwaard dat ze achter hun rug hielden aan het zicht onttrokken.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


 

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest

5 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Bernie
Bernie
3 maanden geleden

Dit bericht is natuurlijk niet helemaal onverwacht. Oekraïne is al tien jaar bezig de Donbas te bestoken.
Wat er interessant aan is zijn twee dingen:
Het toont hoezeer de westerse elite verblind is door de morele superioriteit, het idee vooral dat zij weten hoe de geschiedenis verder zal gaan. Dat Putin een tijdelijke fase is in een verhaal waarvan alleen de westerse elite weet hoe het zal aflopen. Deze tunnelvisie is typerend voor socialisten en communisten, die elke historische gebeurtenis inkapselen en interpreteren als een uiting van klassenstrijd.
Verder dat het een beetje triest is dat deze mensen denken dat de door Merkel verwoordde politiek kan werken met een land als Rusland, dat over veel grotere hulpbronnen beschikt dan de hele EU. Grondstoffen zijn namelijk doorslaggevend in een langdurig conflict. Zowel in WO 1 als in WO2 had Duitsland een grotere industriële capaciteit en het voordeel van het initiatief, maar verloor (o.a.) door een gebrek aan grondstoffen.

John
John
3 maanden geleden
Antwoord aan  Bernie

Grondstoffen waren zelfs doorslaggevend tijdens de belegering van kastelen vroeger.
Degene met het meeste voedsel en water die won.

roebel
roebel
3 maanden geleden
Antwoord aan  Bernie

Hitler ging ook vechten tegen russen om grondstoffen te bemachtigen. Als hij had gewonnen had hij toegang tot staal kolen en olie en dan had de geschiedenis er heel anders uit gezien

John
John
3 maanden geleden

Rusland is niet achterlijk, en zag dit voor 2014 al aankomen, en zij hebben zich ook voorbereid.

Johan
Johan
3 maanden geleden
Antwoord aan  John

Reeds in 1995, tijdens een eerder NAVO-bombardement, ditmaal op Bosnische Serven, merkte de anders zo meegaande Russische president Jeltsin op dat de bombardementen ‘het eerste teken zijn van wat er kan gebeuren als de NAVO tot aan de grenzen van de Russische federatie zou komen. De vlam van oorlog kan door heel Europa uitbreken’. Na 27 jaar smeulen brak zij dan uiteindelijk uit in Oekraïne.

http://www.roepstem.net/nalatenschap-madeleine-albright-aan-europa.html