In een allesomvattende toespraak tot de plenaire zitting van de 19e jaarlijkse bijeenkomst van de Valdai Club heeft president Poetin niet minder dan een vernietigende, gelaagde kritiek op de unipolariteit geleverd, schrijft Pepe Escobar.

Van Shakespeare tot de moord op generaal Soleimani; van mijmeringen over spiritualiteit tot de structuur van de VN; van Eurazië als bakermat van de menselijke beschaving tot de onderlinge verbondenheid van BRI, SCO en de INSTC; van nucleaire gevaren tot dat perifere schiereiland van Eurazië dat “verblind is door het idee dat Europeanen beter zijn dan anderen”, de toespraak schilderde een Bruegheliaans doek van de “historische mijlpaal” die voor ons ligt, midden in “het gevaarlijkste decennium sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog”.

Poetin durfde zelfs te stellen dat, in de woorden van de klassieken, “de situatie tot op zekere hoogte revolutionair is”, aangezien “de hogere klassen niet meer zo kunnen en de lagere klassen niet meer zo willen leven”. Alles is dus in beweging, want “de toekomst van de nieuwe wereldorde wordt voor onze ogen gevormd.”

Veel meer dan een pakkende slogan over het spel dat het Westen speelt, “bloedig, gevaarlijk en vuil”, moeten de toespraak en de interventies van Poetin tijdens de daaropvolgende vragenronde worden geanalyseerd als een samenhangende visie op verleden, heden en toekomst. Wij bieden hier slechts enkele van de hoogtepunten:

“De wereld is getuige van de afbraak van wereldinstellingen, de erosie van het beginsel van collectieve veiligheid, de vervanging van internationaal recht door ‘regels'”.

“Zelfs op het hoogtepunt van de Koude Oorlog ontkende niemand het bestaan van de cultuur en de kunst van de Ander. In het Westen wordt elk alternatief standpunt als subversief bestempeld.”

“De nazi’s verbrandden boeken. Nu verbieden de westerse vaders van het ‘liberalisme’ Dostojevski.”



Dissident:

Dat is een extreem slechte vergelijking van Poetin. Iedereen roept altijd maar dat de Duitsers boeken verbrandden, maar de meesten die dat roepen weten niet welke boeken de Duitsers dan wel verbrandden. De boeken die verbrand werden waren boeken van het Institut für Sexualwisschenschaft van Max Hirschfeld, en er is niks mis mee om die boeken te verbranden. De Jood Hirschfeld verrichtte de eerste transgenderoperatie en zijn instituut was de hoofdaanjager van de seksuele perversie van de Weimar republiek. Hirschfeld is een van de verantwoordelijken voor de culturele LGBTQ terreur die onze samenleving bedreigt. Het is een beetje flauw van Poetin, want het Russische parlement heeft zelf net voor een wet gestemd die het bestaande verbod op lhbtiq-campagnes in het land uitbreidt.



“Er zijn tenminste twee ‘Westen’. Het eerste is traditioneel, met een rijke cultuur. Het tweede is agressief en koloniaal.”

“Rusland was en is geen vijand van het Westen.

Rusland probeerde betrekkingen op te bouwen met het Westen en de NAVO – om in vrede en harmonie samen te leven. Hun antwoord op alle samenwerking was simpelweg ‘nee’.”

“We hebben geen nucleaire aanval op Oekraïne nodig, het heeft geen zin – noch politiek noch militair.”

“Voor een deel” kan de situatie tussen Rusland en Oekraïne worden beschouwd als een burgeroorlog: “Bij het creëren van Oekraïne hebben de bolsjewieken het begiftigd met primair Russische gebieden – ze gaven het heel Klein Rusland, het hele Zwarte Zeegebied, de hele Donbass. Oekraïne ontwikkelde zich als een kunstmatige staat.

“Oekraïners en Russen zijn één volk – dat is een historisch feit. Oekraïne heeft zich ontwikkeld als een kunstmatige staat. Het enige land dat zijn soevereiniteit kan garanderen is het land dat hem heeft gecreëerd – Rusland.”

“De unipolaire wereld loopt ten einde. Het Westen is niet in staat om in zijn eentje de wereld te besturen. De wereld staat op een historische mijlpaal aan de vooravond van het gevaarlijkste en belangrijkste decennium sinds de Tweede Wereldoorlog.”

“De mensheid heeft twee opties – of we blijven de last van problemen opstapelen die ons allen zeker zal verpletteren, of we kunnen samenwerken om oplossingen te vinden.”

Wat doen we na de orgie?

Te midden van een reeks boeiende discussies is de kern van de zaak bij Valdai het rapport  “A World Without Superpowers” uit 2022.

De centrale stelling van het rapport – volkomen juist – is dat “de Verenigde Staten en hun bondgenoten in feite niet langer de status van dominante supermacht genieten, maar dat de mondiale infrastructuur die hen dient nog steeds aanwezig is.”

Natuurlijk werden alle grote onderling verbonden problemen op het huidige kruispunt veroorzaakt doordat “Rusland de eerste grootmacht werd die, geleid door zijn eigen ideeën over veiligheid en rechtvaardigheid, ervoor koos om de voordelen van ‘wereldvrede’, gecreëerd door de enige grootmacht, terzijde te schuiven.”

Nou, niet echt “wereldvrede”; eerder een door de maffia opgelegde ethiek van “our way or the highway”. In het rapport wordt het bevriezen van Ruslands goud- en deviezenreserves en het “opruimen” van Ruslands bezittingen in het buitenland diplomatiek gekarakteriseerd als “westerse jurisdicties”, “indien nodig”, die zich “meer laten leiden door politiek opportunisme dan door de wet”.

Dat is in feite regelrechte diefstal, in de schaduw van de “op regels gebaseerde internationale orde”.

Het rapport voorziet – optimistisch – de komst van een soort genormaliseerde “koude vrede” als “de best beschikbare oplossing vandaag” – waarbij in ieder geval wordt erkend dat dit verre van gegarandeerd is, en “de fundamentele wederopbouw van het internationale systeem op nieuwe fundamenten niet zal stoppen.”

De basis voor een zich ontwikkelende multipolariteit is in feite pas gelegd door het strategisch partnerschap tussen Rusland en China, slechts drie weken voordat imperialistische provocaties Rusland dwongen de Speciale Militaire Operatie (SMO) te starten.

Tegelijkertijd werden de financiële lijnen van multipolariteit al minstens sinds juli 2021 voorgesteld, in een document dat mede is geschreven door professor Michael Hudson en Radhika Desai.

Het Valdai-rapport erkent terecht de rol van de middelgrote machten van het Zuiden, die “een voorbeeld zijn van de democratisering van de internationale politiek” en “als schokdempers kunnen fungeren in perioden van beroering”. Dat is een rechtstreekse verwijzing naar de rol van BRICS+ als hoofdrolspelers.

In het grote geheel van het schaakbord wordt de analyse realistischer als men bedenkt dat “de triomf van ‘het enige ware idee’ een effectieve dialoog en overeenstemming met aanhangers van andere opvattingen en waarden per definitie onmogelijk maakt.”

Poetin zinspeelde hier meerdere malen op in zijn toespraak. Er is geen enkel bewijs dat het Rijk en zijn vazallen zullen afwijken van hun normatieve, opgelegde, op waarden gebaseerde unilateralisme.

Dat de wereldpolitiek “snel terugkeert naar een staat van anarchie op basis van geweld” spreekt voor zich: alleen het Rijk van Chaos wil anarchie opleggen, omdat het geen geopolitieke en geo-economische instrumenten meer heeft om rebelse naties te controleren, afgezien van de sanctietsunami.

Het rapport heeft dus gelijk als het vaststelt dat de kinderachtige neo-Hegeliaanse “einde van de geschiedenis” natte droom uiteindelijk tegen de muur van de Geschiedenis is gebotst: we zijn terug bij het patroon van grootschalige conflicten tussen machtscentra.

En het is ook een feit dat “simpelweg de ‘operator’ veranderen zoals dat in eerdere eeuwen gebeurde” (zoals in de VS die de macht overnamen van Groot-Brittannië) “gewoon niet werkt”.

China koestert misschien de wens om de nieuwe sheriff te worden, maar het leiderschap in Peking is zeker niet geïnteresseerd. En zelfs als dat zou gebeuren, zou de Hegemon het hevig verhinderen, omdat “het hele systeem” onder zijn controle blijft (voornamelijk financiën en economie).

De enige uitweg is dus opnieuw multipolariteit – die in het rapport nogal vaag wordt gekarakteriseerd als “een wereld zonder grootmachten”, die nog steeds behoefte heeft aan “een systeem van zelfregulering, dat een veel grotere vrijheid van handelen en verantwoordelijkheid voor zulke handelingen impliceert.”

Er zijn vreemdere dingen gebeurd in de geschiedenis. Zoals het er nu uitziet, zitten we diep in de maalstroom van volledige instorting. Poetin heeft ons op de rand van een revolutie gebracht.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Poetin vertelt harde feiten en de waarheid (Video)

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest

3 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Johan P
Johan P
3 maanden geleden

Heeft Putin ons op de rand van revolutie gebracht of het steeds agressievere, alles onderdrukkende westen dat onder het eigen gewicht aan mismanagement, decadentie, en perversiteit in elkaar zakt?
En zelfs als men dat aan Putin zou wijten blijft de vraag of een revolutie per definitie slecht is.

Johannes
Johannes
3 maanden geleden

Poetin heeft ons niet op de rand van revolutie gebracht. Dat is de verdienste van de CIA en de NAVO.

Qvic
Qvic
3 maanden geleden

Het willen dicteren van andere komt voort, uit een minderwaardigheidssyndroom van de onderdrukker. Die wil zo zijn eigen mindere kwaliteiten maskeren, door net te doen alsof het juist zijn sterkste kwaliteiten zijn. Om niet door de mand te vallen, wordt vaak censuur gebruikt of geweld tegen andere of paranoia worden in de angst dat andere het ooit zouden ontdekken, dat zij deze zwakke punten hebben. Zo zijn vele pedofielen juist diegene die klein geschapen zijn. Of kleine mensen die dan een grotere auto willen hebben, om zo het te kunnen compenseren naar hun gedachte. Het zijn altijd labiele mensen, die op een of andere manier hun tekortkoming willen compenseren en dat gaat vaak ten koste van onschuldige.

Het gevaarlijkste is als zij macht kunnen vergaren over andere. Mensen die de leiding hebben, gaat helaas 99% de fout in doordat de leiding haar macht gaat misbruiken en hoe langer diegene aan de macht is, hoe verder het corrumpeert. Zo heeft de maffia zijn rijk opgebouwd, door iedere maffia lid met de dood te bedreigen, als zij niet gehoorzamen aan de leiding. Op de zelfde basis hanteert Amerika al zijn vazallen. Dat is geen samenwerking, maar een afpers mechanisme. Die de dood en geweld verheerlijken.

Rusland wil samenwerking met respect voor elkaar van laat iedereen in zijn eigen waarde. Maar dat is nu het probleem van het westen, die vinden dat zij beter zijn dan andere en daarom willen zij heersen over die andere. Niemand is beter dan die andere, ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en inzichten, zolang je iedereen in zijn waarde laat. Kun je samen veel verder komen en een bloeiende samenwerking opbouwen, waar meerdere partijen baat bij hebben een win-win situatie. Maar het westen wil alle opbrengsten van hun plunderingen met zijn afpers mechanisme enkel voor zich zelf behouden en de geplunderde landen pas los kunnen laten als zij die landen compleet leeg geplunderd hebben.Want met het Russische model betekent dat zij zelf moeten werken en dat willen de parasieten absoluut niet.