Het lijdt geen twijfel dat toekomstige onbevooroordeelde historici de toespraak van de Russische president Vladimir Poetin over de terugkeer van de babybeertjes – Donetsk, Lugansk, Kherson en Zaporizhzhia – op 30 september zullen bestempelen als een mijlpaal in de roerige jaren twintig.

De onderliggende eerlijkheid en duidelijkheid weerspiegelen zijn toespraak op de Veiligheidsconferentie van München in 2007, maar deze keer overstijgt hij grotendeels de opsmuk van het geopolitieke New Great Game, schrijft Pepe Escobar.

Dit was een toespraak tot het collectieve mondiale zuiden. In een belangrijke passage merkte Poetin op dat “de wereld een periode van revolutionaire transformaties is ingegaan, die van fundamentele aard zijn. Er worden nieuwe ontwikkelingscentra gevormd, die de meerderheid vertegenwoordigen.”

Terwijl hij het directe verband legde tussen multipolariteit en versterking van soevereiniteit, voerde hij het helemaal door naar de opkomst van een nieuwe antikoloniale beweging, een turbo-versie van de Niet-Gebonden Beweging van de jaren zestig:

“We hebben veel gelijkgestemden over de hele wereld, ook in Europa en de Verenigde Staten, en we voelen en zien hun steun. In verschillende landen en samenlevingen ontwikkelt zich reeds een bevrijdende, antikoloniale beweging tegen de unipolaire hegemonie. De subjectiviteit ervan zal alleen maar toenemen. Het is deze kracht die de toekomstige geopolitieke realiteit zal bepalen.”

Toch ging de afsluiting van de toespraak over transcendentie – op spirituele toon. De laatste volledige alinea begint met “Achter deze woorden staat een glorieuze spirituele keuze”.

Het post-postmodernisme begint met deze toespraak. Hij moet met uiterste zorg worden gelezen, zodat de talloze implicaties ervan kunnen worden begrepen. En dat is precies wat smakeloze westerse spinsels en een mand met vernederende adjectieven nooit zullen toestaan.

De toespraak is een beknopte routekaart naar hoe we op dit gloeiende historische kruispunt zijn beland – waar, om Gramsci te overtreffen, de oude orde weigert haar dood te erkennen terwijl de nieuwe onverbiddelijk wordt geboren.

Er is geen weg terug. Het belangrijkste gevolg van een grotendeels gedocumenteerd feit – “er wordt een hybride oorlog tegen Rusland gevoerd omdat het de neokoloniale wereldorde in de weg staat” – is dat Rusland zich opmaakt voor een frontale botsing met het Rijk der Leugens.

Samen met de Euraziatische grootmachten China en Iran. Keizerlijke vazallen zijn in dit geval op zijn best bijkomende schade.

Bovendien is het veelzeggend dat de toespraak van Poetin volgde op de toespraak van de Indiase minister van Buitenlandse Zaken, Dr. S. Jaishankar, die tijdens de Algemene Vergadering van de VN de “plundering van India door de koloniale macht” benadrukte.

De toespraak van Poetin en de vastberadenheid van Rusland om de – al dan niet hybride – oorlog tegen het collectieve Westen te voeren, vormen het macrobeeld.

Het microbeeld betreft de schommelingen op de slagvelden in Oekraïne, en zelfs het opblazen van de pijpleidingen Nord Stream en Nord Stream 2: een wanhopige zet, enkele dagen voor de uitslag van de referenda en de officiële erkenning daarvan op 30 september.

Poetins historische toespraak

Waar is Osama als we hem nodig hebben?

Terwijl de werkhypotheses over hoe de daad is gedaan, wervelen, zijn een paar dingen heel duidelijk.

Rusland had absoluut geen motief om miljarden dollars van Gazprom’s energie-infrastructuur te vernietigen: ze konden het altijd gebruiken als pressiemiddel; en ze konden het gewoon uitschakelen – zoals ze deden, vanwege de sancties dementie – en het gas omleiden naar Aziatische klanten.

Een Witte Huis dat wordt “geleid” door een seniele voorlezer van de autocue, die vastzit in een zwart politiek-economisch vacuüm, had zeker geen flauw benul.

De hoofdverdachte is een malafide factie van de nationale veiligheid en het ministerie van Buitenlandse Zaken – onderdeel van wat in de Beltway bekend staat als The Blob. Noem ze Straussianen of neo-con fanatici, dit zijn de spelers die een Amerikaans buitenlands “beleid” voeren waarvan het centrale uitgangspunt de vernietiging van Rusland is – met de Europese “bondgenoten” als bijkomende schade.

Een onvermijdelijk – zeker onvoorzien – gevolg is dat in deze nieuwe wending in de oorlog van de economische corridors alle weddenschappen zijn afgesloten: geen enkele pijpleiding of onderzeese kabel, waar ook ter wereld, is nu nog veilig en kan bij vergeldingsacties in het geding komen.

Dus het opblazen van de twee pijpleidingen – NS en NS2 – is een 9/11 remixed Pipeline Terror. Zonder een islamist met een Kalashnikov die zich verstopt in een Afghaanse grot om de schuld op zich te nemen.

Bij de financiële verliezen zullen heel wat belangrijke spelers betrokken zijn. De aandeelhouders van Nord Stream AG zijn Gazprom (51%); Wintershall Dea AG (15,5%); PEG Infrastruktur AG, een dochteronderneming van E.ON Beteiligungen (15,5%); N.V. Nederlandse Gasunie (9%) en Engie (9%).

Dit is dus niet alleen een aanval op Rusland en Duitsland, maar ook op grote Europese energiebedrijven.

NS2 is een technisch wonder: meer dan 200.000 pijpsegmenten bedekt met 6″ beton, elk met een gewicht van 22 ton, aangelegd op de bodem van de Oostzee.

En net toen het erop leek dat alles verloren was, bleek dat niet echt. Het thema van het technisch wonder dook weer op: de pijpen zijn zo sterk dat ze niet gebroken zijn, maar slechts doorboord. Gazprom onthulde dat er nog een intacte streng van NS2 is die “mogelijk” kan worden gebruikt.

Het komt erop neer dat wederopbouw mogelijk is, zoals de Russische vicepremier Aleksandr Novak benadrukte: “Er zijn technische mogelijkheden om de infrastructuur te herstellen, het vergt tijd en passende middelen. Ik weet zeker dat er passende mogelijkheden zullen worden gevonden.”

Maar eerst wil Rusland de daders definitief identificeren.

Tweede deel van Nord Stream 2 opnieuw bekeken - Gazprom zegt dat gasleveringen misschien mogelijk zijn

Henry Kissinger, slechte verliezer

Henry Kissinger, het orakel van het Amerikaanse establishment en beruchte oorlogsmisdadiger, kon zijn handelsmerk Return of the Living Dead niet van zich afzetten door te zeggen dat Rusland “de oorlog al heeft verloren” omdat zijn vermogen om Europa te bedreigen met conventionele aanvallen, waarvan het decennialang of zelfs eeuwenlang had geprofiteerd, “nu aantoonbaar is overwonnen”.

Moskou “bedreigde” Europa niet met iets conventioneels of anderszins; het probeerde zaken te doen, en de Amerikanen blokkeerden dat met harde hand, en namen zelfs hun toevlucht tot de pijplijnterreur.

Deze Amerikaanse tactische overwinning werd in slechts zeven maanden behaald en kostte bijna niets. De resultaten lijken indrukwekkend: De Amerikaanse hegemonie over het hele EU-spectrum is nu onbetwist, nu Rusland zijn economische invloed heeft verloren. Maar dat zal de vastberadenheid van Moskou – zoals benadrukt in de toespraak van Poetin – om de strijd tegen het imperium en zijn vazallen tot het uiterste te drijven, alleen maar versterken.

Op het slagveld van Oekraïne betekent dit dat we hen naar de onderhandelingstafel moeten dwingen op Ruslands voorwaarden. En hen vervolgens dwingen in te stemmen met een nieuwe Europese “ondeelbare veiligheidsregeling”.

En dan te bedenken dat dat allemaal bereikt had kunnen worden met een simpel telefoontje eind 2021, toen Moskou brieven naar Washington stuurde waarin een serieuze discussie werd voorgesteld.

In feite zijn het de VS die “de oorlog al hebben verloren”: minstens 87% van de wereld – inclusief vrijwel het hele Mondiale Zuiden – heeft al geconcludeerd dat dit een schurkenstaat is, stuurloos.

“Verliezen”, in de stijl van Kissinger, betekent ook dat Rusland in slechts 7 maanden 120.000 km2 – of 22% van het Oekraïense grondgebied – heeft geannexeerd, dat bijna 90% van het BBP produceert en meer dan 5 miljoen burgers telt. Onderweg hebben de geallieerden het Oekraïense leger vernietigd, wat ze 24/7 blijven doen; miljarden dollars aan NAVO-apparatuur; de ondergang van de meeste westerse economieën versneld; en de notie van Amerikaanse hegemonie verdampt.

Wat Stupidistan Unplugged betreft, gaat de Oscar naar minister Blinken, die het spel weggaf door te zeggen dat het opblazen van de dubbele pijpleiding een “geweldige strategische kans” was.

Net zoals 9/11 een “geweldige strategische kans” was voor willekeurige invasie/bombardementen/moorden/plundering in het land van de Islam.

Shock’n Awe is terug

De EU is op weg naar een zekere handelsvernietiging. Vanaf nu zou elke mogelijkheid van energiehandel met Rusland het gevolg moeten zijn van de ineenstorting van zowel de NAVO als de EU. Dat kan gebeuren, maar het zal tijd kosten. Wat nu?

De EU kan niet vertrouwen op Azië: ver weg en onmogelijk duur in termen van LNG-liquefactie en hervergassing. Elke pijpleiding – bijvoorbeeld uit Kazachstan – zou door Rusland lopen of via Rusland uit China komen. Vergeet Turkmenistan; dat verscheept zijn gas al naar China.

De EU kan niet vertrouwen op West-Azië. Turk Stream is volgeboekt. De hele productie van de Perzische Golf is al gekocht. Als – en dat is een grote “als” – er meer gas beschikbaar zou zijn, zou het een kleine hoeveelheid uit Azerbeidzjan zijn (en Rusland zou het kunnen verstoren). Iran blijft gesanctioneerd door het Rijk – een fabelachtig eigen doelpunt. Irak en Syrië worden nog steeds geplunderd door de VS.

Blijft over Afrika – waar Frankrijk, zoals het er nu voorstaat, uit natie na natie zonder pardon wordt weggeschopt. Italië kan uiteindelijk gas leveren aan de Duitse industrie vanuit Algerije, Libië en de Cyprus-Israël velden. Er zal een stormloop plaatsvinden op de gasvelden in de Sahara en in Centraal-Afrika – van Oeganda tot Zuid-Soedan.

De Oostzee mag dan een NAVO-meer zijn, maar Rusland zou gemakkelijk kunnen besluiten om golven te veroorzaken, bijvoorbeeld door LNG in binnenschepen naar Duitse havens te vervoeren via Kaliningrad – dat in de winter ijsvrij is. Als Litouwen zou proberen dit te blokkeren, zou de heer Khinzal de kwestie kunnen regelen door zijn visitekaartje te tonen. Rusland zou ook de Finse Golf kunnen gebruiken, geen probleem voor die enorme Russische ijsbrekers.

Dit betekent dat Rusland gemakkelijk de concurrentie kan vernietigen – zoals de absurd dure LNG uit de VS. Petersburg naar Hamburg is immers slechts ongeveer 800 zeemijl; en van Kaliningrad slechts 400 zeemijl.

Het hele schaakbord staat op het punt radicaal veranderd te worden voor de komst van Generaal Winter. 9/11 leidde tot het bombarderen, de invasie en de bezetting van Afghanistan. Pijplijn 9/11 leidt tot een Shock’n Awe op de NAVO – in Oekraïne. Blowback is terug – met wraak.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Nordstream – Het signaal dat Washington weet dat het de “Great Game” heeft verloren

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest

3 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Eelke Piers
Eelke Piers
1 maand geleden

Gelukkig is het gas methaangas dus heel schadelijk voor het milieu want de aarde wordt erdoor opgewarmd.
We krijgen dus een warmer winter en ik hoop dat het niet door atoombommen opgewarmd wordt

Ravian
Ravian
1 maand geleden
Antwoord aan  Eelke Piers

Ik zou dat hele absurde idee dat een paar graden opwarming van de aarde schadelijk is voor het milieu eens achter me laten als ik jou was…

Pjotr
Pjotr
1 maand geleden

Rusland is de laatste koloniale macht die nu het postkoloniale tijdperk zal binnentreden. Meer dan dertig volkeren die nu officieel nog “Russen” zijn staan op het punt hun onafhankelijkheid en soevereiniteit te herwinnen.
Uiteindelijk zijn er maar evenveel etnische Russen als er Italianen zijn. Een Europees land als alle andere ten westen van de Oeral.