"Je moet weten dat we over het algemeen nog niet eens serieus met iets zijn begonnen."

Ik probeer al enkele dagen mijn gedachten over de Russisch-Oekraïense oorlog te verzamelen en in een ander analysestuk te gieten, maar mijn pogingen werden voortdurend gefrustreerd door de hardnekkige weigering van de oorlog om stil te zitten, schrijft Big Serge. Na een langzame, trage sleur gedurende een groot deel van de zomer, zijn de gebeurtenissen in een stroomversnelling geraakt, wat doet denken aan een beroemde kwinkslag van Vladimir Lenin: “Er zijn decennia waarin niets gebeurt, en er zijn weken waarin decennia gebeuren.”

Dit was zo’n week. Het begon met het begin van de referenda in vier voormalige Oekraïense oblasts om te bepalen of zij zich al dan niet bij de Russische Federatie wilden aansluiten, vergezeld van de aankondiging van Poetin dat reservisten zouden worden opgeroepen om de troepenmacht in Oekraïne uit te breiden. Verdere opwinding borrelde op uit de Baltische zeebodem met de mysterieuze vernietiging van de Nordstream-pijpleidingen. Nucleaire geruchten doen de ronde, en ondertussen gaat de oorlog op de grond door.

Al met al is het duidelijk dat we ons momenteel in de overgangsperiode naar een nieuwe fase van de oorlog bevinden, met een grotere inzet van Russische troepen, uitgebreide rules of engagement, en een grotere intensiteit die opdoemt. Seizoen 2 van de Speciale Militaire Operatie komt eraan, en daarmee de Winter van Yuri.

Laten we proberen alle ontwikkelingen van de afgelopen weken te verwerken en grip te krijgen op het traject in Oekraïne.

Annexatie

De belangrijkste gebeurtenis in het hart van de recente escalatie was de aankondiging van referenda in vier regio’s (Donetsk, Lugansk, Zaporizhia en Kherson) om de kwestie van toetreding tot de Russische Federatie te bepalen. De implicatie was natuurlijk dat als de referenda zouden slagen (een vraag die nooit in twijfel werd getrokken), deze regio’s bij Rusland zouden worden gevoegd. Hoewel er enkele geruchten de ronde deden dat Rusland de annexatie zou uitstellen, was dit nooit echt aannemelijk. Deze regio’s laten stemmen voor aansluiting bij Rusland om ze vervolgens in de kou te laten staan, zou enorm impopulair zijn en ernstige twijfels doen rijzen over de Russische inzet voor de bevolking in Oekraïne.

Formele annexatie is een zekerheid, zo niet op 30 september zoals het gerucht gaat, dan toch binnen een week.

Dit alles is vrij voorspelbaar, en completeert de eerste laag van annexaties die ik in eerdere analyse heb opgemerkt. De redenering is niet bijzonder ingewikkeld: de Donbas ontruimen en de Krim veiligstellen waren de absolute minimumdoelstellingen van Rusland voor de oorlog, en de Krim veiligstellen vereist zowel een landbrug met weg- en spoorverbindingen (oblast Zaporizhia) als controle over de waterbronnen van de Krim (Kherson). Deze minimumdoelstellingen zijn nu formeel vastgesteld, hoewel Oekraïne natuurlijk enige militaire activiteit op deze gebieden handhaaft en zal moeten worden verdreven.

Ik denk echter dat men de aandacht heeft verloren voor de betekenis van de referenda en de daaruit voortvloeiende annexatie. Westerse discussiepunten richtten zich op de onwettigheid van de stemmen en de onwettigheid van elke annexatie, maar dit is eigenlijk niet erg interessant of belangrijk. De legitimiteit van de annexatie hangt af van de vraag of het Russische bestuur in deze regio’s kan slagen. Legitimiteit als zodanig is slechts een kwestie van doeltreffendheid van de staatsmacht. Kan de staat beschermen, winnen en rechtspreken?

Wat in ieder geval veel interessanter is dan de technische details van de referenda, is wat het besluit om deze regio’s te annexeren zegt over de Russische bedoelingen. Zodra deze regio’s formeel zijn geannexeerd, zullen zij door de Russische staat worden beschouwd als soeverein Russisch grondgebied, dat kan worden beschermd met alle Russische middelen, inclusief (in het ergste en meest onwaarschijnlijke scenario) kernwapens. Toen Medvedev hierop wees, werd dit op bizarre wijze opgevat als een “nucleaire bedreiging”, maar wat hij eigenlijk probeerde over te brengen is dat deze vier oblasten deel gaan uitmaken van Ruslands minimale definitie van staatsintegriteit – niet-onderhandelbaar, met andere woorden.

Ik denk dat dit het beste als volgt kan worden geformuleerd:

Annexatie is een formele aanwijzing dat een gebied van existentieel belang wordt geacht voor de Russische staat, en zal worden bevochten alsof de integriteit van de natie en de staat in gevaar is.

Degenen die zich fixeren op de “wettigheid” van de referenda (alsof zoiets bestaat) en Medvedevs vermeende nucleaire chantage missen dit punt. Rusland vertelt ons waar het momenteel de grens trekt voor zijn absolute minimum vredesvoorwaarden. Het loopt niet weg zonder ten minste deze vier oblasts, en het beschouwt het volledige scala van staatscapaciteiten om dat doel te bereiken.

Krachtontwikkeling

Het besluit om referenda te houden en uiteindelijk de zuidoostelijke rand te annexeren ging gepaard met Poetins langverwachte aankondiging van een “gedeeltelijke mobilisatie”. Ogenschijnlijk worden in eerste instantie slechts 300.000 man met eerdere militaire ervaring opgeroepen, maar de deur staat open voor verdere uitbreidingen naar goeddunken van de president. Impliciet kan Poetin de mobilisatie naar eigen goeddunken opvoeren zonder verdere aankondigingen te doen of meer papierwerk te ondertekenen. Dit is vergelijkbaar met de Amerikaanse Lend-Lease of de “Authorization for Use of Military Force” in Amerika, waarbij de deur één keer wordt opengezet en de president vervolgens vrij is om naar believen te handelen zonder het publiek daarvan op de hoogte te stellen.

Het werd steeds duidelijker dat Rusland zijn troepenmacht moest uitbreiden. Het succesvolle Oekraïense offensief in de Kharkov oblast tot aan de Oskil-rivier werd mogelijk gemaakt door de Russische afwezigheid. Het Russische leger had de oblast Kharkiv volledig uitgehold, waardoor alleen een uitgedunde beschermingsmacht van nationale garde en LNR-militie overbleef. Het beruchte tegenoffensief in Kherson veranderde in een schiettent voor Russische artillerie, terwijl het Oekraïense leger zonder succes manschappen naar een hopeloos bruggenhoofd bij Andriivka stuurde.

Tot dusver heeft Oekraïne in deze oorlog twee grote successen geboekt bij de herovering van grondgebied: eerst in het voorjaar, rond Kiev, en nu de herovering aan het eind van de zomer van de oblast Charkov. In beide gevallen hadden de Russen de sector preventief leeggehaald. We hebben nog geen succesvol Oekraïens offensief gezien tegen het Russische leger in een defensieve houding. De voor de hand liggende oplossing is dan ook de inzet van meer troepen, zodat het niet langer nodig is delen van het front op te geven.

De aanvankelijke toename van 300.000 man wordt een beetje vertroebeld. Niet alle opgeroepen mannen zullen naar Oekraïne worden gestuurd. Velen zullen in Rusland blijven voor garnizoensdienst zodat bestaande parate formaties naar Oekraïne kunnen worden gerouleerd. Daarom is het waarschijnlijk dat er veel eerder dan verwacht meer Russische eenheden in het theater zullen aankomen. Bovendien zijn veel van de eenheden die oorspronkelijk aan Oekraïne waren toegewezen, van het front weggeweest om bij te scholen en te rusten. De omvang en het tempo van Ruslands nieuwe troepenmacht zal de mensen waarschijnlijk schokken. Over het geheel genomen valt de timing van de Russische troepenmacht samen met de uitputting van de Oekraïense capaciteiten.

Oekraïne heeft de zomer doorgebracht met het sturen van zijn dienstplichtigen van de tweede rang naar het front in de Donbas, terwijl het met liefde door de NAVO gedoneerde wapens verzamelde en eenheden in de achterhoede trainde. Met genereuze NAVO-hulp kon Oekraïne troepen verzamelen voor twee grootschalige offensieven – een in Cherson (dat spectaculair mislukte) en een in Charkov (dat erin slaagde langs de Russische beschermingsmacht te dringen en de Oskil te bereiken). Veel van die zorgvuldig opgebouwde gevechtskracht is nu verdwenen of aangetast. Er circuleren geruchten over een derde offensief in de richting van Melitipol, maar Oekraïne lijkt niet over de gevechtskracht te beschikken om dit te bereiken, en sterke Russische troepen bevinden zich in de regio achter voorbereide verdedigingslinies.

Over het geheel genomen is het venster van Oekraïne voor offensieve operaties dus gesloten, en wat overblijft sluit snel. De laatste zone van intense Oekraïense operaties ligt rond Lyman, waar agressieve Oekraïense aanvallen er tot dusver niet in zijn geslaagd de stad te bestormen of te omsingelen. Het is nog steeds mogelijk dat zij Lyman innemen en de controle over Kupyansk consolideren, maar dit zou waarschijnlijk het hoogtepunt van de Oekraïense offensieve capaciteit betekenen. Voorlopig is het gebied rond Lyman een dodenzone die aanvallende Oekraïense troepen blootstelt aan Russisch lucht- en grondvuur. (Lyman is inmiddels ingenomen door Oek, Dissident)

Het grote overzicht van de krachtsverhoudingen is als volgt:

Oekraïne heeft een groot deel van de gevechtskracht die het in de zomer met hulp van de NAVO heeft opgebouwd, verbruikt en zal de gevechtsintensiteit dringend moeten verminderen om zich aan te passen en te herbewapenen, precies op het moment dat de Russische gevechtskracht in het gebied begint toe te nemen.

Tegelijkertijd is het vermogen van de NAVO om Oekraïne te bewapenen bijna uitgeput. Laten we dit nader bekijken.

De terugkeer van industriële oorlogsvoering

Uitputting van de NAVO

Een van de fascinerende aspecten van de oorlog in Oekraïne is de mate waarin Rusland erin geslaagd is de militaire uitrusting van de NAVO uit te putten zonder een rechtstreekse oorlog met de NAVO-strijdkrachten te voeren. In een eerdere analyse noemde ik Oekraïne een vampirische kracht die de logica van de proxy-oorlog heeft omgekeerd; het is een zwart gat dat NAVO-materiaal opzuigt voor vernietiging.

Er zijn nu zeer beperkte voorraden waaruit kan worden geput om Oekraïne te blijven bewapenen. Military Watch Magazine merkte op dat de NAVO het oude tankpark van het Warschaupact heeft leeggehaald, waardoor ze geen Sovjettanks meer hebben om aan Oekraïne te schenken. Zodra deze reservoirs volledig zijn aangesproken, is de enige optie Oekraïne westerse tankmodellen te schenken. Dit is echter veel moeilijker dan het klinkt, want het zou niet alleen een uitgebreide training van tankbemanningen vereisen, maar ook een geheel andere selectie van munitie, reserveonderdelen en reparatiefaciliteiten.

Tanks zijn echter niet het enige probleem. Oekraïne kampt nu met een ernstig tekort aan conventioneel buisgeschut. Eerder in de zomer schonken de Verenigde Staten 155 mm houwitsers, maar omdat de voorraden van zowel kanonnen als granaten slinken, zijn ze onlangs gedwongen hun toevlucht te nemen tot troep van een lager kaliber. Na de aankondiging van nog een hulptranche op 28 september hebben de VS nu vijf opeenvolgende pakketten samengesteld die geen conventionele 155mm granaten bevatten. De granaten voor Oekraïnes sovjetgeschut waren in juni al bijna op.

In feite heeft de poging om het Oekraïense artillerie-apparaat draaiende te houden een aantal fasen doorlopen. In de eerste fase werden de voorraden Sovjetgranaten van het Warschaupact aangesproken om het bestaande geschut van Oekraïne te bevoorraden. In de tweede fase kreeg Oekraïne de beschikking over westerse middelen van gemiddeld niveau, met name de 155mm houwitser. Nu de 155mm granaten opraken, moet Oekraïne het doen met 105mm kanonnen, die zwaar overtroffen worden door Russische houwitsers en, in één woord, gedoemd zijn tot elke vorm van tegenvuur.

Ter vervanging van adequaat buisgeschut bevat het nieuwste hulppakket wel nog 18 van de favoriete meme-wapens van het internet – het HIMARS Multiple Launch Rocket System. Wat in het persbericht niet expliciet wordt vermeld, is dat de HIMARS-systemen niet in de huidige Amerikaanse voorraden voorkomen en moeten worden gebouwd, en dus waarschijnlijk pas over enkele jaren in Oekraïne zullen aankomen.

De toenemende moeilijkheden bij de bewapening van Oekraïne vallen samen met het snel sluiten van de operationele mogelijkheden van Oekraïne. De strijdkrachten die in de zomer zijn opgebouwd, zijn gedegradeerd en uitgeput, en elke volgende wederopbouw van de Oekraïense strijdkrachten van het eerste niveau zal moeilijker worden naarmate de mankracht wordt vernietigd en de NAVO-arsenalen worden uitgeput. Deze uitputting komt precies op het moment dat de Russische strijdkrachten sterk toenemen, wat de Winter of Yuri voorspelt.

De Winter Oorlog

Iedereen die verwacht dat de oorlog in de winter zal vertragen, staat een verrassing te wachten. Rusland gaat een laat herfst/winteroffensief lanceren en aanzienlijke winst boeken. De boog van machtsvorming (zowel de toenemende krachtsopbouw van Rusland als de degradatie van Oekraïne) valt samen met de nadering van koud weer.

Laten we een korte opmerking maken over gevechten in de kou. Rusland is perfect in staat tot effectieve operaties in de sneeuw. Teruggaand naar de Tweede Wereldoorlog was het Rode Leger meer dan in staat om in de winter offensieve successen te boeken, te beginnen in 1941 met het algemene tegenoffensief bij Moskou, opnieuw in 1942 met de vernietiging van het Duitse 6e leger bij Stalingrad, en in 1943-44 met twee succesvolle grootschalige offensieven die in de winter begonnen. Nu is de Tweede Wereldoorlog natuurlijk niet in alle opzichten direct toepasbaar, maar we kunnen vaststellen dat er uit technisch oogpunt een duidelijk vermogen bestaat om operaties bij koud weer uit te voeren.

We hebben ook recentere voorbeelden. In 2015, tijdens de eerste Donbas-oorlog, lanceerden LNR- en DNR-troepen een tangoperatie die met succes een Oekraïens bataljon omsloot in de Slag om Debaltseve. En natuurlijk begon de Russisch-Oekraïense oorlog in februari, toen een groot deel van Noord-Oekraïne onder het vriespunt lag.

Winterweer is om meerdere redenen gunstig voor een Russisch offensief. Een van de paradoxen van militaire operaties is dat vriesweer de mobiliteit vergroot – voertuigen kunnen vast komen te zitten in de modder, maar niet op bevroren grond. In 1941-43 vierden de Duitse troepen de komst van de lente, omdat de dooi het Rode Leger in de modder zou doen vastlopen en hun momentum zou vertragen. Het afsterven van het gebladerte in de winter vermindert ook de beschikbare dekking voor troepen in een defensieve houding. En, natuurlijk, koud weer bevoordeelt de kant met meer betrouwbare toegang tot energie.

Wat betreft de vraag waar Rusland zijn nieuwe troepen zal inzetten, zijn er vier realistische mogelijkheden, die ik in willekeurige volgorde opsom:

  1. Heropening van het Noordelijk Front met een operatie rond Charkov. De aantrekkelijkheid van deze optie is duidelijk. Een Russische troepenmacht in de richting van Charkov zou onmiddellijk alle verworvenheden van Oekraïne in de richting van de Oskil tenietdoen door hun achtergebieden te compromitteren.
  2. Een offensief op Nikolajev vanuit de regio Kherson. Dit zou het doel van een door land ingesloten Oekraïne dichterbij brengen, en gebruik maken van het feit dat de Oekraïense troepen in deze regio zwaar geleden hebben na hun eigen mislukte offensief.
  3. Massale inzet in de Donbas om de bevrijding van het DNR-gebied te voltooien door Slovyansk en Kramatorsk te veroveren. Dit is minder waarschijnlijk, aangezien Rusland zich comfortabel heeft getoond met het trage tempo van de operaties aan dit front.
  4. Een aanval naar het noorden vanuit Melitopol naar Zaparozhia. Dit zou de kerncentrale veiligstellen en een einde maken aan elke geloofwaardige bedreiging van de landbrug naar de Krim.

Andere mogelijkheden acht ik onwaarschijnlijk. Een tweede opmars naar Kiev zou operationeel weinig zin hebben, omdat het geen van de bestaande fronten zou ondersteunen. Ik verwacht alleen actie rond Kiev als de nieuwe troepenmacht aanzienlijk groter is dan het nominale aantal van 300.000. Anders zullen de Russische winteroffensieven zich waarschijnlijk concentreren op fronten die elkaar ondersteunen. Ik denk dat enige beweging om het noorden te heropenen waarschijnlijk is, aangezien dit de winst van Oekraïne in de richting Izyum-Kupyansk volledig in gevaar zou brengen. Er gaan geruchten dat er troepen naar Wit-Rusland worden verplaatst, maar ik denk dat de as Tsjernigov-Soemy waarschijnlijker is dan een nieuwe Kiev-operatie, omdat die een offensief op Charkov zou kunnen ondersteunen.

Op het breedste niveau is het duidelijk dat de tijd die Oekraïne heeft om offensieve operaties uit te voeren bijna voorbij is, en dat de krachtsverhoudingen op het terrein tijdens de winter definitief in het voordeel van Rusland zullen uitvallen.

Nordstream en escalatie

Terwijl we over deze ontwikkelingen op de grond nadachten, dook er onder water nog een andere plotlijn op. De eerste aanwijzing dat er iets mis was, was het nieuws dat de druk in de Nordstream 1-pijpleiding op mysterieuze wijze afnam. Vervolgens werd bekend dat de pijpleiding – samen met de niet-operationele Nordstream 2 – ernstige schade had opgelopen. Zweedse seismologen registreerden explosies op de bodem van de Oostzee, en er werd onthuld dat de pijpleidingen zwaar beschadigd zijn.

Laten we hier eerlijk over zijn. Rusland heeft zijn eigen pijpleidingen niet opgeblazen, en het is belachelijk om te suggereren dat ze dat wel hebben gedaan. Het belang van de pijpleiding voor Rusland was gelegen in het feit dat deze kon worden aan- en uitgezet, waardoor een mechanisme voor hefboomwerking en onderhandelingen met Duitsland ontstond. In de klassieke wortel en stok formulering, kan men de ezel niet bewegen als de wortel wordt opgeblazen. Het *enige* haalbare scenario waarin Rusland verantwoordelijk zou zijn voor de sabotage, zou zijn dat een hardliner factie binnen de Russische regering vond dat Poetin te langzaam handelde, en een escalatie wilde forceren. Dit zou echter impliceren dat Poetin de interne controle verliest, en er is geen enkel bewijs voor een dergelijke theorie.

En dus keren we terug naar de elementaire analyse en vragen we: Cui bono? Wie heeft er baat bij? Nou, gezien het feit dat Polen nog maar een paar dagen geleden de opening van een nieuwe pijpleiding naar Noorwegen vierde, en een zeker voormalig Pools parlementslid de Verenigde Staten cryptisch bedankte op Twitter, is het eerlijk om een paar keer te raden.

Laten we even stilstaan bij de feitelijke gevolgen van de ondergang van Nordstream.

  1. Duitsland verliest het beetje autonomie en flexibiliteit dat het had, waardoor het nog afhankelijker wordt van de Verenigde Staten.
  2. Rusland verliest een punt van invloed op Europa, waardoor de stimulansen voor onderhandelingen afnemen.
  3. Polen en Oekraïne worden nog belangrijkere doorvoerpunten voor gas.

Rusland ziet dit duidelijk als een sabotagedaad van de NAVO, bedoeld om hen in een hoek te drijven. De Russische regering heeft dit afgedaan als een daad van “internationaal terrorisme” en betoogd dat de explosies plaatsvonden in gebieden “die door de NAVO worden gecontroleerd” – de aaneenschakeling van deze verklaringen is dat zij de NAVO de schuld geven van een daad van terrorisme, zonder dat expliciet te zeggen. Dit leidde tot een nieuwe vergadering van de Russische Nationale Veiligheidsraad.

Veel westerse landen hebben hun burgers geadviseerd Rusland onmiddellijk te verlaten, wat erop wijst dat zij zich zorgen maken over escalatie (dit valt samen met de krankzinnige bewering van Oekraïne dat Rusland op het punt staat kernwapens te gebruiken). Voorlopig verwacht ik dat de Russische escalatie beperkt blijft tot Oekraïne zelf, waarschijnlijk samenvallend met de inzet van extra Russische grondtroepen. Als Rusland zich gedwongen voelt tot een escalatie buiten het theater, blijven Amerikaanse satellieten, digitale infrastructuur of troepen in Syrië de meest waarschijnlijke optie.

Aan de vooravond

Ik ben me er terdege van bewust dat mijn standpunten zullen worden opgevat als “coping” na de winst van Oekraïne in de oblast Charkov, maar de tijd zal het leren. Oekraïne loopt op zijn laatste benen – ze hebben alles wat bruikbaar is uit de NAVO-voorraden gehaald om in de zomer een eersterangs troepenmacht op te bouwen, en die troepenmacht is onherstelbaar verminkt en gedegradeerd, net nu de Russische troepenmacht enorm zal toenemen. De winter zal niet alleen de verduistering van het Oekraïense leger, de vernietiging van vitale infrastructuur en het verlies van nieuw grondgebied en bevolkingscentra brengen, maar ook een ernstige economische crisis in Europa. Uiteindelijk zullen de Verenigde Staten overblijven om te heersen over een gedeïndustrialiseerd en gedegradeerd Europa en een Oekraïens vuilnisland ten westen van de Dnjepr.

Voorlopig zitten we echter in het interregnum terwijl de laatste vlammen van de Oekraïense gevechtskracht doven. Dan komt er een operationele pauze, en dan een Russisch winteroffensief. Er zullen enkele weken zijn waarin niets gebeurt, en dan zal alles gebeuren.

Tijdens die operationele pauze ben je misschien geneigd om te vragen – “is het klaar, Yuri?”

Nee, kameraad. Het is pas begonnen.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


De Derde Wereldoorlog is al begonnen, maar de waarheid wordt tot het laatste moment achtergehouden voor het publiek

5 2 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest

1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Guus Velraeds
Guus Velraeds
1 maand geleden

Een beer die sinds 2014 met spelden prikken getergt wordt heeft tijd genoeg gehad om na te denken. Het misdadige westen heeft de afgelopen 100 jaar steeds nieuwe gebieden nodig gehad om hun gefinancialiseerd kapitalsme in de lucht te houden. Hier is een einde aan gekomen. De great reset betekent in feite dat er buiten het zogenaamde westen geen gebieden meer zijn die leeggeroofd kunnen worden. De great reset is in haar kern een totale leegroof van de eigen gebieden in de vorm van moedwillige onteigeningen van de westerse burgers. Omdat het gefinancialiseerde kapitalisme niet in staat is zelf productief te zijn is parasitair leegzuigen van de omgeving haar enige overlevingskans. Nu Rusland roet in het eten heeft gedaan voor de leegroof van de Russische federatie blijft voor de financieële roofdieren niets anders over het eigen nest leeg te vreten. Dat proces is aan de gang sinds maart 2020. Omdat de pensioenpotten in het westen zo goed als leeg zijn wordt volop via spuiten en een georchestreerde “pandemie” geprobeerd de belanghebbende burgers zoveel als mogelijk op te ruimen. Dat opruim proces wordt nu geïntensiveerd via energie tekorten, daaruit volgend voesel tekorten, in laten storten gezondheid systeem alles simultaan gecombineerd met financiële leefroof middels de SDG doelen. Met liniair denken ga je de situatie niet begrijpen waar de wereld nu inzet. Er is een schaak spel aan de gang met meerdere dimensies. Aan alles zie je dat de westerse roofdieren vertegenwoordigd in the deep state en hun pupet regeringen in paniek zijn. Binnen deze paniek maken ze grote fouten maar zijn ook in staat met deze strategie miljoenen slachtoffers met zich mee te trekken de afgrond in.