For years, many have questioned the meaning of this painting, which was owned bij Jeffrey Epstein. It appears to show George Bush playing with paper airplanes, sitting in front of two collapseds Jenga towers.

Gisteren, op 28/29 juli 2022, hebben drie onafhankelijke entiteiten het overduidelijke feit naar voren gebracht dat de president van de Verenigde Staten slechts een marionet is die geen macht heeft om de beloften na te komen die hij doet tijdens diverse ontmoetingen met buitenlandse leiders. De gevaren die uit deze toestand voortvloeien zijn enorm, maar worden zelden opgemerkt, meldt Moon of Alabama.

Andrew Bacevich, het hoofd van het Quincy Institute, schrijft:

Iets veel groters dan de POTUS – noem het de MIC of de diepe staat – heeft de facto vetorecht over alle zaken die te maken hebben met nationale veiligheid.

Veteraan Edward Wong, buitenlandcorrespondent, schrijft in de New York Times dat “de benadering van strategische prioriteiten door de regering-Biden verrassend genoeg overeenkomt met het beleid van de regering-Trump”.
Wat op dit moment verrassend zou moeten zijn, is Wong’s verbazing.

In de praktijk blijkt de macht van de machtigste man ter wereld vrij beperkt te zijn. Factoren in binnen- en buitenland beperken de presidentiële vrijheid van handelen.

Twee factoren springen in het oog, de ene structureel en de andere ideologisch.

De structurele factor verwijst naar de instellingen waarvan het welzijn afhankelijk is van de handhaving van regelingen die tijdens de Koude Oorlog zijn ontstaan en de Koude Oorlog hebben overleefd. Noem het wat je wilt – de Blob, de Diepe Staat, het militair-industrieel-congrescomplex – het oefent een de facto vetorecht uit op alle zaken die te maken hebben met het fundamentele Amerikaanse nationale veiligheidsbeleid.

De ideologische factor berust op expliciete of stilzwijgende beweringen van Amerikaans Exceptionalisme: Dat het de plicht is van de Verenigde Staten om de wereld te leiden, waarbij leiderschap in de praktijk een synoniem wordt voor wereldheerschappij en heerschappij wordt uitgedrukt in militaire termen.

Met betrekking tot het recente gesprek van Joe Biden met de Chinese president Xi Jinping, heeft Yves Smith van Naked Capitalism een soortgelijk argument:

Nationale leiders hebben nooit volledige vrijheid van handelen; zelfs autocraten hebben kiesdistricten of machtsblokken die zij moeten sussen. In de VS is het duidelijk geworden dat de president een beperkte mate van vrijheid heeft op het gebied van het buitenlands beleid; de militairen en de geheime dienst hebben het voor het zeggen. Daarom heeft Obama bijvoorbeeld Clintons escalatieplannen in Syrië kunnen dwarsbomen. Maar de keerzijde is dat presidenten die de betrekkingen met aartsvijanden willen verbeteren, nergens komen. In de interviews met Oliver Stone vertelt Poetin hoe hij productieve gesprekken had met Bush en dat ze het eens waren over concrete de-escalatiemaatregelen. Op follow-ups werd niet gereageerd. Uiteindelijk kreeg Poetin een schriftelijke afwijzing. Dat en andere voorbeelden brachten Poetin tot de conclusie dat Amerikaanse presidenten gegijzeld worden door bureaucratische en commerciële belangen.

Biden is een zichtbaar zeer zwakke president. En het lijkt erop dat de neocons daardoor nog meer zeggenschap over het buitenlands beleid hebben gekregen dan gewoonlijk.

Men neemt aan dat Xi dat moet begrijpen. Maar volgens de Chinese lezing gaat Xi uit van verheven eerste beginselen en stelt hij dat de VS en China, als leidende wereldmachten, de plicht hebben vrede, mondiale ontwikkeling en welvaart te bevorderen. Daarvan uitgaande redeneert Xi dat het zien van China als een strategische rivaal de betrekkingen tussen de VS en China “verkeerd interpreteert” en de wereldgemeenschap misleidt.

Tegen wie heeft Xi het als hij zo doorgaat? In ieder geval niet tegen Biden.

Op dezelfde dag dat Yves het bovenstaande publiceerde, erkende de Global Times, het belangrijkste internationale medium van de Chinese Communistische Partij, het onvermogen van Biden om beloften na te komen door een hoofdartikel te publiceren waarin dezelfde opmerking wordt gemaakt:

De betrekkingen tussen China en de VS zijn er niet alleen niet in geslaagd uit de benarde situatie te geraken die door de vorige regering van de VS is gecreëerd, maar zijn zelfs gestagneerd en verslechterd. De oorzaak ligt in het feit dat de positieve verklaringen van president Biden niet zijn omgezet in praktische maatregelen van de VS. Met andere woorden, vanuit het perspectief van veel Chinezen is er iets mis met de uitvoering door Washington.

In dit verband is het interessant om de lezingen te zien die de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov gaf aan de minion in Washington die zijn tegenhanger speelt:

De ministers bespraken de huidige ontwikkelingen in Oekraïne. Sergej Lavrov schetste de principiële aanpak van Rusland in het kader van de speciale militaire operatie in de Volksrepubliek Donetsk, de Volksrepubliek Lugansk en Oekraïne. Hij benadrukte dat de doelen en taken volledig zullen worden bereikt.

De heer Lavrov zei dat de sancties van de VS de situatie verergeren en dat de beloften van de VS om vrijstellingen te verlenen voor Russische voedseltransporten niet zijn nagekomen.

Wat de mogelijke gevangenenruil tussen de landen betreft, adviseerde de heer Lavrov met klem om terug te keren naar een professionele dialoog in het kader van een “stille diplomatie” zonder dubieuze media lekken.

Auw.

Ultra-Tsjaad Lavrov vertelt de Westerse mietjes-politici even de harde Waarheid

Tijdens de bespreking van het Blinken-Lavrov gesprek vraagt de voormalige Indiase diplomaat M.K. Bhadrakumar:

Zou Biden niet rechtstreeks met Poetin moeten praten?

Gesprekken als die van gisteren lijden onder het feit dat ze totaal ondoorzichtig zijn. Blinken kan niet eens verwoorden wat Biden dwars zit – de scheuren in de westerse eenheid.

Merkwaardig genoeg wordt Biden op dit moment geconfronteerd met twee crisissituaties met een explosief potentieel – in Oekraïne en over Taiwan. Het is glashelder dat beide door Washington zijn uitgelokt. Toch kan de manier waarop Biden ze aanpakt niet meer van elkaar verschillen.

In het geval van Taiwan aarzelde Biden niet om de Chinese president Xi Jinping te bellen om de spanningen te bedaren. Maar hij heeft een andere weg gekozen om te communiceren met president Vladimir Poetin.

Zeker, na zes maanden van conflict in Oekraïne heeft Biden eindelijk besloten de kogel door de kerk te jagen en het contact op hoog niveau met Moskou te hervatten. Maar hij heeft ervoor gekozen Poetin te bereiken via zijn staatssecretaris!

Het probleem hier is dat, hoewel de betrekkingen tussen de VS en China gespannen zijn, Biden het nooit op een persoonlijk niveau heeft gebracht. Hij heeft nooit denigrerende taal gebruikt om Xi Jinping te treiteren, zoals hij herhaaldelijk tegen Poetin heeft gedaan.

Heeft Biden zijn beloften over Taiwan waargemaakt? Het is duidelijk dat hij dat niet heeft gedaan. Een gesprek met hem is tamelijk zinloos.

Het probleem van een telefoontje naar Moskou is niet dat Biden Poetin denigreerde en beledigde. De Russische president is een professional. Hij neemt zulke dingen niet persoonlijk op. Waar het hem om gaat is dat dingen gedaan worden, dat eenmaal gedane beloften worden nagekomen. Het echte probleem, zoals de drie hierboven geciteerde schrijvers stellen, is dat Biden vrijwel nergens iets over te zeggen heeft.

Biden zou Nancy Pelosi’s fancy maar gevaarlijke reis naar Taiwan kunnen voorkomen door simpelweg haar paspoort te annuleren om redenen van nationale veiligheid. Er is een door het Hooggerechtshof gesanctioneerd precedent om dat te doen. In plaats daarvan riskeert hij een grootscheepse militaire reactie van China.

Wat Blinken betreft, hij is de laatste twee decennia niet veel meer geweest dan Biden’s loopjongen, een oplichter zonder echte invloed in de diepe staatsbureaucratie. Daar zijn het de Victoria Nulands en andere konkelende neocons die de touwtjes in handen hebben. Zij dragen de subjectieve grieven van hun grootouders met zich mee en zijn erop uit om die te wreken – koste wat het kost.

Een president die het beleid van de V.S. werkelijk wil leiden, moet een harde bruut zijn. Hij moet meedogenloos links en rechts mensen ontslaan wanneer zij er ook maar aan denken een bepaald beleid te saboteren. Dit moet gebeuren tot op het derde en vierde niveau van het ministerie van Buitenlandse Zaken, de inlichtingendiensten en het Pentagon bureaucratieën. Justitie en de belastingdienst moeten gebruikt worden om het congres onder controle te houden. Elke senator, vertegenwoordiger of staflid die zich tegen de agenda verzet, moet publiekelijk worden ontmaskerd als de volslagen corrupte egoïst die ze allemaal zijn.

Dat zou een ‘dictatuur’ zijn?

Kijk eens hoe Xi Jinping en Vladimir Poetin hun zaken bedrijven, grotendeels dankzij de welwillendheid van hun bevolking. Beiden werden herkozen door hun relevante achterban.

Joe Biden zal dat op geen enkele manier bereiken.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Wanneer zullen buitenlandse leiders beginnen te vragen om met de ECHTE regering van Amerika te spreken?

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties