“Artillerie is de god van de oorlog,” zeggen de Russen, en de Russische artillerie verplettert al dagenlang de versterkte stellingen buiten Donetsk. De Oekraïense troepen daar worden in de steek gelaten door hun eigen leiders. Weer een onnodige tragedie, schijft Dagmar Henn.

Ten eerste: de oorlogsvoering van Oekraïne, onder bevel van de NAVO, is in zijn geheel een schandelijke misdaad. Want de belangen van de Oekraïense bevolking zouden gediend zijn met een vreedzame regeling; het was in het belang van het Westen Rusland te dwingen tot een militaire interventie. De doelstellingen werden openlijk verklaard (in Duitsland door de NAVO-propagandiste Florence Gaub) – Rusland verzwakken. Alleen al voor dit doel worden honderdduizenden Oekraïners in de loopgraven gedreven, uiteengereten door granaatscherven, steden worden beschoten, infrastructuur vernietigd. Elke druppel bloed, ook aan Oekraïnse zijde, is de schuld en verantwoordelijkheid van deze oorlogszuchtigen.

In Duitsland, zoals in het hele Westen, worden de echte gebeurtenissen niet getoond. Alleen de weinige doden die voor propagandadoeleinden kunnen worden gebruikt, waaruit een nieuwe reeks beschuldigingen tegen het zogenaamd schuldige Rusland kan worden samengesteld, worden getoond. Tienduizenden die sindsdien het leven hebben verloren of voor de rest van hun leven verminkt zijn, blijven onzichtbaar. En de vraag naar de zin van hun dood wordt even weinig gesteld als de vraag in wiens belang deze oorlog wordt gevoerd.

De afgelopen dagen hebben de gevechten in de Donbass zich geconcentreerd op de versterkte stellingen van het Oekraïense leger buiten Donetsk. Deze stellingen zijn in acht jaar tijd opgebouwd; het zijn geen eenvoudige loopgraven met aarden wallen, maar betonnen bunkers met kilometerslange tunnels, die in de eerste plaats bedoeld waren om de stellingen te beschermen van waaruit de stad Donetsk al die jaren onder vuur werd genomen. Bijna alle waarnemers gingen ervan uit dat deze stellingen pas tegen het einde van de totale strijd om de Donbass zouden worden aangevallen, wanneer zij van achteren konden worden aangevallen.

Wat onlangs is gebeurd (u vindt een vrij goede en zorgvuldig geformuleerde dagelijkse samenvatting in het kanaal Military Summary ) is inderdaad een frontale aanval op deze posities, en die is succesvol geweest. De vestingwerken zijn op verschillende plaatsen doorbroken, waardoor de rest nu van achteren kan worden aangevallen, en het dorp Peski, dat steeds naar voren kwam in de berichten over de beschietingen van Donetsk, is nu onder geallieerde controle.

Hoe dit tot stand kwam geeft een dieper inzicht in de mechanismen van de Oekraïense oorlogsvoering. De aanleiding was het zogezegd geplande Oekraïense tegenoffensief in de regio Kherson; hiertoe werden grote delen van de artillerie uit deze linie teruggetrokken en naar het zuiden verplaatst. Alexander Mercouris veronderstelt dat dit tegenoffensief vooral door Londen werd geëist om met media-aandacht een Oekraïens succes te kunnen tonen; intussen is het erg stil geworden over dit offensief.

De Oekraïense generale staf, zo melden onder meer Mercouris en Military Summary, was niet gelukkig met dit besluit en er zouden verhitte woordenwisselingen zijn geweest met president Selenski. Soortgelijke confrontaties waren reeds gemeld toen Lissitsjansk op het punt stond te worden omsingeld en de generale staf troepen wilde terugtrekken. Zij volgen in wezen steeds hetzelfde patroon – Selensky beslist niet volgens militaire vereisten, maar volgens wat de meeste sympathie kan opwekken bij het Westerse publiek. In dit geval zijn vermeende helden die tot het laatst vechten voor Oekraïne nuttiger dan troepen die op tijd worden teruggetrokken.

Overigens moet men goed opletten wat voor heldendom dit is, die ook in de Duitse media wordt verheerlijkt. Als u Victor Klemperer’s Lingua Tertii Imperii bekijkt, zult u daar vele passages vinden die hierover gaan.

En nu een tekst die een paar dagen geleden op de Oekraïense site Zensor.net is gepubliceerd. Het is van een Oekraïense soldaat, Sergei Gnesdilov, en is getiteld “Peski. Vleesmolen”. Ik denk dat het gepast is om voor één keer ook de stem te horen van degenen die het Westen naar de slachtbank drijft.

“Wat heb ik nog te verliezen, wat kan mij nog worden afgenomen, op de zesde dag van mijn persoonlijke hel, in Peski, op een kilometer van de eerste straat van Donetsk, Oekraïne? De lichamen van hen die mij dierbaarder waren dan mijn familie liggen in de hitte in de loopgraven, gebroken door kaliber 152. Zoals ik al eerder schreef, 6.500 granaten voor elk vervloekt dorp in minder dan een dag.

Het zijn zes van zulke dagen geweest en ik kan me niet voorstellen hoe zelfs maar een klein deel van onze infanterie het heeft overleefd in deze hagel van vijandelijk vuur.

Nee, ik ben niet aan het zeuren.

Aan onze kant zijn twee mortieren, kaliber 82 en 120, in werking.

Soms worden ze wakker en “hagelen” twee ladingen richting Donetsk.

We vuren nauwelijks terug. Er is geen anti-artillerievuur; zodra het bevel om te vuren wordt gegeven, stuurt de vijand zonder problemen granaten in onze loopgraven, ontmantelt zeer sterke, betonnen stellingen in enkele tientallen minuten, en dringt zonder pauze of minimale onderbreking op onze verdedigingslinie aan.

Eergisteren brak de linie en stroomde een vloedgolf van doden en gewonden binnen. Ik zal geen statistieken publiceren, dat is verboden in ons land, maar u hebt geen idee van het aantal en de verhouding van de slachtoffers.

Dit is een hel van een vleesmolen, waarbij het bataljon de aanval gewoon absorbeert met hun lichamen.

Al bijna een week wachten wij op tenminste enige hulp die de vijandelijke artillerie zou kunnen treffen, wij, ik herhaal, worden ongestraft beschoten met alles wat het Russische militaire systeem in overvloed heeft; vandaag was hun luchtmacht aan het werk.

Ik ben trots op het bataljonscommando dat hier bij ons is gebleven. De bataljonscommandant is hier bij ons, iedereen is bij ons, met hersenschudding, licht gewond, verband, en na een paar uur weer in positie, als je deze bodemloze afgronden zo wilt noemen.

Er is oorlog.

Maar zonder tegenartillerie wordt het een zinloze vleesmolen waarin elke dag een krankzinnige hoeveelheid van onze infanterie wordt vermalen.

Wil je echt de waarheid? Hier is het, de naakte waarheid.

De reserve gaat in positie, sluit de bres, en na vijf minuten is er nog maar één van de 15 ongeschonden.”

De brief is nog langer. Er zijn Engelse versies te lezen (trouwens, de Moon of Alabama site wordt gerund door een voormalig NVA officier). Maar ik denk dat dit stuk alleen al de hulpeloosheid en wanhoop laat zien. Er is echter een postscriptum bij deze brief. Het staat in de mededeling van het Russische ministerie van Defensie van 2 augustus.

“Het 21e bataljon van de 56e gemotoriseerde infanteriebrigade, dat aanzienlijke verliezen had geleden bij Peski, kwam tijdens zijn terugtocht naar Vodyanoye onder artillerievuur van het Oekraïense leger te liggen en werd bijna volledig weggevaagd.”

Een vergissing? De niet ongebruikelijke “straf” in het Oekraïense leger voor het verlaten van posities zonder toestemming? Of misschien zelfs een reactie op deze brief, waarvan de inhoud niet gewenst is? Het is nog niet bekend of Sergei Gnesdilov ook het vriendelijk vuur heeft overleefd.

Bernhard van de Moon of Alabama geeft in de tekst over deze incidenten ook een vergelijking met de slachtofferaantallen die in de mededeling van het Russische Ministerie van Defensie over deze tweede augustus worden genoemd: “Zelfs als er maar half zoveel gewonden of doden zijn als de 900 die de vorige dag werden genoemd, zijn de verliezen nog steeds verwoestend. In 1967, op het hoogtepunt van de Vietnam-oorlog, verloren de VS hooguit 200 gewonden of doden per dag. Aan Oekraïense kant zien we dat elke dag vele malen.”

In loopgraven buiten Donetsk die allang geruimd zouden zijn als het Westen ook maar de geringste inspanning had geleverd om de akkoorden van Minsk uit te voeren. Ter verdediging van een nutteloze territoriale aanspraak, omdat die is gemaakt tegen de wil van de bevolking aldaar, zonder dekking door artillerie die, voor zover zij niet wordt gebruikt voor terreur tegen de bevolking van de andere partij, is teruggetrokken voor de PR enscenering van een offensief; aan stukken gescheurd, doodbloedend en uiteindelijk afgeslacht door de eigen partij.

Laat er geen misverstand over bestaan – deze 6.500 granaten op Peski zijn, na het verstrijken van de akkoorden van Minsk, de enige manier om een einde te maken aan de terreur tegen de Donbass. Met elke meter die onder de controle van de geallieerde troepen komt, wordt Donetsk een stukje veiliger. En de laatste dagen hebben duidelijk genoeg aangetoond hoe belangrijk dat is. Maar dat verandert niets aan het tragische lot van soldaten als Sergej Gnesdilov, het lijden en het reële verlies dat zullen blijven bestaan zelfs als er een Oekraïense samenleving is die niet langer alleen als marionet van het Westen bestaat.

De woordvoerder van Selenski, Arestovich, heeft zojuist opnieuw verklaard dat Oekraïne niet zal onderhandelen zolang Rusland niet is verslagen. Dat vertaalt zich, kijkend naar de situatie, als “nooit”. Er gaan in het Westen nog steeds geen stemmen op om Selensky tot bezinning te brengen. Er is geen genade voor de mannen die zinloos verbrand worden. Maar er zijn tekenen dat het Westen, vooral de VS, het terrein voorbereidt om Selensky te laten vallen.

Het rapport van Amnesty International bijvoorbeeld; Amnesty is al die jaren een gehoorzaam onderdeel geweest van de propagandamachine van de VS, en wanneer deze organisatie bevestigt dat de Oekraïense troepen de burgerbevolking mishandelen als dekmantel, betekent dat een koerswijziging. Een koerswijziging die er niet in zal bestaan Kiev te bewegen tot een rationeel besluit om te onderhandelen, maar die erin zal bestaan de touwtjes van deze marionet eenvoudigweg door te knippen.

Dit is wat er gebeurt met hen die dapper vechten voor de verkeerde zaak. Op het einde worden ze verraden door hun eigen kant. Omdat ze niet als mensen worden gezien, maar alleen als materie. Hoezeer dit punt ook aangeeft waar de grens tussen goed en kwaad loopt in dit conflict, er is toch een oneindige droefheid die past bij de slachtoffers van dit misbruik. Sergei Gnesdilov heeft misschien zijn eigen grafschrift geschreven in één regel van zijn geschrift.

“Luid de gebroken klokken als we Peski met onze lichamen bedekken.”


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Zelensky zit in grote problemen, Amerikaanse en Duitse mainstream media publiceren nu bewijzen van een enorme corruptie en zijn directe betrokkenheid

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest

1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Hagar
Hagar
5 maanden geleden

Maar volgens de leeghoofden van de EU is Holodomor Zelensky een echte held, waarvoor ze in hun handjes klappen tot ze er een tenniselleboog van krijgen.