Tot nu toe hebben ze alles geaccepteerd, de Duitsers. Niet alleen alle Coronamaatregelen, maar ook de aankondiging door de regering dat ze dood moeten vriezen komende winter. Maar wat als dat zou veranderen? Een gedachte experiment.

Ze zijn nu officieel, de sanctie gevolgen voor Duitsers die in maart nog werden geweigerd. De hogere gasprijzen worden al doorberekend en de eerste bedrijven hebben hun deuren al gesloten of staan op het punt te sluiten. Tot dusver zijn er slechts geïsoleerde, beperkte protesten geweest, zoals in Schwedt; men zou de indruk kunnen krijgen dat de Duitse bevolking de gedecreteerde achteruitgang zonder bezwaar aanvaardt, schrijft Dagmar Henn.

Maar wat zijn de opties als dat niet het geval is? Mocht althans een aanzienlijk deel van de bevolking tot de conclusie komen dat noch bevriezen voor Oekraïne, noch de vernietiging van de Duitse industrie ten voordele van de VS, is wat zij wil? Dat is waar het ingewikkeld wordt, want meningen veranderen niets en bereiken niets. Dit is nog steeds het geval, ook al worden meningen nu strafrechtelijk vervolgd, wat de indruk zou kunnen wekken dat zelfs een mening gevaarlijk is. Materiële machtsverhoudingen kunnen echter niet worden genegeerd.

Wat zijn de huidige omstandigheden? Het sanctiebeleid, dat voor grote delen van de bevolking een beleid van armoede is, wordt door vrijwel alle partijen in de Bundestag gesteund. Helaas betekent dit ook dat noch de komende deelstaatverkiezingen in Nedersaksen, noch een breuk in de huidige regeringscoalitie iets zullen veranderen. Elke denkbare nieuwe constellatie zou doorgaan op de weg naar de afgrond.

Dit betekent reeds dat elke “zachte” verandering onmogelijk is. En het doet er niet toe of er massademonstraties of zelfs stakingen en rellen zouden zijn – zelfs bij een volledige uitwisseling van politiek personeel valt er niets te winnen.

Deze stand van zaken is niet uit de lucht komen vallen, maar heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld. Wie de massale protesten in andere Europese landen in de periode na 2008 heeft geobserveerd, heeft kunnen vaststellen dat hun doeltreffendheid steeds verder afnam. In het eerste kwartaal van 2013 waren er bijvoorbeeld protesten in Portugal waarbij meer dan een tiende van de bevolking op straat was, op één en dezelfde dag. Nog in de jaren tachtig zou het resultaat een onmiddellijk aftreden van de regering zijn geweest. Het resultaat in 2013: niets!

Of neem de protesten van de gele vesten, die jaren hebben geduurd en soms ook gepaard gingen met stakingen. Deze laatste slaagde erin een verslechtering van de pensioenen een halt toe te roepen, maar de relatie tussen inspanning en resultaat?

Als men zich herinnert hoe de protesten tegen de Coronamaatregelen in Duitsland zijn verlopen, kan men bij voorbaat een paar dingen veronderstellen:

Een daarvan is dat uiterlijk in de herfst al deze maatregelen opnieuw van kracht zullen worden, wat in feite neerkomt op een volledig verbod op bijeenkomsten en demonstraties. De drempel voor het uiten van existentieel ongenoegen is dus hoog. Anderzijds werd elke vorm van organisatie in verband met Corona onmiddellijk aangevallen. Het werd onmogelijk gemaakt bussen te huren, wat men voor centrale demonstraties moet doen. Het werd onmogelijk gemaakt geld in te zamelen, wat nodig is voor elke vorm van politiek protest, en er werden ook allerlei problemen voor zichtbare mensen opgeworpen. Meer nog, de uitspraak van het Federale Constitutionele Hof over de Corona-maatregelen bewijst dat men niet kan verwachten dat de rechterlijke macht opkomt voor welke grondrechten dan ook.

De vele kleine wandelingen die eind vorig jaar plaatsvonden, waren zeker een passende tactische reactie op deze situatie, omdat veel protesten die tegelijkertijd worden gepleegd veel moeilijker onder controle te krijgen zijn dan een paar centrale protesten. Maar zelfs zij hadden geen enkel effect, behalve dan dat zij zichzelf ervan verzekerden dat de steun voor deze maatregelen lang niet zo eensgezind was als de media beweerden.

De “normale” ontwikkeling zou nu zijn dat er een partij wordt gevormd die ten minste dit ene en cruciale standpunt inneemt – de opheffing van de sancties met alle consequenties die nodig kunnen zijn in verband met de EU en de NAVO. Hier zijn echter enkele problemen mee: Het eerste is, zoals hierboven in verband met de Corona-protesten is gezegd, het feit dat elke poging om zich te organiseren onmiddellijk wordt aangevallen,

De tweede, echter, is nog effectiever, namelijk tijd. Elke wijziging in het Duitse standpunt inzake sancties heeft slechts effect zolang de handelsstromen niet zijn geheroriënteerd en dan blijven zij voorgoed aan Europa voorbijgaan. Deze ontwikkeling is reeds begonnen. Als het eenmaal voltooid is, zou zelfs de vrijgave van Nord Stream 2 niets veranderen, omdat er al lang andere afnemers voor dit aardgas zijn. De maximumperiode zou twee tot drie jaar bedragen. Voor het opbouwen van een politieke organisatie, partij of niet, is dat een zeer korte periode. Voor het “normale” traject van parlementaire uitvoering van nieuwe standpunten, voor zover dat ooit heeft gewerkt, zijn twee of drie jaar niets, maar voor het redden van Duitslands economische levensonderhoud zijn zij alles.

Hoe zit het met stakingen of acties van burgerlijke ongehoorzaamheid? Geen van beide is zo eenvoudig. De doeltreffendheid van stakingen in een recessie is veel geringer dan die in een opleving. En deze sancties zullen een recessie teweegbrengen die kan wedijveren met die van 1929. Autofabrieken die toch al stilstaan omdat ze geen elektriciteit of onderdelen meer hebben, kunnen niet gaan staken. De enige gebieden waar stakingen doeltreffend zouden zijn in een scenario van volledige recessie, zouden juist de in energievoorzieningssector zelf zijn. Maar je hoeft niet erg helderziend te zijn om te beseffen dat de reactie gewelddadig zal zijn.

Burgerlijke ongehoorzaamheid? Het meest pijnlijke punt daarbij is altijd geld. De belasting wordt echter automatisch ingehouden op het loon van de afhankelijke werknemers of zij betalen deze via de consumptiegoederen. De meesten van hen hebben niet de mogelijkheid om de staat te treffen met hun financiën. Dan blijven de middelen over waar de klimaatactivisten zo dol op zijn, bijvoorbeeld verkeersblokkades. Maar nogmaals, er zijn twee punten die dit moeilijk maken. Degenen die het verkeer blokkeren om van de sancties af te komen, zullen niet kunnen rekenen op de consideratie van de klimaatdiscipelen, die immers het afzien-verhaal propageren en niet bestrijden. En dan – zoiets heeft ook organisatie nodig – is het duidelijk welk etiket zo’n organisatie zou krijgen: in dit geval zou het terrorisme zijn.

Het is trouwens niet langer toegestaan om naar plaatselijke parlementsleden te gaan om hen te vertellen dat hun beleid niet op goedkeuring kan rekenen. Natuurlijk is dit het uitoefenen van druk, maar eigenlijk is het de druk van de soeverein op zijn vertegenwoordigers, een proces dat even legaal zou moeten zijn als de aanwezigheid van de vele lobbyisten in de Bundestag. Maar zo gaat het in werkelijkheid niet – dus huisbezoeken zijn ook niet de oplossing.

Een gedeeltelijke boycot van de elektriciteits- en gasrekeningen zou een optie zijn indien een grote menigte zich daadwerkelijk bij een dergelijke actie aansluit. Dit zou betekenen dat alleen dat deel van de rekening wordt betaald dat vóór de prijsstijgingen verschuldigd zou zijn geweest. Maar hoe weet je dat genoeg mensen mee zullen doen om echt druk op te bouwen?

Zonder een duidelijk perspectief zal een verwerping van de sancties zich slechts uiten in chaotische protesten die gemakkelijk onder controle te brengen zijn. De voorbereidingen voor de inzet van de Bundeswehr in het binnenland zijn reeds aan de gang en de politie in Duitsland is hoe dan ook zwaar uitgerust. En het patroon om iedereen die van de lijn afwijkt tot vijand te verklaren is al lang bekend.

Massale razzias in Duitsland tegen mensen die gemene dingen zeggen over politici op sociale media

Niettemin tonen de maatregelen tegen de opinies aan dat de regering het volk niet meer vertrouwt. Het vreest een breuk in de samenwerking. Want niet de gewapende organen zijn de steunpilaar van de staatsmacht, maar de dagelijkse medewerking van de geregeerden. De toenemende controle op wat gezegd en gedacht mag worden is bedoeld om een samenwerking af te dwingen die niet langer vrijwillig is. Helaas is eroderende samenwerking in de eerste plaats een passieve toestand die slechts op eruptieve wijze aan geldigheid wint en die door geen van de deelnemers kan worden gepland.

Wat blijft er onder deze omstandigheden over als denkbare strategie? Langzaam, voortdurend wegzagen van de andere pijler van de staatsmacht. De Corona-maatregelen hebben ook daar al scheuren achtergelaten: Niet alle politieagenten vonden het leuk om de afstand tussen voetgangers te meten of om maskerverplichtingen te controleren. Als zij ervan overtuigd zouden zijn, althans in grotere mate, dat het beleid van de regering een bedreiging vormt voor de veiligheid en de orde – wat het objectief gezien is – en daaruit de gepaste consequentie zouden trekken, en als hetzelfde zou gelden voor de strijdkrachten – dan, en helaas alleen dan – zou er een kans zijn dat de protesten tegen de sancties en het beleid van verarming hun doel zouden bereiken.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Duitsland: Volksopstanden verwacht – Scholz en zijn coalitie bereiden zich voor op de staat van beleg!

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
3 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Doordenker-2
Doordenker-2
2 maanden geleden

“The illusion of freedom will continue as long as it’s profitable to continue the illusion. At the point where the illusion becomes too expensive to maintain, they will just take down the scenery, they will pull back the curtains, they will move the tables and chairs out of the way and you will see the brick wall at the back of the theater.” – Frank Zappa

pipo
pipo
2 maanden geleden

de protesten die gevoerd worden raakt enkel de medeburgers , hoe kan men dan sympatie krijgen om het verzet te vergroten ?
men moet een harde aanpak naar de regering voeren zodat zij niet weten waar te kruipen

Petra
2 maanden geleden

Tja, de druk loopt op terwijl er geen mogelijkheid is om iets van die druk te laten ontsnappen.

Dat eindigt in een ontploffing. En gezien het feit dat ze er alles aan doen om de druk zo hoog mogelijk op te laten lopen zal de knal heftig worden.

Voor Nederland en België geldt hetzelfde, overigens.