Afgelopen weekend hebben zowel Scott Ritter als Gonzalo Lira gewaarschuwd voor het gebruik van kernwapens door de VS; beiden vrezen dat dit de manier is waarop de VS zullen reageren op een onvermijdelijke nederlaag. Dit zou het grootste gevaar zijn in de huidige wereldwijde machtsstrijd, schrijft Dagmar Henn.

Het is moeilijk om de berichten over de situatie in Oekraïne te volgen die door de Duitse media razen. Want wat daar gezegd wordt, en ook wat Duitse politici erover zeggen, is op zichzelf tegenstrijdig. Enerzijds moet, zal, moet Oekraïne winnen, worden allerlei extra wapenleveranties verwacht, balanceren de Russische troepen naar verluidt nog steeds op de rand van de nederlaag, en tegelijkertijd zegt bondskanselier Olaf Scholz eind mei op de Katholikentag: “Wij bereiden ons voor op de mogelijkheid van een grootschalige aanval op het grondgebied van de NAVO en ons land.” Hoe iemand deze verhalen kan geloven met één en hetzelfde brein is mij een raadsel.

Het is maar goed dat het er in principe niet toe doet wat Scholz denkt en verwacht, net zoals het er niet toe doet of er ergens in Oekraïne nog meer NAVO-oorlogstuig door raketten wordt ontmanteld; het doet er zelfs niet toe of een Duitse luchtmachtgeneraal zelfs maar dreigend met de vuist schudt – tegen de boze Russen. Dit alles verandert niets aan het feit dat het Oekraïense leger momenteel langzaam en grondig wordt verpletterd, zinloos bovendien, omdat de uitkomst al weken vaststaat. Dus hoezeer de EU ook om de kwestie heen draait en verklaart: “Ik eet mijn soep niet, nee, ik eet mijn soep niet.” Of blijven mompelen over een overwinning in Kiev. Of denken dat zij nu ineens een onderhandelingsvaardigheid willen herontdekken die in december gewild zou zijn geweest.

Maar deze feiten zijn één ding; iets anders zijn de risico’s die langs de route op de loer blijven liggen. En afgelopen weekend kwamen er twee video’s tegelijk uit van twee commentatoren die tot dusver een zeer verstandige kijk op de ontwikkelingen hadden en die beide, zij het met verschillende onderliggende scenario’s, één en dezelfde vrees uitspraken: dat de NAVO, d.w.z. de VS, uiteindelijk haar toevlucht zal nemen tot kernwapens wanneer haar nederlaag onvermijdelijk en voor iedereen zichtbaar is.

Scott Ritter, dat is er een van, was niet alleen naar zijn maatstaven ongewoon opgewonden, hij kwalificeerde zelfs elke verwijzing naar mogelijke toekomstige ontwikkelingen door te zeggen “als we er in 2023 nog zijn“. Maar het was niet Oekraïne dat dit gevaar in zijn ogen teweegbracht, want hij beschouwt deze oorlog als in wezen reeds beslist. En hij beschreef het resultaat zeer gedetailleerd. “Er komt geen staakt-het-vuren. Er komt geen staakt-het-vuren lijn. Er zal geen Oekraïens leger zijn. Er zullen geen Oekraïense extreem-rechtse partijen zijn. Dit zal niet ophouden totdat Rusland alles gewonnen heeft.” Porosjenko’s verraderlijke verklaringen over de akkoorden van Minsk hadden bewezen dat het Westen geen onderhandelingspartner is omdat het alleen onderhandelt om tijd te winnen, zei hij. “Deze nederlaag die op dit moment wordt geleden, zou het einde van de NAVO moeten betekenen”.

Dissident – Iets dergelijks zei ik ook:

Dit is de meest vernederende nederlaag voor de NAVO ooit, en de snelste: Jens Stoltenberg zegt dat Oekraïne zich moet overgeven

Hij ziet het echte risico in het Amerikaanse beleid ten aanzien van Taiwan. China had, net als Rusland, duidelijk aangegeven wat onaanvaardbaar was, en toch zouden de VS het streven naar Taiwanese onafhankelijkheid blijven steunen. Zij zouden niet in staat zijn in te zien dat er geen politieke intentieverklaringen van Rusland of China zijn waarvan de eventuele tenuitvoerlegging niet reeds tot in de puntjes is voorbereid.

Indien China Taiwan zou innemen als reactie op dit Amerikaanse beleid, zou de Amerikaanse regering geneigd zijn, al was het maar met het oog op de komende verkiezingen, “kracht” te tonen en een vliegdekschipgroep uit te zenden – die dan tot zinken zou worden gebracht. En dan zouden binnenlandse politieke beperkingen de VS ertoe kunnen brengen kernwapens te gebruiken om deze nederlaag te vergeten: “Laten we een havenstad in Hunan bombarderen. Boem, een nucleaire raket ontploft in Hunan. En dan de Chinezen: dat is oké, geen big deal. En boem! Los Angeles is weg. En boem! Shanghai is weg. En boem! Seattle en Denver zijn weg. En dan is het voorbij… en ik zie de kans dat dat gebeurt op meer dan zeventig procent.”

Overdrijft hij? Welnu, als je kijkt naar de maanden, nee, jaren, van aanloop naar de Russische militaire interventie in Oekraïne, moet je op zijn minst toegeven dat een dergelijke opeenvolging van gebeurtenissen denkbaar is. Eind vorig jaar had Rusland al zijn kaarten op tafel. Duidelijk, begrijpelijk en voor iedereen te zien. Maar alle Westerse politici en de bijbehorende media waren bezig iets te verbergen en raadsels te zoeken in de Russische aanbiedingen en eisen waar er geen waren (“Wat wil Poetin?“), in plaats van op zijn minst serieus te discussiëren over de gestelde eisen. Dit is wat er al die jaren is gebeurd met de Minsk-akkoorden, een duidelijk, begrijpelijk en zelfs realistisch plan over hoe een reïntegratie van de Donbass in Oekraïne mogelijk zou zijn geweest. Maar in plaats van samen te werken bij de tenuitvoerlegging, werden enkele onuitgesproken bedoelingen verondersteld, waardoor de tekst van deze overeenkomsten volledig werd genegeerd.

Men kan het zelfs een beetje begrijpen. Het is immers in alle westerse politiek zo gewoon dat verklaringen niets te maken hebben met de werkelijke bedoelingen en doelstellingen, dat men spreekt over mensenrechten en onderwerping bedoelt; dat men spreekt over waarden terwijl men staatsgrepen pleegt om vrije toegang tot grondstoffen te krijgen; dat men spreekt over het veiligstellen van pensioenen terwijl de pensioenen worden gekort, en dat men spreekt over hervorming van de gezondheidszorg terwijl het een kwestie is van het korten van de ziekteverzekeringsuitkeringen.

Zo is het op elk gebied van de politiek en op elk niveau. Er is de reclame die aan de buitenwereld wordt gemaakt, en dan de echte acties en doelstellingen. Een overeenkomst tussen uiting en handeling is voor de meeste betrokkenen bij dit systeem gewoon niet meer denkbaar … Daarom kan de Russische aankondiging dat het met militair-technische maatregelen zou reageren als de NAVO niet zou ingaan op de eis van Oekraïense neutraliteit slechts op twee manieren worden geïnterpreteerd: als een holle opschepperij of als een aankondiging van iets veel ergers. Want als een pensioengarantie echt een bezuiniging is, wat zijn dan militair-technische maatregelen?

Het is bijna komisch hoe weinig men inziet dat Rusland en China eendrachtig optreden. Scott Ritter vermeldt dit ook, hoewel de termijnen waarschijnlijk veel langer zullen zijn dan hij veronderstelt. Het Chinese standpunt over de oorlog in de Donbass is sinds 2014 duidelijk. In die tijd stond er een artikel in de Global Times van een professor aan een Chinese militaire academie, waarin hij waarschuwde dat het conflict in Oekraïne tot de Derde Wereldoorlog zou kunnen leiden. Natuurlijk, dat was veel te zacht voor Westerse oren.

Vervolgens was er in 2015 een zeer symbolische daad die ook over het hoofd werd gezien. De Russische overwinningsdagparade omvatte ook een delegatie van het Chinese Volksbevrijdingsleger; keurig verdeeld over de drie wapens. En bij de Chinese parade op 1 september van hetzelfde jaar was er een overeenkomstige Russische groep deelnemers; ook hier waren alle takken van de wapens zorgvuldig vertegenwoordigd. In Peking viel dit niet zo op, omdat daar ook groepen uit andere landen vertegenwoordigd waren, die stonden voor alle buitenlanders die aan Chinese zijde hadden gevochten; maar alleen onder de marcherende Russen was er deze vertegenwoordiging van alle takken van de strijdkrachten. Dat was het moment waarop het duidelijk had moeten zijn dat er een militair bondgenootschap was. Het mag dan niet in de vorm van schriftelijke verdragen zijn, maar het is al in 2015 gebleken.

En in 2022 denkt een Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken dat hij gewoon naar Peking kan vliegen en China tegen Rusland kan opzetten, zeven jaar later? Jaren daarna, waarin gezamenlijke manoeuvres plaatsvonden en aangenomen mag worden dat de generale staven regelmatig informatie uitwisselden, waarin het economisch beleid werd gecoördineerd en beide landen zich samen voorbereidden om de verwachte sancties van het Westen af te slaan?

Men had kunnen leren. Men had kunnen inzien dat wat gezegd werd ook zo bedoeld was; maar dat gaat niet samen met het demoniseren van de tegenpartij, een demon moet slinks en vals zijn, dus hoe kan men toegeven dat elke zin gewoon zo bedoeld is als hij daar staat? Tegen de achtergrond van een politiek landschap dat uit leugens bestaat, kan de waarheid alleen maar een bijzonder verraderlijke vorm van verraderlijkheid zijn.

Gonzalo Lira - Oekraïne zal escaleren tot WW3

Maar terug naar de Oekraïense scène. Gonzalo Lira is het absoluut eens met Scott Ritter over de situatie van het Oekraïense leger. Ook hij benadrukt dat de regering-Biden, in de vorm van haar Oekraïense proxy-troepen, een kolossale nederlaag te wachten staat. Hij denkt alleen dat het Westen op deze nederlaag zal reageren met verdere escalatie, en het uitgangspunt voor deze escalatie is de blokkade door Litouwen van de spoorlijn tussen Rusland en Kaliningrad. Tegelijkertijd zouden troepen worden verplaatst naar zowel Polen als Litouwen, en hij concludeert dat het de bedoeling is Rusland te dwingen Kaliningrad te verdedigen.

Volgens Lira zou Rusland op een dergelijke aanval veel harder reageren dan op de aanval die Oekraïne van plan was. Een provocatie door Litouwen en Polen, met een overeenkomstige Russische reactie, zou de gehele NAVO, met inbegrip van de VS, in het conflict betrekken. “Je hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat het brein achter dit idiote idee Amerikaans brein is, de regering Biden.

Het Oekraïense leger, zo vervolgt hij, was de afgelopen acht jaar zodanig getraind en gemoderniseerd dat het de best getrainde strijdmacht van de gehele NAVO was, zonder zelf lid te zijn. “Wat denk je dat er zou gebeuren met Litouwse, Poolse of Amerikaanse troepen die tegen de Russen marcheren? Ze zouden op dezelfde manier worden weggevaagd.”

En net als Scott Ritter ziet Lira vooral het gevaar van een nederlaag: “En daarna zal de regering-Biden, uit paniek en in de hooghartige mening dat dit niets voorstelt, kernwapens gebruiken. Dat zullen ze. De Verenigde Staten hebben de optie van de eerste aanval nooit geschrapt.”

De regering-Biden, zo zei hij, is niet in staat zich terug te trekken of te de-escaleren; zij kan alleen maar een stap verder gaan. Men moet begrijpen, zei hij, dat de aanleiding voor de Russische militaire interventie in Oekraïne uiteindelijk de Oekraïense inzet in de Donbass was, die een aanval met meer dan honderdduizend troepen tegen de Donbass-republieken en mogelijk Rusland zelf voorbereidt.

Het is nog niet duidelijk of de blokkade van de spoorwegverbinding met Kaliningrad werkelijk gericht is op de door Lira gevreesde provocatie. Maar ook hier zijn de patronen bekend. In alle jaren sinds 2014 heeft de ene provocatie de andere opgevolgd.

In beide scenario’s is het de conventionele nederlaag van de VS en de NAVO waarop de verliezende mogendheid reageert met nucleaire escalatie. Beide commentatoren vrezen ten zeerste dat dit scenario zich zal voordoen. En geen van beide zaken kan zomaar worden afgedaan – integendeel. Sinds het begin van de wereldwijde strijd voor een wereldorde die niet langer door de VS wordt gedomineerd, is de enige formidabele, bedreigende vraag geweest: zullen de VS hun ondergang aanvaarden of zullen zij de rest van de mensheid in hun ondergang meeslepen?

Dit is het punt waarop een Amerikaanse regering onder Biden van meet af aan gevaarlijker leek dan een Trump-regering. En de vraag is of er factoren zijn die de kans op deze uitkomst kunnen verkleinen. De nederlaag van de voormalige hegemoon is immers even onvermijdelijk als noodzakelijk.

Een van de weinige factoren die het risico misschien zouden kunnen verminderen, zou inderdaad een massale vlaag van verstandsverbijstering onder de Europese bondgenoten van de Verenigde Staten zijn. Een terugtrekking van verschillende Europese landen uit de NAVO – in combinatie met de onmiddellijke expeditie van alle daar gestationeerde Amerikaanse troepen – zou bijna de enige manier zijn om zelfs de Amerikaanse regering onder leiding van Joe Biden, overtuigd van haar “uitverkorenheid”, voldoende in contact te brengen met de realiteit om deze escalatie te voorkomen. Dat zou nog steeds geen garantie zijn, maar het zou net genoeg kunnen zijn om het zelfbeeld voldoende aan het wankelen te brengen.

Helaas kan dit niet worden verwacht van de huidige regeringen in Duitsland, Frankrijk, Italië of Groot-Brittannië. Geen van hen zou het verstand en de moed hebben om zo’n stap met de nodige snelheid en strengheid te zetten. Men behoeft er slechts aan te herinneren hoe gehoorzaam zij met alle sancties hebben ingestemd die West-Europa eigenlijk te gronde zouden kunnen richten.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Rusland dreigt met rechtstreekse aanvallen op westerse steden wegens levering van langeafstandsraketten aan Oekraïne

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
3 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Itsme
Itsme
8 dagen geleden

Je hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat het brein achter dit idiote idee Amerikaans brein is, de regering Biden.>

Nee dat was Premier Rutte,
https://www.rijksoverheid.nl/actueel/nieuws/2022/03/18/minister-president-rutte-naar-litouwen-en-polen

Ik snap niet dat hij nog leeft. Wil niemand dan zien wat een oorlogshitser hij is. Hij veroorzaakt WWIII

Peter
Peter
8 dagen geleden

Ik denk als de knop om het lanceren van kernwapens eenmaal is ingedrukt dat dan ook alle kernwapens op elkaar worden afgeschoten.
Er zijn zoveel kernwapens dat ze de aarde tig keer kunnen vernietigen.

De elite zal zich wel verschuilen in ondergrondse schuilkelders. Maar wat is er na z’n aanval nog over van de aarde. De straling zal enorm zijn en al het leven vernietigd.

Wie zal gaan produceren voor de elite, wie gaat er grond verbouwen ( als er nog iets in leven is ) Deze elite kunnen zelf helemaal niets.

Als het gebeurt dan ok. Dan gaan we naar het hiernamaals waar het vele malen mooier en beter is.

MIJ MAKEN ZE ER NIET BANG MEE !!!!!

Adriaan W.
8 dagen geleden

Denk dat de VS zich houdt aan de first strike dogma, die hebben ze niet losgelaten, enfin het gaat moeilijk worden wan de nucleaire lanceringscodes zijn in het bezit van Pres Trump the rocketman.