Donbass (2015-2022) door Goran tek-en en RGloucester (Wikimedia Commons)

Geen enkele hoeveelheid westerse militaire hulp heeft kunnen voorkomen dat Rusland zijn militaire doel bereikt, namelijk de bevrijding van het gehele grondgebied van zowel Lugansk als Donetsk, nu Fase Drie begint, schrijft Scott Ritter.

De “Speciale Militaire Operatie” van Rusland, die op 24 februari begon, gaat zijn vierde maand in. Ondanks het sterker dan verwachte Oekraïense verzet (gesteund door miljarden dollars aan westerse militaire steun en nauwkeurige, real-time inlichtingen over het slagveld door de VS en andere NAVO-leden) wint Rusland de oorlog op de grond, en op een grote manier.

Na meer dan negentig dagen van onophoudelijke Oekraïense propaganda, gedachteloos herhaald door een medeplichtige westerse mainstream media die de slagveldsuccessen van de Oekraïense strijdkrachten en de vermeende incompetentie van het Russische leger ophemelen, staan de Russen op het punt het verklaarde doel van hun operatie te bereiken, namelijk de bevrijding van de nieuwe onafhankelijke Donbass-republieken Lugansk en Donetsk, die Rusland twee dagen voor hun invasie erkende.

De Russische overwinning in Donbass komt na weken van intensieve gevechten waarbij het Russische leger zijn versnelling heeft verlegd van wat bekend is geworden als fase één. Dat was de maandenlange openingsact die volgens de Russische president Vladimir Poetin in zijn toespraak van 24 februari tot doel had “acties te ondernemen op het hele grondgebied van Oekraïne met de uitvoering van maatregelen voor de demilitarisering en denazificatie ervan”.

Poetin zei dat het doel was om “de DPR [Volksrepubliek Donetsk] en de LPR [Volksrepubliek Lugansk] te herstellen binnen de administratieve grenzen van de regio’s Donetsk en Lugansk, hetgeen is vastgelegd in de grondwetten van de republieken.”

Op 25 maart verklaarde het hoofd van het Operationeel Hoofddirectoraat van de Generale Staf van de Strijdkrachten van de Russische Federatie, kolonel-generaal Sergej Rudskoy, dat “de belangrijkste doelstellingen van de eerste fase van de operatie zijn bereikt. De gevechtscapaciteiten van de Oekraïense strijdkrachten zijn aanzienlijk verminderd, waardoor we ons opnieuw kunnen concentreren op het bereiken van het hoofddoel – de bevrijding van Donbass.”

Volgens Rudskoy waren de doelstellingen van fase één het veroorzaken van:

“Dergelijke schade aan de militaire infrastructuur, uitrusting, personeel van de strijdkrachten van Oekraïne, de resultaten daarvan maken het niet alleen mogelijk om hun strijdkrachten te ketenen en hen niet de kans te geven om hun groepering in de Donbass te versterken, maar zullen hen ook niet in staat stellen om dat te doen totdat het Russische leger het grondgebied van de DPR en LPR volledig heeft bevrijd. Alle 24 formaties van de landstrijdkrachten die voor het begin van de operatie bestonden, hebben aanzienlijke verliezen geleden. Oekraïne heeft geen georganiseerde reserves meer over.”

Rusland heeft fase één voltooid ondanks de inspanningen van de VS, de NAVO en de E.U. om Oekraïne te voorzien van een aanzienlijke hoeveelheid dodelijke militaire hulp, voornamelijk in de vorm van lichte antitank- en luchtafweerwapens. “Wij beschouwen het als een grote vergissing,” concludeerde Rudskoy, “dat westerse landen wapens leveren aan Kiev. Dit vertraagt het conflict, vergroot het aantal slachtoffers en zal niet in staat zijn om de uitkomst van de operatie te beïnvloeden.”

‘Extreem slecht’

De geschiedenis van het conflict tot dusver heeft Rudskoy gelijk gegeven – geen enkele hoeveelheid westerse militaire hulp heeft Rusland ervan kunnen weerhouden zijn militaire doel te bereiken, namelijk de bevrijding van het volledige grondgebied van zowel Lugansk als Donetsk.

Zoals de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken Dmitry Kuleba op het World Economic Forum in Davos (Zwitserland) toegaf: “Ik wil niet dat iemand het gevoel krijgt dat de oorlog min of meer in orde is. De situatie in Donbass is buitengewoon slecht.”

De stoutmoedige uitspraken aan de vooravond van de viering van de Dag van de Overwinning op 9 mei zijn voorbij, toen de vele tegenstanders van Rusland verkondigden dat Rudskoj’s fase twee-offensief in de Donbas tot stilstand was gekomen en dat Rusland op korte termijn gedwongen zou worden over te schakelen van de aanval naar een defensieve houding, wat het begin zou betekenen van een terugtocht die volgens de Oekraïners niet alleen zou uitmonden in de herovering van alle tot dan toe verloren gegane gebieden, maar ook van de Krim.

Dergelijke fantasieën hebben plaatsgemaakt voor de harde werkelijkheid die propaganda negeert en de voorkeur geeft aan de vuile taak de vijand te vernietigen door vuurkracht en manoeuvre. Deze taak werd echter bemoeilijkt door het feit dat het Oekraïense leger tijdens het acht jaar durende onophoudelijke conflict in de Donbass, dat de Russische invasie bespoedigde, een verdedigingsgordel had voorbereid die, zoals generaal Rudskoy in zijn briefing van 25 maart opmerkte, “technisch gezien diep en goed versterkt was, bestaande uit een systeem van monolithische, langdurige betonstructuren”.

Volgens Rudskoy werden offensieve operaties tegen deze verdedigingsgordel noodzakelijkerwijs “voorafgegaan door een zware vuuraanval op de bolwerken van de vijand en hun reserves.”

Het Russische voordeel in artillerie was een sleutelfactor in het zegevierende resultaat van de Fase Twee operaties, waarbij de Oekraïense verdediging werd verpulverd en de weg werd vrijgemaakt voor de infanterie en het pantser om de overlevenden af te maken.

Volgens de dagelijkse briefings van het Russische Ministerie van Defensie verliezen de Oekraïners om de twee dagen het equivalent van een bataljon aan manschappen, om nog maar te zwijgen van tientallen tanks, gepantserde gevechtsvoertuigen, artilleriestukken en vrachtwagens.

Verscheidene waarnemers van dit conflict, waaronder ikzelf, verwachtten dat Rusland, op basis van een voorspellende analyse van de militaire basisberekeningen met betrekking tot de werkelijke en verwachte aantallen slachtoffers, bij de voltooiing van fase twee met recht zou kunnen beweren dat het de meeste, zo niet alle, politieke en militaire doelstellingen had bereikt die bij het begin van de operatie waren vastgesteld.

De logica dicteerde dat de Oekraïense regering, ontdaan van een levensvatbaar leger, geen andere keuze zou hebben dan een moderne versie van de overgave van Frankrijk in juni 1940, na beslissende overwinningen van het Duitse leger op het slagveld.

Hoewel Rusland zich blijft positioneren voor een beslissende militaire overwinning in Oost-Oekraïne, zal het zich waarschijnlijk beperken tot de bevrijding van de Donbass, de inbeslagneming van de landbrug die de Krim verbindt met het vasteland van de Russische Federatie (via de Donbass), en de uitbreiding van het bruggenhoofd in Kherson om de zoetwatervoorraden veilig te stellen voor de Krim, die sinds 2014 door de Oekraïense regering waren afgesneden.

De doelstellingen van Rusland

In zijn klassieke verhandeling, On War, schreef de Pruisische militaire theoreticus Carl Von Clausewitz wat een van de ultieme gemeenplaatsen van conflicten tussen naties is geworden, namelijk dat “oorlog een voortzetting is van politiek met andere middelen”. Dit geldt vandaag de dag nog net zo goed als toen het in 1832 werd gepubliceerd.

Poetin formuleerde twee politieke hoofddoelen voor de militaire operatie: Oekraïne buiten de NAVO houden en voor de NAVO de voorwaarden scheppen om in te stemmen met de eisen die Rusland heeft gesteld in een tweetal ontwerp-verdragen die op 17 december 2021 aan de VS en de NAVO zijn voorgelegd. Deze verdragsvoorstellen schetsen een nieuw Europees veiligheidskader door te eisen dat de militaire macht van de NAVO wordt teruggetrokken tot de grenzen die in 1997 bestonden. Zowel de NAVO als de VS verwierpen de eisen van Rusland.

Wat de militaire doelstellingen betreft, verklaarde Poetin in zijn toespraak van 24 februari, waarin hij de invasie aankondigde, dat Rusland “zal trachten Oekraïne te demilitariseren en te denazificeren, en degenen die talrijke bloedige misdaden tegen burgers hebben begaan, ook tegen burgers van de Russische Federatie, voor de rechter zal brengen”.

Hoewel de nederlaag van het Azov Regiment en andere neonazistische formaties tijdens de slag om Marioepol een beslissende stap betekende in de richting van de verwezenlijking van dat doel, blijven enkele duizenden neonazistische strijders, georganiseerd in een verscheidenheid van militaire en paramilitaire formaties, vechten aan de frontlinies in Oost-Oekraïne en veiligheidsoperaties uitvoeren in Oekraïense achtergebieden.

Denazificatie heeft echter een belangrijke politieke component die op dit moment niet wordt aangepakt door de militaire operatie van Rusland, namelijk het voortbestaan van extreem-rechtse en neo-nazistische politieke partijen in Oekraïne op een moment dat alle andere politieke activiteiten zijn stilgelegd onder de staat van beleg. Als er al iets is, dan is de “nazificatie” van het Oekraïense politieke leven exponentieel toegenomen sinds de Russische invasie.

Voor een echte denazificatie zou Rusland naar mijn mening de regering-Zelenski uit de macht moeten zetten en vervangen door een nieuwe politieke leiding die de Russische doelstelling van de uitroeiing van de neonazistische ideologie in Oekraïne op agressieve wijze zal ondersteunen. Tot dusver zijn er geen aanwijzingen dat dat een Russische doelstelling is.

Re-militarisering

Ook demilitarisering is veel moeilijker geworden sinds de invasie van 24 februari. Terwijl de militaire hulp die vóór die datum door de VS en de NAVO aan Oekraïne werd verstrekt, kon worden gemeten in termen van honderden miljoenen dollars, is deze hulp sinds het begin van de operaties van de tweede fase zodanig toegenomen dat de totale militaire hulp die door de VS alleen al aan Oekraïne werd verstrekt, in de buurt van 53 miljard dollar komt.

Niet alleen heeft deze hulp een meetbaar effect gehad op het slagveld in termen van gedood Russisch militair personeel en vernietigd materieel, maar zij heeft Oekraïne ook in staat gesteld de gevechtskracht, die eerder door de Russische strijdkrachten was vernietigd, weer op te bouwen.

Hoewel deze massale steun het onvermijdelijke tij van de omvang en de reikwijdte van de Russische militaire overwinning in de Donbass niet zal kunnen keren, betekent het wel dat zodra Rusland zijn verklaarde doel van bevrijding van de afgescheiden republieken heeft bereikt, demilitarisering nog steeds niet zal hebben plaatsgevonden. Aangezien demilitarisering ervan uitgaat dat Oekraïne wordt ontdaan van alle NAVO-invloed, met inbegrip van uitrusting, organisatie en training, kan men bovendien stellen dat de Russische invasie Oekraïne tot een nauwere partner van de NAVO heeft gemaakt dan voor de invasie begon.

De juridische vragen

Als Rusland de Verenigde Staten zou zijn, die opereren volgens de notie van een “op regels gebaseerde internationale orde”, zou het overschrijden van de juridische rechtvaardiging voor een conflict geen probleem vormen – men hoeft alleen maar te kijken naar de manier waarop een opeenvolging van Amerikaanse presidentiële regeringen misbruik heeft gemaakt van de machtiging van het Congres voor het gebruik van militair geweld (AUMF), die in de nasleep van de aanslagen van 11 september werd goedgekeurd, door deze ten onrechte te gebruiken om operaties te rechtvaardigen die buiten de wettelijke bevoegdheden vielen.

Een partij kan met dergelijke inconsistenties wegkomen als ze, zoals de Verenigde Staten, verantwoordelijk zijn voor het maken en toepassen van de spelregels (d.w.z. de zogenaamde “op regels gebaseerde internationale orde”). Tijdens de ontmoeting met de Chinese president Xi Jinping tijdens de opening van de Olympische Winterspelen heeft Vladimir Poetin zich echter vastgelegd op een beleidskoers waarin Rusland, samen met China, de op regels gebaseerde internationale orde verwerpt die de visie van een unipolaire wereld gedomineerd door de VS bepaalt, en in plaats daarvan vervangt het met een multipolaire “op wet gebaseerde internationale orde” gebaseerd op het Handvest van de Verenigde Naties.

Poetin was zeer voorzichtig in zijn pogingen om de militaire operatie van Rusland te koppelen aan de wettelijke bevoegdheden die bestaan op grond van artikel 51 van het Handvest van de Verenigde Naties inzake zelfverdediging. De specifieke constructie waar het hier om gaat – en die neerkomt op een claim van preventieve, collectieve zelfverdediging – is gebaseerd op Russische beweringen dat “de strijdkrachten van Oekraïne de laatste hand legden aan de voorbereiding van een militaire operatie om het grondgebied van de volksrepublieken onder controle te krijgen”.

Het is de onmiddellijke dreiging die uitgaat van deze vermeende Oekraïense militaire operatie die de bewering van Rusland legitimiteit verschaft. Zowel fase één als fase twee van de Russische operatie waren specifiek afgestemd op de militaire vereisten die nodig waren om de dreiging weg te nemen die voor Lugansk en Donetsk uitging van de opbouw van Oekraïense militaire macht in Oost-Oekraïne.

Er ontstaat echter een probleem wanneer Rusland zijn taak om het Oekraïense leger in de Donbass-regio te vernietigen, ontmantelen of uiteen te drijven, volbrengt. Terwijl men vroeger had kunnen argumenteren dat er een onmiddellijke dreiging zou blijven bestaan zolang de Oekraïense strijdkrachten over voldoende gevechtskracht beschikten om de Donbass-regio te heroveren, kan een dergelijk argument vandaag niet worden aangevoerd.

Op een gegeven moment zal Rusland aankondigen dat het de Oekraïense strijdkrachten in het oosten heeft verslagen en daarmee een einde maken aan de dreiging die Rusland de juridische rechtvaardiging voor zijn operatie gaf.

Dat is het gevolg van de grote successen van het Russische leger op het slagveld. Maar Rusland blijft zitten met een aantal onvervulde politieke doelstellingen, waaronder denazificatie, demilitarisering, permanente Oekraïense neutraliteit en instemming van de NAVO met een nieuw Europees veiligheidskader volgens de lijnen die Rusland in zijn verdragsvoorstellen van december 2021 heeft uitgezet. Als Rusland zijn militaire operatie op dit moment zou stopzetten, zou het de politieke overwinning aan Oekraïne afstaan, dat “wint” door niet te verliezen.

Fase drie

De uitdaging waarvoor Rusland zich in de toekomst gesteld ziet, is dan ook hoe het de omvang en de reikwijdte van Fase 3 kan bepalen, zodat het de wettelijke autoriteit behoudt die het voor de eerste twee fasen heeft doen gelden, terwijl het tegelijkertijd voldoende strijdmacht verzamelt om zijn taken te volbrengen. Een van deze taken lijkt mij het omverwerpen van de regering Zelensky en het vervangen daarvan door een regering die bereid en in staat is de ideologie van Stepan Bandera te verbieden. Het zou ook een militaire operatie in Centraal- en West-Oekraïne kunnen inhouden om de opnieuw samengestelde elementen van het Oekraïense leger volledig te vernietigen, samen met de overlevende neonazi-gelieerde strijdkrachten.

Zoals de zaken er nu voor staan, worden de acties van Rusland uitgevoerd op basis van de beperkte wettelijke bevoegdheden die aan Poetin zijn verleend door de Russische Doema, oftewel het parlement. Een van de meest beperkende aspecten van deze bevoegdheden is dat de structuur van de Russische strijdkrachten wordt beperkt tot wat in vredestijd kan worden samengesteld. De meeste waarnemers zijn van mening dat Rusland de grens heeft bereikt van wat van deze strijdkrachten kan worden gevraagd.

Voor een grootschalige uitbreiding van de Russische militaire operaties in Oekraïne, waarbij verder wordt gegaan dan het grondgebied dat Rusland in fase één en fase twee heeft veroverd, zijn extra middelen nodig die Rusland moeilijk bij elkaar kan krijgen onder de beperkingen van een vredestijdshouding. Deze taak zou vrijwel onmogelijk worden indien het conflict in Oekraïne zich zou uitbreiden tot Polen, Trans-Dnjestrië, Finland en Zweden.

Alleen de Russische leiders kunnen beslissen wat het beste is voor Rusland, of wat militair levensvatbaar wordt geacht. Maar de combinatie van een verlopen wettelijk mandaat, onvervulde politieke doelstellingen en de mogelijkheid van een massale uitbreiding van de reikwijdte en de schaal van de gevechtsoperaties, die mogelijk een of meer NAVO-leden zouden kunnen omvatten, wijst op een absolute noodzaak voor Rusland om duidelijk te maken wat de missie van fase drie is en waarom het er een nodig heeft.

Doet Rusland dit niet, dan bestaat de kans dat het zichzelf in een positie brengt waarin het niet in staat is een conflict dat het eind februari heeft willen uitlokken, tot een goed einde te brengen.

Scott Ritter is een voormalige inlichtingenofficier van de Amerikaanse Marine die in de voormalige Sovjet-Unie diende om wapenbeheersingsverdragen uit te voeren, in de Perzische Golf tijdens Operatie Desert Storm en in Irak om toe te zien op de ontwapening van massavernietigingswapens.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


In een verbazingwekkende draai geven Amerikaanse leugenmedia nu toe dat Oekraïne de oorlog aan het verliezen is

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Petra
2 maanden geleden

Ik vermoed dat Rusland zich zal beperken tot de huidige gebieden en zich zal gaan inspannen om in die gebieden de mensen weer in vrijheid en veiligheid te laten leven.

Dat feit zal men via de (sociale) media gaan gebruiken om de wereld en m.n. de westerse wereld, van hun goede bedoelingen te overtuigen.