Oekraïne zoals het was voor 2014, toen het neutraal, onafhankelijk en heel was

Ik herinner me de Cubaanse Raketcrisis toen ik dertien was en voor de enige keer in mijn leven leek een kernoorlog een zeer reële en op handen zijnde mogelijkheid. Ik herinner me ook de heel andere gevoelens die ik had in het voorjaar van 1989, toen we de eerste duidelijke tekenen zagen van het einde van de Koude Oorlog die was begonnen voordat ik was geboren. Ik herinner me dat ik de hoop uitsprak dat nu de externe afleiding van de Koude Oorlog, die de gedachten, passies en energie van potentiële pro-Blanken zo lang in beslag had genomen, ten einde was, onze mensen eindelijk hun aandacht weer zouden richten op de veel gevaarlijker interne vijand. Ik stond mezelf ook toe te hopen dat Rusland zich bij ons zou aansluiten in een pan-Europese grote alliantie, schrijft Richard McCulloch.

Helaas, die hoop mocht niet bestaan. In de daaropvolgende jaren stortte de Sovjet-Unie niet alleen politiek in, maar kreeg de Russische opvolgerstaat ook te maken met een economische ineenstorting, grotendeels beraamd en uitgebuit door Amerikaanse en Russisch-Joodse actoren, die meer verwoesting en leed onder het volk teweegbracht dan de Grote Depressie van de jaren dertig in de Verenigde Staten, waardoor het Russische volk het gevoel kreeg dat de vriendschap en het vertrouwen dat het in Amerika had getoond, waren verraden. Dit werd gevolgd door verraad in de internationale betrekkingen, toen de verzekering van westerse leiders dat zij niet van de zwakte van Rusland zouden profiteren om het anti-Russische NAVO-bondgenootschap naar het oosten uit te breiden, herhaaldelijk werd geschonden, en subversieve westerse ngo’s kleurrevoluties en regimeverandering in verschillende van de opvolgerstaten probeerden te bevorderen, het meest in het oog springend en noodlottig met de door de VS geënsceneerde anti-Russische staatsgreep in Oekraïne in februari 2014, toen de Russische president Vladimir Poetin uiteindelijk weerstand bood en terugdrong door de Krim te annexeren en afscheidingsstaten in de Donbass te steunen.

In de kwart eeuw sinds 1989, en vooral na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991, hadden de Verenigde Staten genoten van het zogenaamde “unipolaire moment”, een periode van militaire dominantie en effectieve wereldwijde hegemonie, die duurde zonder noemenswaardige uitdaging tot op zijn minst het Georgisch-Ossetische conflict van augustus 2008. Men zou deze periode zelfs kunnen omschrijven als een Pax Americana, afgezien van de talrijke militaire campagnes, bijna allemaal gevoerd door de Verenigde Staten en hun bondgenoten, die deze periode verre van vreedzaam maakten. Aan het begin van dit tijdperk luidde Francis Fukuyama het in met zijn veelgeprezen boek The End of History and the Last Man (1992), waarin hij beweerde dat de wereld institutioneel was geëvolueerd naar een laatste menselijke staat van eeuwige vrede, gebaseerd op universele liberale democratie. Samuel P. Huntington’s The Clash of Civilizations (1996) en de prominente neocon Robert Kagan’s The Return of History and the End of Dreams (2008) weerlegden Fukuyama’s these, grotendeels gebaseerd op het voortbestaan van autoritaire en autocratische regeringen, maar ze werd nog steeds breed aanvaard. In deze periode was het voor het Westen alsof Rusland het toneel van de geschiedenis als onafhankelijke speler had verlaten, en werden zijn belangen en capaciteiten over het algemeen genegeerd of afgedaan als onbelangrijk. Daardoor leken in die periode gebeurtenissen op de schaal van Ossetië in 2008 en de Krim in 2014 niet voldoende om het idee van het “einde van de geschiedenis” categorisch te ontkrachten. Maar met de huidige invasie of “Speciale Militaire Operatie” van Rusland in Oekraïne kan er geen twijfel of ontkenning meer zijn. De geschiedenis is definitief terug, en op een zeer grote manier, in feite brullend terug, en Rusland is daarmee terug als een onafhankelijke speler van de eerste rang op het toneel van de geschiedenis, schokkend voor degenen die zo onverstandig waren gebleven om hen te blijven verwerpen.

Internationale betrekkingen kunnen worden vergeleken met een 3D schaakspel. In dit grote spel is Poetin, in de beste Russische traditie, of zoals Mr. Spock in Star Trek, een grootmeester. Ik geloof niet dat de schakers op het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, zoals Victoria Nuland (echtgenote van de hierboven genoemde Robert Kagan) en de andere neocons die aan het roer staan, helemaal op het niveau van Poetin zitten, maar ze hadden wel het grote voordeel dat ze een reeks agressieve zetten konden doen (bijv. de reeks NAVO-uitbreidingen en de coup in Oekraïne in 2014) voordat Poetin in staat was (d.w.z. sterk genoeg was) om als antwoord een tegenzet te doen. Ter vergelijking, de algemene run van media journalisten, commentatoren en zelfs vermeende analisten zijn tiddlywinks spelers.

Internationale betrekkingen komen voor op verschillende niveaus en moeten op dezelfde manier worden bekeken en geanalyseerd als de verschillende niveaus van militaire zaken. In dit verband kunnen we het laagste of tactische niveau overslaan. Het niveau boven het tactische niveau is het operationele niveau, en daarboven is het strategische niveau. Alleen gezien vanuit het operationele niveau is de Russische “Speciale Operatie” in Oekraïne een offensieve of agressieve zet, waarbij het gebruik van militair geweld wordt geïnitieerd. Maar in strategische termen, gezien vanuit het perspectief van het hogere strategische niveau, is het een defensieve zet als reactie op een reeks strategisch offensieve zetten van de Verenigde Staten en de NAVO om Oekraïne te veranderen in wat Poetin beschouwt als een existentiële bedreiging voor de Russische veiligheid en onafhankelijkheid.

In theorie zijn er twee grote scholen van internationale betrekkingen, de liberaal-idealistische school en de realistische school. De eerste, die tot uiting kwam in Fukuyama’s “einde van de geschiedenis”-these, is gebaseerd op de concepten van rechten en waarden van de Verlichting en is sinds haar ontstaan veel meer gepredikt dan in praktijk gebracht, meer gehuldigd in de strijd dan in de naleving, waarbij de realistische benadering in de praktijk wel degelijk wordt toegepast, zij het vaak op hypocriete wijze vermomd of verhuld onder liberaal-idealistische argumenten en rechtvaardigingen. Het realisme is de traditie van Thucydides (“De sterken doen wat zij willen, de zwakken ondergaan wat zij moeten”), Machiavelli, Bismarck, George Kennan en Henry Kissinger, en wordt momenteel wellicht academisch het best vertegenwoordigd door John Mearsheimer. Realisme is altijd dominant geweest in de feitelijke praktijk van de internationale betrekkingen door de grootmachten, hoe dominant het liberale idealisme ook mag zijn in de academische wereld en onder filosofen, pratende media hoofden, een misleid publiek, en de misleidende politici die hen helpen misleiden. Col. Douglas Macgregor, hoewel in de eerste plaats een militair analist, staat in zijn analyse van de internationale betrekkingen ook stevig in de realistische traditie. Het probleem is dat liberalisme, in de woorden van Will Durant, een luxe van veiligheid is, en dit geldt vooral in de internationale betrekkingen. Waar de eigen veiligheid, de eigen vermeende existentiële belangen op het spel staan, is liberalisme een luxe die men zich niet kan veroorloven, en regeert het realisme.

John Mearsheimer (b. 1947) in 2007
John Mearsheimer (geb. 1947) in 2007
Het is zinloos om te proberen op een zinvolle manier over de kwestie-Oekraïne te discussiëren met mensen die geen weet hebben van de achtergrond of context ervan, of van het Russische perspectief, of die onverdraagzaam hyperpartijdig of hypersubjectief zijn en daardoor niet bereid of gevaarlijk ongeschikt om het standpunt en de motieven van de tegenstander te begrijpen. Dit lijkt de grote meerderheid van het publiek te omvatten, samen met de mediafiguren die zich voordoen als deskundigen en die pretenderen ons de les te lezen in de moralistische termen van het liberale idealisme. In die zin zijn John Mearsheimer (co-auteur van The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy) en Ray McGovern (voormalig hoofd van de Russia desk bij de C.I.A.) prijzenswaardig voor het zorgvuldig en objectief verschaffen van de nodige achtergrond, context en feiten alvorens hun realistische standpunten te presenteren, die anders niet zo begrijpelijk en te rechtvaardigen zouden zijn. (Zie “Putin’s Invasion of Ukraine Salon” met Ray McGovern en John Mearsheimer, 2 maart, 2022).

Daarentegen, althans van wat ik heb gezien en gehoord, verschaft de mainstream media noch de context, noch de achtergrond van voor 2014, of het Russische perspectief, maar probeert eerder deze informatie te blokkeren of te verbieden, omdat het de politiek correcte liberale idealistische aanmatiging in diskrediet zou brengen die wordt gebruikt om de strikt realistische en strategisch offensieve agressieve stappen van de VS en de NAVO te verhullen. In dit opzicht is er ook een duidelijk verschil tussen de militaire analisten Col. Douglas Macgregor en Lt. Gen. Keith Kellogg. De laatste kon, toen hem werd gevraagd welke redenen of rechtvaardigingen Poetin zou kunnen hebben voor de invasie in Oekraïne, alleen maar – met de blik van een hert in de koplampen – volledige verbijstering belijden, waarmee hij zijn eigen nutteloosheid als serieuze analist onthulde, omdat het toegeven van enige legitieme reden politiek incorrect zou zijn, en moderne generaals hebben de neiging voorzichtige politieke dieren te zijn, en kolonels die geen voorzichtige politieke dieren zijn, zullen waarschijnlijk niet tot generaal worden bevorderd.

De Verenigde Staten en de NAVO zijn belangrijke spelers in de Oekraïne-crisis (met de VS voorop). Hun reeks strategische offensieve stappen heeft de gebeurtenis feitelijk bespoedigd, dus Rusland kan er duidelijk niet op vertrouwen dat zij als eerlijke bemiddelaars zullen optreden in vredesonderhandelingen. Dit biedt Frankrijk en Duitsland een kans om als onafhankelijke actoren terug te keren op het toneel van de geschiedenis, in aansluiting op hun rol als bemiddelaars in de akkoorden van Minsk, om opnieuw hun goede diensten aan te bieden in vredesonderhandelingen. Gebeurt dit niet, dan lijkt het waarschijnlijk dat de oorlog nog enige tijd zal voortduren, waarbij de Russen uiteindelijk een de facto tweedeling zullen opleggen waarbij zij veel meer van Oekraïne bezetten dan het geval zou zijn geweest als de crisis snel was beëindigd door aan hun eisen te voldoen. John Mearsheimer zei dat Rusland Oekraïne niet wilde bezetten omdat dat zou zijn als het inslikken van een stekelvarken. In de context van deze analogie bevindt de dichtste concentratie stekelvarkens zich in het noordwesten, de tien noordwestelijke Oblasts (administratieve districten) die het meest anti-Russische deel van het land vormen. Dat is ook het deel van het land dat het dichtst bij Polen en de kernlanden van de NAVO ligt. Het is daarom het deel van Oekraïne dat Rusland het minst waarschijnlijk zou bezetten. De rest van het land, met inbegrip van de gehele Zwarte-Zeekust, zou aan de Russische kant van een deling kunnen komen te liggen, met een grens die misschien van noord naar zuid zou lopen langs de oostgrenzen van de oblasten Zhytomyrs’ka en Vinnyts’ka en die ongeveer 250 mijl lang zou zijn in vergelijking met de vroegere 1.226 mijl lange grens.

Dat is de grens zoals ik op dag acht van de invasie hier beschreven heb (-Dissident):

Russische invasie in Oekraïne – Dag acht

Mearsheimer is een exponent van wat hij offensief realisme noemt. In deze theorie van internationale betrekkingen streven staten naar maximalisatie van hun macht, door zoveel mogelijk te willen hebben, met hegemonie als hun uiteindelijke doel. Dit staat in contrast met het defensief realisme, dat stelt dat staten niet veel meer macht willen dan ze al hebben als dat genoeg is om hen veiligheid te verschaffen, in welk geval ze zich concentreren op het handhaven van het machtsevenwicht in plaats van het risico te lopen dat evenwicht te verstoren door meer macht na te streven. In deze termen zou ik geneigd zijn de Verenigde Staten in de eerste decennia van de Koude Oorlog hoofdzakelijk te zien als praktiserend defensief realisme, in de vorm van George Kennan’s beleid van beheersing. Daarna, tijdens het Reagan-tijdperk en de opkomst van de Neocons, vond er een verschuiving plaats in de richting van offensief realisme, dat in een stroomversnelling kwam na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, toen de VS het “unipolaire moment” beleefde als ’s werelds enige supermacht en trachtte de opkomst te voorkomen van elke uitdager van de status van gelijkwaardige supermacht. De Russische strategie tijdens de Koude Oorlog was over het algemeen consequent en voorzichtig defensief (de Cubaanse Raketcrisis was een zeldzame uitzondering, en zelfs dit was meer een tegenzet tegen de raketten die de VS al in Turkije had opgesteld dan een echt offensief initiatief) en dit is tijdens het Poetin-tijdperk zo gebleven. In de nucleaire bewapeningswedloop namen de VS het initiatief en de Russen volgden op de voet en probeerden de achterstand in te lopen, om uiteindelijk pas in het begin van de jaren 1970 pariteit te bereiken.

Volgens Mearsheimer is een van de grondbeginselen van het offensief realisme dat een kleinere en zwakkere staat, zoals Oekraïne, die grenst aan een veel grotere en machtigere staat, zoals Rusland, moet proberen te voorkomen dat hij antagonistisch wordt tegen of een serieuze bedreiging vormt voor – en zeker geen existentiële bedreiging voor – de grotere staat. In deze situatie is Oekraïne een les waarvan anderen zich zouden moeten laten doordringen, omdat het dit beginsel voortdurend heeft geschonden, hetzij door eigen dwaasheid, hetzij als een marionet van de VS die op het pad van de misleiding werd gestuurd, want hoewel het land op zichzelf niet in staat was een ernstige bedreiging voor Rusland te vormen, was het daartoe wel in staat als het een gastheer en een platform voor offensieve macht van de VS en de NAVO werd, een proces dat al lang aan de gang was, ook al was het nog geen NAVO-lid geworden.

Amerikaanse troepen van een trainingsmissie op parade in Oekraïne voor de “Speciale Operatie” van Rusland. Betekent dit het einde van de Pax Americana?

De grondbeginselen van het offensief realisme bevatten lessen voor de pro-blanken die niet alleen van toepassing zijn op de internationale betrekkingen, maar ook op de dynamiek van de betrekkingen tussen verschillende rassen en etnische groepen met tegenstrijdige belangen in een multiraciale samenleving. Gezien in de context van realistische internationale betrekkingen is het kleine etnostaat- of afscheidingsconcept duidelijk geen geloofwaardige optie, aangezien zijn onafhankelijkheid en zelfs zijn bestaan voortdurend zou worden bedreigd door machtigere vijandige actoren. Dit betekent dat het concept van de “nationale premisse” of de grote etnostaat-verdeling, waarbij de Europese etnostaat de eerste plaats inneemt onder de wereldmachten, in realistische termen de enige geloofwaardige optie is voor het behoud en de onafhankelijkheid van de Europese rassen. Een voorbeeld van dit concept zou mijn voorstel zijn voor een verdeling in Europese en niet-Europese opvolgerstaten, waarbij de niet-Europese bevolking de 669.000 vierkante mijl van het zuidwesten tussen de Atchafalaya, Mississippi en Arkansas rivieren in het oosten en de Stille Oceaan in het westen zou bezetten, en de Europese bevolking het grotere overblijvende deel van 2.226.000 vierkante mijl.

De toepassing van de realistische theorie op de interraciale betrekkingen, waar de verschillende rassen met elkaar wedijverende en tegenstrijdige belangen hebben en een daaruit voortvloeiende vijandige verhouding, waarbij elk van hen zijn niveau van macht en controle wil maximaliseren, ondersteunt de noodzaak van een scheiding van de rassen in verschillende landen of etnostaten met hun eigen regeringen, waar elk van hen de controle over zijn eigen bestaan kan hebben.

Wat moet het standpunt van de pro-blanken zijn ten aanzien van de kwestie Oekraïne? Het realistische antwoord zou zijn: wat het beste is voor het blanke (d.w.z. Europese) ras in zijn huidige strijd om te overleven en zich te bevrijden van de anti-blanke krachten die het onderdrukken en vernietigen. Vanzelfsprekend moeten wij trachten elke oorlog tussen de verwante volkeren van ons ras te vermijden, die in Oost-Europa – zoals in Joegoslavië – wordt bemoeilijkt door traditioneel, maar nu kleingeestig intra-Slavisch nationalisme, etnisch ressentiment en revanchisme. Maar wat de belangen van het blanke ras betreft, en de raciale belangen van het Oekraïense volk zelf, is Oekraïne, zoals bijna alle blanke landen, de verkeerde kant opgegaan. Het heeft een verwesterende koers gevolgd, of is op die koers gezet, wat nu helaas een anti-blanke koers betekent, want het Westen wordt nu gedomineerd door anti-blanke krachten die het tegen het blanke ras hebben gekeerd, door het bevorderen van blanke rassenvervanging en het wereldwijde homogenisatieprogramma (“globohomo”) van multiracialisme en “Imagine” van John Lennon, en dat zal zo blijven tenzij en totdat zijn onderworpen blanke bevolkingen, lang verstrikt in de Kumbaya waan, op de een of andere manier hun raciale belangen laten gelden en zichzelf bevrijden.

Rusland, in schril contrast, is de enige grote blanke staat geweest met zowel de kracht als de wil om weerstand te bieden aan het anti-blanke getij, met Hongarije als een kleine blanke staat die ook bewonderenswaardige weerstand heeft geboden voor zover zijn geringere macht hem daartoe in staat stelde. Dit maakt Rusland veel belangrijker voor de belangen van het blanke ras dan het ooit geweest is. Sterker nog, tenzij de blanken in het Westen zichzelf bevrijden, kan Rusland de laatst overgebleven grote blanke staat worden, waarvan alle hoop op een blanke toekomst, hoe tragisch ook afgenomen, zal afhangen. Maar om die hoop te vervullen en onafhankelijk te blijven van de globalistische controle en de Nieuwe Wereldorde moet Rusland veiligheid en vrijheid van handelen hebben. Zoals de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov, verklaarde in een interview op 19 maart:

Het Westen wilde geen gelijkwaardige samenwerking en is, zoals we nu kunnen zien, trouw gebleven aan het “testament” van Zbigniew Brzezinski, die zei dat Oekraïne niet de kant mocht kiezen van Rusland. Met Oekraïne is Rusland een grote mogendheid, terwijl het zonder Oekraïne een regionale speler is.

Wat hier op het spel staat is dus niet alleen Oekraïne, maar iets veel groters – de macht en onafhankelijkheid van Rusland en zijn vermogen om weerstand te bieden aan het anti-blanke getij onder leiding van de door anti-blanken gedomineerde Verenigde Staten. De in Polen geboren en diep anti-Russische Brzezinski (1928-2017), een grootmeester van de Neocons, schreef The Grand Chessboard: American Primacy And Its Geostrategic Imperatives (1998), als volgt beschreven in de Amazon blurb voor de bijgewerkte 2016 editie:

In The Grand Chessboard, levert de befaamde geostrateeg Zbigniew Brzezinski een brutaal eerlijke en provocerende visie voor de Amerikaanse preëminentie in de eenentwintigste eeuw. De taak van de Verenigde Staten, zo betoogt hij, is de enige politieke arbiter te worden in Euraziatische landen en de opkomst van een rivaliserende mogendheid die onze materiële en diplomatieke belangen bedreigt, te voorkomen. De Euraziatische landmassa, waar zich het grootste deel van de wereldbevolking, natuurlijke hulpbronnen en economische activiteit bevindt, is het “grote schaakbord” waarop Amerika’s suprematie in de komende jaren zal worden bekrachtigd en uitgedaagd. In dit baanbrekende werk van openbare orde en politieke wetenschap, schetst Brzezinski een baanbrekende en krachtige blauwdruk voor Amerika’s vitale belangen in de moderne wereld.

Sinds 1965 zijn de Verenigde Staten een effectief anti-blank land geweest in de meest diepgaande, betekenisvolle en ultieme betekenis van het begrip. Het is tegen de meest vitale (levensnoodzakelijke) en existentiële belangen geweest – de belangen die de voorwaarden inhouden voor haar voortbestaan en controle over haar eigen bestaan – van het blanke ras, en het heeft een anti-blanke koers ingezet die culmineerde in blanke raciale onteigening, onderwerping, vervanging en vernietiging. Binnen een of twee decennia na 1965 gold hetzelfde voor Canada, Australië, Groot-Brittannië en de andere landen van West-Europa. Na 1991 gingen de meeste landen van Oost-Europa dezelfde weg op. Wat minister van Buitenlandse Zaken Lavrov zei in een interview op 18 maart in Russia Today over de Oekraïense culturele vervorming en hersenspoeling sinds circa 1991, bevorderd door westerse regeringen en NGO’s, kan met een orde van grootte worden vermenigvuldigd voor de VS en de andere westerse landen.

De wens van de Verenigde Staten … om terug te keren naar een unipolaire wereld … om het melting pot concept van de bodem van de Verenigde Staten te exporteren en van de hele wereld een melting pot te maken, en zij zullen het smelten doen … . [D]e inspanningen van onze westerse collega’s [zijn] om Oekraïne Russofoob te maken en een anti-Russisch instrument, anti-Rusland.”

Voor de anti-blanke krachten die het Westen beheersen, met de globalisten en neocons die de buitenlandse politiek van de V.S. beheersen, is het uiteindelijke doel, wat zij bedoelen met de Nieuwe Wereldorde, een anti-blank (d.w.z. tegen het blanke bestaan en de blanke onafhankelijkheid) wereldwijd unipolair systeem, dat wordt uitgeoefend door de V.S. als wereldwijde hegemoon. Om dat doel te bereiken, het ware einde van de geschiedenis en het einde van elke hoop op overleving van de blanken, moeten zij eerst alle blanke obstakels op hun pad elimineren. Poetin heeft Rusland tot het belangrijkste van die Blanke obstakels gemaakt, het land dat het meest in staat is tot effectieve oppositie, dus moeten zij Rusland pacificeren en onderwerpen en het op de knieën dwingen, bij voorkeur door middel van ondermijning en verandering van regime, waardoor Rusland als een onafhankelijke speler van het toneel van de geschiedenis verdwijnt en net zo onderdanig wordt aan de wil van de VS als Duitsland, Frankrijk of Polen. De pro-Blanken streven naar een samenwerkingsrelatie met Rusland als onderdeel van een pan-Europese grote alliantie. Anti-blanken willen dat Rusland zich onderwerpt aan de Pax Americana. Dat is offensief realisme met een wraakzucht.

Helaas voor de pro-blanken betekent de terugkeer van Rusland en de geschiedenis ook de terugkeer van de externe afleiding van de veel grotere interne bedreigingen van onze raciale onafhankelijkheid en overleving. Sterker nog, die externe afleiding is ook met wraak teruggekeerd en dient de belangen van de anti-blanke krachten zo goed dat men bijna zou vermoeden dat zij dit gewild en bedoeld hebben. De conservatieven die Facebook en Twitter terecht als vijanden waren gaan beschouwen nadat hun censuurverbod op conservatieven en subversieve bedoelingen en acties duidelijk waren geworden (in feite het verbieden van pro-Russische meningsuiting), komen nu haastig ter verdediging toen datzelfde gedrag in Rusland Poetin ertoe bracht in dezelfde geest te antwoorden en de banners en subverteerders te verbieden.

Onze taak vereist, zoals altijd, onze primaire aandacht en focus op de interne dreiging die ons vernietigt. Rusland en de geschiedenis zijn beide weer in actie, en dat geldt ook voor de externe afleiding, zoals voor 1991. De interne dreiging waar we nu mee te maken hebben is dezelfde als toen, alleen veel groter en meer ontwikkeld. De geschiedenis die we moeten maken ligt in onze eigen landen. Het conflict waarmee we thuis worden geconfronteerd is veel gevaarlijker voor ons dan elk conflict dat ons van veraf zou kunnen bedreigen, en daarom moeten we niet naar het buitenland gaan om conflicten te zoeken, maar ons volledig inzetten om het conflict in eigen land te winnen. Dat is de epische historische overwinning die we zoeken. Het voortbestaan en de onafhankelijkheid van ons ras hangen er van af.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


Ja, Rusland is medeplichtig aan de Grote Reset

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
2 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Hagar
Hagar
2 maanden geleden

De Navo is een organisatie die continu conflicten en oorlogen aanstookt, om zijn eigen bestaan te rechtvaardigen en bestendigen.
Luister maar naar de uitspraken van Stoltenberg, vlak voor de Rusische inval: hij heeft de Russen opzettelijk zover gebracht.
En hij heeft zijn doel bereikt, want de Navo gaat waarschijnlijk uitbreiden.
Schaf de Navo af, en je schaft ineens talloze toekomstige oorlogen af, je schaft waarschijnlijk zelfs WO3 af, want als er ooit een WO3 komt, is het 100% zeker dat de Navo erachter zal zitten.

Henk
Henk
2 maanden geleden
Antwoord aan  Hagar

Ik denk dat je gelijk hebt, Hagar. Er speelt waarschijnlijk nog een ander aspect mee, namelijk de Amerikaanse oorlogsindustrie. Die smachten naar een nieuwe oorlog omdat ze op het ogenblik geen enkel front hebben. Op een klein aantal vredesmissies na. De NATO bestaat toch vooral uit het USAF leger.