Het hoeft niet te verbazen dat veel waarnemers, uit verschillende politieke hoeken, beginnen op te merken dat er iets ernstig mis is met het gestuntel van het buitenlands beleid van de Verenigde Staten. De mislukte evacuatie in Afghanistan heeft het toch al tanende zelfvertrouwen van de Amerikaanse politieke elite een flinke deuk toegebracht en de voortdurende, opzettelijk mislukte onderhandelingen met Iran en Rusland leveren geen enkel bewijs dat iemand in het Witte Huis werkelijk gericht is op de bescherming van de Amerikaanse belangen. Nu hebben we als gevolg daarvan een echte oorlog in Oekraïne, een conflict dat gemakkelijk kan escaleren als Washington de verkeerde signalen aan Moskou blijft geven, schrijft Philip Giraldi.

Om slechts één voorbeeld te noemen van hoe invloeden van buitenaf het beleid kunnen vertekenen: in een telefoongesprek op 9 februari adviseerde de Israëlische premier Naftali Bennett president Joe Biden om geen non-proliferatieovereenkomst met Iran te sluiten. Biden was vrijblijvend, hoewel het een reëel Amerikaans belang is om tot een akkoord te komen, maar in plaats daarvan gaf hij aan dat wat de VS betreft, Israël “vrijheid van handelen” kan uitoefenen in de omgang met de Iraniërs. Met die concessie is naar alle waarschijnlijkheid een einde gekomen aan het enige mogelijke diplomatieke succes waarop de regering had kunnen wijzen.

Het wereldwijde veiligheidsbeleid van de regering-Biden is momenteel standaard gereduceerd tot wat sommige critici hebben omschreven als “omsingeling en insluiting”. Daarom wordt een overbelast Amerikaans leger belast met het opzetten van steeds meer bases over de hele wereld in een poging het hoofd te bieden aan vermeende “vijanden” die vaak alleen maar hun eigen nationale soevereiniteit en recht op veiligheid uitoefenen binnen hun eigen invloedssferen. Ironisch genoeg worden landen die weigeren zich te onderwerpen aan de controle van Washington vaak omschreven als “agressors” en “antidemocratisch”, de taal die het meest is gebruikt met betrekking tot Rusland. Het beleid van Biden, zoals het nu bestaat, lijkt een teruggooi naar het speelveld van 1991-2, toen het Sovjet-imperium ineenstortte. Het gaat allemaal om de instandhouding van de oude Amerikaanse droom van volledige wereldheerschappij gekoppeld aan liberaal interventionisme, maar deze keer ontbreekt het de VS aan zowel de middelen als de nationale wil om deze inspanning voort te zetten. Hopelijk zal het Witte Huis inzien dat niets doen beter is dan loze dreigementen uiten.

Ondertussen, terwijl de situatie blijft eroderen, wordt het steeds duidelijker dat de dubbele crises die zich hebben ontwikkeld over Oekraïne en Taiwan “Made in Washington” zijn en enigszins onverklaarbaar zijn omdat de VS geen dwingende nationale belangen hebben die dreigementen zouden rechtvaardigen om militaire opties “op tafel te laten liggen” als een mogelijke reactie. De regering heeft opnieuw op de Russische acties gereageerd met verwoestende sancties. Maar Rusland heeft ook onconventionele wapens in zijn arsenaal. Om te beginnen kan het de aandacht verleggen van Oekraïne naar een veel actiever optreden ter ondersteuning van Syrië en Iran in het Midden-Oosten, waardoor het de zwakke Amerikaanse pogingen om die regio ten voordele van Israël te beheren, kan verstoren.

Volgens economen heeft Rusland zijn economie ook effectief sanctiebestendig gemaakt en is het in staat tot selectieve omgekeerde sanctionering van landen die een Amerikaans initiatief met enig enthousiasme steunen. Een dergelijke reactie zou de Europeanen waarschijnlijk veel meer pijn doen dan de leiding in het Kremlin. Russisch gas uit Europa weren door het stopzetten van Nord Stream 2 zou bijvoorbeeld meer verkoop aan China en elders in Azië mogelijk maken en zou de Europeanen meer pijn doen dan Moskou. Het verschepen van door de VS geleverd vloeibaar gas naar Europa zou bijvoorbeeld meer dan het dubbele kosten van het tarief dat door het Kremlin wordt aangeboden en zou ook minder betrouwbaar zijn. De Europese NAVO-leden zijn duidelijk nerveus en staan niet volledig achter de Amerikaanse agenda inzake Oekraïne, grotendeels omdat er de legitieme bezorgdheid bestaat dat alle opties die door Washington worden overwogen gemakkelijk tot misstappen kunnen leiden die zouden escaleren in een nucleaire uitwisseling die catastrofaal zou zijn voor alle betrokken partijen.

Afgezien van het reële onmiddellijke gevaar dat kan worden afgeleid uit de gevechten die momenteel in Oekraïne plaatsvinden, is de echte schade op lange termijn van strategische aard. De regering Joe Biden heeft zichzelf handig in een hoek gemanoeuvreerd terwijl Amerika’s twee belangrijkste vijanden Rusland en China dichter bij elkaar zijn gekomen om zoiets als een defensieve en economische relatie te vormen die erop gericht zal zijn Washington’s vermeende rol als wereldhegemoon en regelhandhaver te verminderen en uiteindelijk te elimineren.

In een recent artikel in de New Yorker verklaart buitenlandcommentator Robin Wright, die redelijkerwijs als “havik” kan worden omschreven, de nieuwe ontwikkeling als “Rusland en China onthullen een pact tegen Amerika en het Westen”. En zij is niet de enige die de alarmbel luidt: voormalig Rusland-watcher Anita Hill van de Nationale Veiligheidsraad (NSC) van Donald Trump waarschuwt dat het de bedoeling van het Kremlin is om de Verenigde Staten uit Europa te verdrijven, terwijl voormalig NSC- Oekraïne-expert Alexander Vindman adviseert om nu militair geweld te gebruiken om Rusland af te schrikken voordat het te laat is.

Wright geeft de meest serieuze analyse van de nieuwe ontwikkelingen. Zij stelt dat “Vladimir Poetin en Xi Jinping, de twee machtigste autocraten, de huidige politieke en militaire orde uitdagen.” Ze beschrijft hoe de twee leiders tijdens een ontmoeting voor de Olympische Spelen in Peking een “overeenkomst aanhaalden die ook de Verenigde Staten als wereldmacht, de NAVO als hoeksteen van de internationale veiligheid, en de liberale democratie als model voor de wereld uitdaagt.” Zij beloofden dat er “geen ‘verboden’ gebieden van samenwerking” zouden zijn en in een schriftelijke verklaring die vervolgens werd opgesteld, werd verklaard dat “Rusland en China zich verzetten tegen pogingen van externe krachten om de veiligheid en stabiliteit in hun gemeenschappelijke aangrenzende regio’s te ondermijnen, van plan zijn inmenging van externe krachten in de interne aangelegenheden van soevereine landen onder welk voorwendsel dan ook tegen te gaan, zich verzetten tegen kleurenrevoluties, en de samenwerking zullen uitbreiden.” Wright merkt op dat er een aanzienlijke kracht achter de overeenkomst schuilt: “Als twee nucleair bewapende landen die Europa en Azië omspannen, zou de meer gespierde afstemming tussen Rusland en China militair en diplomatiek een doorbraak kunnen betekenen.” Daaraan kan worden toegevoegd dat China nu de grootste economie ter wereld heeft en dat Rusland een hoogontwikkeld leger heeft, dat nieuwe hypersonische raketten inzet die het land in het voordeel zouden stellen in een conflict met de NAVO en de VS. Zowel Rusland als China zouden bij een aanval ook baat hebben omdat zij dicht bij hun bases aan de binnengrenzen zouden vechten.

En natuurlijk is niet iedereen het erover eens dat het een slechte zaak zou zijn als de Verenigde Staten hun zelfbenoemde hegemoniale rol zouden opgeven. De voormalige Britse diplomaat Alastair Crooke stelt dat er een permanente crisistoestand zal zijn in de internationale orde totdat er een nieuw systeem ontstaat uit de status quo die een einde maakte aan de Koude Oorlog, en wel minus de Verenigde Staten als de semi-officiële transnationale regelmaker en scheidsrechter. Hij merkt op dat “de kern van Ruslands klachten over zijn afnemende veiligheid weinig te maken heeft met Oekraïne op zich, maar geworteld is in de obsessie van de haviken in Washington voor Rusland en hun verlangen om Poetin (en Rusland) in te krimpen – een streven dat sinds de jaren Jeltsin het kenmerk van het Amerikaanse beleid is geweest. De Victoria Nuland-kliek zou nooit kunnen accepteren dat Rusland uitgroeit tot een belangrijke macht in Europa – die mogelijk de controle van de VS over Europa zou overschaduwen.”

Wat er in Europa en Azië gebeurt zou allemaal moeten neerkomen op een zeer eenvoudig besef van de grenzen van macht: Amerika moet geen nucleaire oorlog riskeren met Rusland over Oekraïne of met China over Taiwan. De Verenigde Staten vechten al meer dan twee decennia tegen een groot deel van de wereld, waarbij ze zichzelf verarmen en miljoenen doden in vermijdbare oorlogen, te beginnen met Irak en Afghanistan. De Amerikaanse regering maakt cynisch gebruik van herinneringen aan de oude vijand Rusland uit de Koude Oorlog om een vals verhaal te creëren dat ongeveer als volgt gaat: “Als we ze daar niet tegenhouden, zijn ze volgende week in New Jersey.” Het is allemaal onzin. En trouwens, wie heeft de VS tot de enige scheidsrechter van de internationale betrekkingen gemaakt? Het is hoog tijd dat de Amerikanen zich gaan afvragen wat voor internationale orde het is dat de Verenigde Staten laat bepalen wat andere naties wel en niet mogen doen.

Het ergste van alles is dat het bloedvergieten in Oekraïne allemaal onnodig is geweest. Een beetje echte diplomatie met eerlijke onderhandelaars die echte belangen afwegen, had gemakkelijk tot aanvaardbare oplossingen voor alle betrokken partijen kunnen leiden. Het is inderdaad ironisch dat de vurige wens om oorlog te voeren met Rusland, zoals die tot uiting komt in de New York Times en de Washington Post en op Capitol Hill, in feite een echte geduchte vijand heeft gecreëerd, die Rusland en China samenbindt in een alliantie vanwege hun frustratie over de omgang met een regering-Biden die nooit lijkt te weten wat ze doet of waar ze heen wil.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief, 10.000 gingen je al voor:


China en Rusland moeten onafhankelijke financiële systemen opzetten: Russische media

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Hugo
Hugo
6 maanden geleden

Amerika kan enkel oorlog exporteren daar zijn ze goed in, begonnen in Vietnam Korea Irak Afgasnistan en ga zo maar verder. maar waarom moeten zij zich daar me moeien dat is eigen keuken. Als straks Rusland en China de VS bestoken leven ze daar terug als Indianen. De eerste bewoneners van Amerika waren trouwens ook van Siberie.

Laatst bewerkt op 6 maanden geleden door Hugo