De Westerse Geallieerden hebben bewust ongeveer 1 miljoen ontwapende Duitse krijgsgevangenen vermoord door middel van hongersnood, blootstelling en ziekte, bericht Wearswar.

Op 27 juli 1929 breidden de geallieerden het Beschermend Reglement van de Conventie van Genève voor Gewonde Soldaten uit met krijgsgevangenen. In dit reglement staat: “Alle accommodaties zouden gelijk moeten zijn aan de standaard van hun troepen. Het Rode Kruis houdt toezicht. Na afloop van de vijandelijkheden moeten de krijgsgevangenen onmiddellijk worden vrijgelaten.” Op 10 maart 1945 negeerde Dwight Eisenhower, de geallieerde opperbevelhebber van de geallieerde expeditietroepen, deze voorschriften door de Duitse gevangenen die op Duits grondgebied gevangen waren genomen te classificeren als “Ontwapende Vijandelijke Strijdkrachten” (DEF’s). De Duitse gevangenen waren dus overgeleverd aan de geallieerden en werden niet beschermd door het internationale recht.

De Westerse Geallieerden vermoordden bewust ongeveer 1 miljoen ontwapende Duitse krijgsgevangenen door middel van hongersnood, blootstelling en ziekte. Deze geallieerde wreedheid werd in 1989 voor het eerst publiekelijk onthuld in het boek Other Losses van James Bacque. Bacque schat in Other Losses dat er ongetwijfeld meer dan 790.000 slachtoffers zijn, bijna zeker meer dan 900.000, en waarschijnlijk meer dan een miljoen. De dood van de gevangenen werd bewust veroorzaakt door legerofficieren die over voldoende middelen beschikten om deze gevangenen in leven te houden. Hulporganisaties zoals het Rode Kruis, die probeerden de gevangenen in de Amerikaanse kampen te helpen, kregen geen toestemming van het leger.

Duitsers getuigen over de Eisenhower vernietigingskampen

Overlevende Duitse gevangenen hebben getuigenis afgelegd van de afschuwelijke omstandigheden en de mishandeling die zij in de geallieerde krijgsgevangenenkampen hebben ondergaan. Veel overlevende Duitse gevangenen werden al voor hun aankomst in de geallieerde kampen zwaar mishandeld. Werner Wilhelm Laska, een Duitse krijgsgevangene, meldt zijn overplaatsing naar een Amerikaans gevangenkamp:

“De Amerikaanse bewakers die met de truck aankwamen waren vanaf het begin smerig en wreed. Ik werd met schoppen en stoten op mijn rug gedwongen. Andere Duitse soldaten waren al aanwezig. Na een rit van een uur of twee kwamen we aan op een open veld waarop al veel militairen waren verzameld, naar rang en stand. Toen we uit de truck stapten, wachtte een grote groep Amerikanen ons op. Ze ontvingen ons met geschreeuw en geschreeuw, zoals: “Jij Hitler, jij Nazi, enz…” We werden geslagen, geschopt en geduwd. Een van die gangsters scheurde mijn horloge brutaal van mijn pols. Elk van deze bandieten bezat al 10 of 20 horloges, ringen en andere dingen. Het slaan ging door tot aan de lijn waar mijn kameraden stonden. De meeste van onze waterflessen, rugzakken etc. werden afgesneden, en zelfs overjassen moesten op de grond blijven liggen. Er kwamen steeds meer gevangenen, waaronder zelfs jongens en oude mannen. Na een paar uur stonden er grote trailer-trucks – meestal gebruikt voor het vervoer van vee – in de rij voor het laden van menselijk vee.

We moesten spitsroeden lopen om in de trucks te komen; we werden geslagen en geschopt. Ze stouwden de truck zo vol dat ze de luiken niet eens konden sluiten. We konden niet eens ademen. De soldaten reden de voertuigen met hoge snelheid over de wegen en door de dorpen en steden; achter elke vrachtwagen met aanhanger volgde altijd een jeep met een gemonteerd machinegeweer.

De uitgestrekte Amerikaanse kampen in open velden strekten zich uit over 10 kilometer langs de Rijn. De mannen hadden geen toegang tot de rivier die maar een paar meter verderop lag. Zonder kosten en met weinig moeite hadden de Amerikanen de ontwapende Duitse krijgsgevangenen toegang kunnen geven tot de Rijn voor drinkwater en sanitaire voorzieningen.

In de late namiddag stopten we weer in een open veld, en werden op dezelfde manier, met slagen en schoppen, gelost. We moesten net als de rekruten in de basistraining in de rij gaan staan. De Amerikanen hebben ons snel omheind met rollen prikkeldraad, zodat er die nacht geen ruimte was om te zitten of te gaan liggen. We moesten zelfs in de staande positie onze benodigdheden doen. Omdat we geen water of voedsel kregen, werd onze dorst en honger acuut en urgent. Sommige mannen hadden nog wat thee in hun drinkfles, maar er was nauwelijks genoeg voor iedereen.

De volgende dag begon de procedure zoals op de dag ervoor; spitsroeden lopen naar de  veewagens en dan naar het volgende open veld vervoerd worden. Niet drinken en niet eten, maar altijd omheind – er is een Amerikaans lied: “… Sluit me niet op in …” – evenals het kinderachtige gedrag van de meeste Amerikanen: de Nazi’s straffen! Na de eerste nacht, toen we weer werden geladen, bleven sommigen van ons op dat veld, dood of zo zwak en ziek dat ze niet meer konden bewegen. We hadden de rivier de Rijn benaderd, zoals we gemerkt hadden, maar we hadden nog een nacht te gaan op de manier waarop dat gebeurde. Het was verschrikkelijk!

Dit alles kan geen toeval zijn geweest. Het moet een plan zijn geweest, want, zoals we later hebben geleerd, was er bijna dezelfde behandeling in alle kampen die door Amerikaanse eenheden werden gerund. Tijdens de oorlog hoorden we over het “Morgenthau-plan” en het “Kaufman-plan”, en precies dat leek ons op die momenten te zijn overkomen: de uitroeiing van een heel volk!

Laska werd uiteindelijk naar Frankrijk gestuurd om te werken in kolenmijnen en andere onaangename plaatsen, waar zijn beproeving voortduurde. Op 7 januari 1950 ontsloegen de Fransen Laska eindelijk naar Duitsland.

James Bacque schrijft dat de reactie die hij heeft gekregen na de oorspronkelijke publicatie van Other Losses verbazingwekkend is geweest. Bacque stelt:

“Het meest verheugend is de enorme respons van duizenden ex-gedetineerden die mij hebben geschreven, gebeld, gefaxd of gemaild, of zelfs aan mijn deur hebben gebeld, om mij te bedanken voor het vertellen van een verhaal waarvan zij vreesden dat het samen met hen zou sterven. Ze blijven me dagboeken, brieven, Tagebücher, zelf uitgegeven boeken, typoscripten van memoires, in drie of vier talen, samen met foto’s, kaarten, tekeningen, schilderijen en zelfs een paar artefacten sturen”.

Verschillende gevangenen uit Heilbronn hebben Bacque geschreven om de vreselijke omstandigheden te bevestigen waarvan U.S. Cpl. Daniel McConnell en U.S. Maj. Gen. Richard Steinbach getuige zijn geweest. Een daarvan is Anton Pfarrer, die 16 jaar oud was toen hij gevangen werd genomen in Heilbronn. Pfarrer schrijft:

“Ik kan me bijna elke dag van het lijden herinneren, maar ik heb het gered, alhoewel vele duizenden dat nooit hebben gedaan. In mei zaten er 3.000 mannen in mijn met prikkeldraad omzoomd weiland, maar eind augustus waren er nog maar 1.500 over om het appèl te beantwoorden. Ze waren allemaal gestorven.

Niemand werd vrijgelaten uit de kampen in die tijd. Pfarrer belde Gen. Steinbach in 1998 om Steinbach te bedanken voor het redden van zijn leven.

Rudi Buchal had de opdracht gekregen om bij de Duitse medische ordedienst te dienen in het krijgsgevangenenziekenhuis in Bretzenheim, een tent met een aarden vloer in het kamp. Het ziekenhuis had geen bedden, geen medische benodigdheden, geen dekens en hongersnoodrantsoenen voor de eerste maand of meer. Enkele benodigdheden werden later door Amerikaanse teams uit de nabijgelegen Duitse steden verkregen. Buchal kreeg van de chauffeurs van de 560ste Ambulance Company te horen dat in de zes kampen rond Bretzenheim 18.100 krijgsgevangenen waren omgekomen in de tien weken dat de Amerikanen de leiding hadden. Buchal hoorde ook het cijfer van 18.100 doden van de Duitsers die de leiding hadden over de ziekenhuisstatistieken, en van ander Amerikaans ziekenhuispersoneel. De zes kampen waren Bretzenheim, Biebelsheim, Bad Kreuznach, Dietersheim, Hechtsheim en Heidesheim.

De betrouwbaarheid van Rudi Buchal is bevestigd door het Amerikaanse leger zelf. Bij zijn ontslag ontving Buchal een document waarin staat dat naar de mening van de Amerikaanse legerofficieren die hem leidden, “hij zich in de bovengenoemde periode [april-juli 1945] coöperatief, capabel, ijverig en betrouwbaar heeft getoond”. Vergelijkbaar met de ervaringen van de Amerikaanse Korporaal Daniel McConnell en de Franse Dr. Joseph Kirsch, ontdekte Buchal dat deze “ziekenhuizen” slechts plaatsen waren om stervende gevangenen naartoe te brengen in plaats van plaatsen om de gevangenen te helpen beter te worden. Buchal herinnert zich dat veel van de dodelijk zieke evacués naar Idstein, ten noorden van Wiesbaden, werden gebracht. Buchal verklaart:

“En ik kan me herinneren dat er van daaruit geen gevangenen zijn teruggekeerd.”

Duitse gevangenen die Bretzenheim hebben overleefd, hebben beschreven dat ze daar op 9 mei 1945 aankwamen. De gevangenen zagen drie rijen lijken langs de weg voor het kamp. In totaal 135 doden uit Bretzenheim werden door de Amerikanen op 9 en 10 mei in Stromberg begraven. Niet alle doden in Bretzenheim werden gedood door de gebruikelijke hongersnood, ziekte en blootstelling.

Johannes Heising, voorheen abt van een klooster aan de Rijn, publiceerde in de jaren negentig van de vorige eeuw een boek over zijn ervaringen in het Amerikaanse kamp in Remagen. Franz-Josef Plemper, een andere voormalige gevangene in Remagen, herinnerde Heising aan een gebeurtenis die niet in Heising’s boek wordt beschreven: op een nacht hadden de Amerikanen levende mannen onder de aarde in hun schuilkuilen gebulldozerd. Plemper beschreef de scène aan Heising:

“Op een nacht in april 1945 schrok ik uit mijn verdoving in de regen en de modder door het doordringende geschreeuw en luid gekreun. Ik sprong op en zag in de verte (ongeveer 30 tot 50 meter) het zoeklicht van een bulldozer. Toen zag ik deze bulldozer vooruitgaan door de menigte gevangenen die daar lag. Vooraan had hij een mes dat een pad maakte. Hoeveel van de gevangenen levend begraven waren in hun aardgaten weet ik niet. Het was niet meer mogelijk om dat na te gaan. Ik hoorde duidelijk kreten van “Jij moordenaar.”

De gruwel van dit incident was zo pijnlijk geweest dat Heising het uit zijn geheugen had gewist. Heising herinnerde zich deze gebeurtenis pas nadat Plemper hem eraan herinnerde.

Een soortgelijk incident vond plaats in het Amerikaanse kamp Rheinberg medio juni 1945. Volgens berichten van verschillende ex-gevangenen was de laatste daad van de Amerikanen in Rheinberg voordat de Britten het kamp overnamen, dat zij een deel van het kamp platgooiden terwijl er nog levende mannen in hun holen in de grond zaten.

Gevangene Wolfgang Iff zei dat in zijn onderafdeling van misschien 10.000 mensen op Rheinberg, 30 tot 40 lichamen per dag naar buiten werden gesleept. Als lid van het begrafeniscommando was Iff goed geplaatst om te zien wat er aan de hand was. Iff zag ongeveer 60 tot 70 lichamen per dag naar buiten gaan in andere kampen van vergelijkbare grootte.

Een 50-jarige sergeant met een Ph.D. hield een dagboek bij in inkt op toiletpapier in Rheinberg. Hij schreef op 20 mei 1945:

“Hoe lang moeten we zonder onderdak, zonder dekens of tenten? Elke Duitse soldaat had ooit beschutting tegen het weer. Zelfs een hond heeft een hondenhok om in te kruipen als het regent. Onze enige wens is eindelijk na zes weken een dak boven ons hoofd te krijgen. Zelfs een wilde is beter gehuisvest. Diogenes, Diogenes, je had tenminste nog een vat.”

Een deel van het probleem op Rheinberg was dat het lange tijd overvol was. Een kamp van 300 meter bij 300 meter zou niet meer dan 10.000 mensen kunnen bevatten. In het begin werden echter maar liefst 30.000 gevangenen in gedwongen, waardoor er ongeveer drie vierkante meter per persoon overbleef. Gevangene Thelen vertelde zijn zoon door het prikkeldraad dat er op Rheinberg ongeveer 330 tot 770 gevangenen per dag omkwamen. Het kamp bevatte toen tussen de 100.000 en 120.000 gevangenen.

Charles von Luttichau zei over zijn krijgsgevangenenkamp in Kripp bij Remagen aan de Rijn:

“De latrines waren gewoon houtblokken die over de sloten naast de prikkeldraadversperringen werden gegooid. Om te slapen konden we alleen maar met onze handen een gat in de grond graven en ons vervolgens in het gat vastklampen. We zaten heel dicht op elkaar. Vanwege ziekte moesten de mannen op de grond poepen. Al snel waren velen van ons te zwak om eerst hun broek uit te trekken. Onze kleding was dus besmet, en de modder ook, waar we moesten lopen en gaan zitten en liggen. Eerst was er helemaal geen water, behalve de regen, daarna konden we na een paar weken een beetje water uit een standpijp halen. Maar de meesten van ons hadden niets om het naar in op te slaan, dus konden we na urenlang in de rij staan, soms zelfs de hele nacht door, slechts een paar monden vol water krijgen. We moesten tussen de gaten in de zachte aarde lopen die door het graven omhoog werd gegooid, dus het was makkelijk om in een gat te vallen, maar moeilijk om er uit te klimmen. De regen was bijna constant langs dat deel van de Rijn dat voorjaar. Meer dan de helft van de dagen hadden we regen. Meer dan de helft van de dagen hadden we helemaal geen eten. Voor de rest kregen we een beetje K-rantsoen. Ik kon aan het pakket zien dat ze ons een tiende deel van het rantsoen gaven dat ze aan hun eigen mannen gaven. Dus uiteindelijk kregen we misschien 5% van een normaal U.S. legerrantsoen. Ik klaagde bij de Amerikaanse kampcommandant dat hij de Conventie van Genève overtrad, maar hij zei gewoon: “Vergeet de Conventie”. Je hebt geen rechten.”

Binnen een paar dagen waren enkele van de mannen die gezond het kamp in waren gegaan, dood. Ik zag onze mannen veel lijken naar de poort van het kamp slepen, waar ze over elkaar heen werden gegooid op vrachtwagens, die ze meenamen.

Een 17-jarige jongen die zijn dorp in de verte kon zien, werd op een ochtend aan de voet van het prikkeldraadhek doodgeschoten aangetroffen. Zijn lichaam werd opgehangen en door de bewakers aan het prikkeldraad gehangen als waarschuwing voor de andere gevangenen. Veel gevangenen riepen uit: “Mörder, mörder [moordenaar, moordenaar]!” Als vergelding hield de kampcommandant drie dagen lang de schamele rantsoenen van de gevangenen achter. Voor gevangenen die al uitgehongerd waren en zich nauwelijks konden bewegen vanwege hun zwakte, was het angstaanjagend; voor velen betekende het de dood. Ook op andere momenten hield de commandant rantsoenen achter om de gevangenen te straffen.

George Weiss, een Duitse tankreparateur, zei dat zijn kamp aan de Rijn zo druk was dat:

“we konden niet eens fatsoenlijk gaan liggen. De hele nacht moesten we tegen elkaar aan zitten. Maar het gebrek aan water was het ergste van allemaal. Drie en een halve dag lang hadden we helemaal geen water. We dronken onze eigen urine. Het smaakte vreselijk, maar wat konden we doen? Sommige mannen gingen op de grond liggen en likten de grond om wat vocht te krijgen. Ik was zo zwak dat ik al op mijn knieën zat, toen we eindelijk wat water te drinken kregen. Ik denk dat ik zonder dat water zou zijn gestorven. Maar de Rijn was net aan de andere kant van het prikkeldraad. De bewakers verkochten ons water door de draad, en sigaretten. Eén sigaret kostte 900 mark. Ik zag duizenden sterven. Ze namen de lichamen mee op vrachtwagens.

De Duitse kapelaan Helmut Liebich werd op 17 april 1945 bij Gotha in Midden-Duitsland door de Amerikanen gevangen genomen. Het Gotha DEF-kamp had alleen de gebruikelijke prikkeldraadversperringen zonder tenten. De gevangenen werden gedwongen om spitsroeden tussen de rijen bewakers te laten lopen die hen met stokken sloegen om een klein rantsoen aan voedsel te krijgen. Op 27 april 1945 werden de gevangenen overgeplaatst naar het Amerikaanse kamp Heidesheim verder naar het westen, waar dagenlang geen voedsel was, en daarna heel weinig. De gevangenen begonnen in groten getale te sterven door blootstelling, honger en dorst. Liebich zag ongeveer 10 tot 30 lichamen per dag uit zijn sectie, kamp B, worden weggesleept, waar ongeveer 5.200 gevangenen zaten.

Op 13 mei 1945 werd Liebich overgebracht naar een ander Amerikaans kamp in Bingen-Büdesheim bij Bad Kreuznach. Liebich werd al snel ziek door dysenterie en tyfus. Hij werd opnieuw overgeplaatst, halfbewust, in een open treinwagon met ongeveer 60 andere gevangenen. Op een omweg door Nederland stonden de Nederlanders op bruggen om stenen op de hoofden van de gevangenen te gooien. Na drie nachten hielpen Liebichs medegevangenen hem het Amerikaanse kamp Rheinberg binnen te komen, wederom zonder onderdak of voedsel.

Op een dag in juni 1945 zag Liebich de Britten door de hallucinaties van zijn koorts heenkomen. De Britten redden zijn leven in hun ziekenhuis in Lintfort. Liebich herinnerde zich de levensreddende zorg die hij van de Britten kreeg met dankbaarheid voor de rest van zijn leven. Liebich verklaart:

“Het was heerlijk om onder een dak in een echt bed te slapen. We werden weer als mensen behandeld. De Tommies behandelden ons als kameraden.”

Voormalige gevangenen hebben ook melding gemaakt van talrijke gevallen van gevangenen en burgers die door Amerikaanse en Franse bewakers zijn neergeschoten. Paul Kaps, een Duitse soldaat die in het Amerikaanse kamp Bad Kreuznach was, schreef: “In één nacht, 8 mei 1945, werden 48 gevangenen in kamp 9 doodgeschoten. Gevangene Hanns Scharf was getuige van een bijzonder gruwelijke moord toen een Duitse vrouw met haar twee kinderen een Amerikaanse bewaker in Bad Kreuznach vroeg om een wijnfles aan haar man te geven, die net binnen de afrastering gevangen zat. De bewaker dronk de wijn zelf op en toen de fles leeg was, doodde de bewaker de gevangene met vijf schoten. De andere gevangenen protesteerden, en het Amerikaanse leger zei bij monde van Lt. Holtsman: “Dit is vreselijk. Ik zal ervoor zorgen dat er een stijve krijgsraad komt.” Er is nooit bewijs gevonden van een krijgsraad van dit of andere soortgelijke incidenten.

Gevangenen en burgervrouwen werden neergeschoten, hoewel de opdracht van Eisenhower individuele kampcommandanten een kans gaf om familieleden te ontheffen die probeerden familieleden te voeden via de omheining. De Duitse gevangene Paul Schmitt werd in het Amerikaanse kamp Bretzenheim neergeschoten toen hij in de buurt van de afrastering kwam om een mandje met voedsel van zijn vrouw en jonge zoon te ontvangen. Dr. Helmut von Frizberg zag een Amerikaanse bewaker in Remagen een Duitse gevangene neerschieten omdat hij via de Telegraaf met zijn vrouw had gepraat. Frau Agnes Spira werd in juli 1945 in Dietersheim door Franse bewakers neergeschoten omdat zij voedsel naar de gevangenen had gebracht. Haar gedenkteken in het nabijgelegen Büdesheim luidt:

“Op 31 juli 1945 werd mijn moeder plotseling en onverwachts van me weggerukt door haar goede daad jegens de gevangengenomen soldaten.” 

Kapitein Julien kwam in ernstige problemen door ruzie met een collega-officier, Kapitein Rousseau. Rousseau schoot op Duitse vrouwen in Julien’s aanwezigheid, op ongeveer hetzelfde moment en op dezelfde plaats als een Franse officier Frau Spira neerschoot. In Bad Kreuznach zei William Sellner dat bewakers ’s nachts in het wilde weg met machinegeweren op de kampen zouden schieten, blijkbaar voor de sport. Ernst Richard Krische in Bad Kreuznach schreef op 4 mei 1945 in zijn dagboek:

“Wilde schietpartij in de nacht, absoluut vuurwerk. Het moet de veronderstelde vrede zijn. De volgende ochtend 40 doden als ‘slachtoffers van het vuurwerk’, alleen al in ons kamp, veel gewonden.”


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief:


5 5 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
10 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Hagar
7 dagen geleden

En als beloning voor deze flagrante massamoord en oorlogsmisdaad werd deze bloeddorstige psychopaat (Eisenhower) daarna nog tot president gemaakt.

cerberus
7 dagen geleden
Antwoord aan  Hagar

Al goed dat de duitse soldaten , engelen waren, gedurende de oorlog tegen alles wat bewoog oftewel, wir haben es nicht gewust !!!

Samantha
7 dagen geleden
Antwoord aan  cerberus

De Tweede Wereldoorlog is niet begonnen door nazi-Duitsland. Dit zijn de lessen die je niet geleerd hebt op school (en daar is een reden voor).

Er waren drie partijen waren die een oorlog met Duitsland wilden uitlokken: zionistische Joden die een Joodse staat in Palestina wilden stichten, Winston Churchill en Franklin D. Roosevelt.

https://www.ninefornews.nl/tweede-wereldoorlog-nazi-duitsland/

Lees ook wat daar allemaal al aan vooraf ging 

https://commonsensetv.nl/holodomor-de-ongekende-en-gebagatelliseerde-genocide-op-christenen/  

of kijk  

EUROPA, THE LAST BATTLE – NEDERLANDS ONDERTITELD, COMPLEET 

https://www.bitchute.com/playlist/DUFFhpdiZQE4/

Johan
7 dagen geleden
Antwoord aan  Samantha

De joodse rol in het ontstaan van WO2

door Frissekijk op wo 23.jan, 2019 3:58 pm

https://vnnforum.com/showpost.php?p=2268451&postcount=19

Arnie
7 dagen geleden

Twee oud ooms van mij vertelde precies hetzelfde, met het verschil dat zij gedeporteerd werden naar Tsjechoslowakije om dwangarbeid te verrichten, de dwangarbeiders kregen precies dezelfde behandeling als de Duitse krijgsgevangen!

Laatst bewerkt op 7 dagen geleden door Arnie
Johan
7 dagen geleden

Ook in de Nederlandse interneringskampen was het niet best gesteld, weliswaar van de NOS (zo word er onderaan het bericht verwezen naar Meinoud Rost van Tonningen die zelfmoord zou hebben gepleegd, wat dus absoluut niet klopt).

https://nos.nl/75jaarbevrijding/bericht/2342789-ernstige-wantoestanden-in-kampen-voor-landverraders

“Na zijn arrestatie is hij door de Canadezen verhoord waarna hij werd overgebracht naar de gevangenis in Scheveningen. Aldaar is Rost volgens velen meerdere malen gefolterd. Zo zou hij gedwongen zijn om tonnen menselijke ontlasting trap op en af te tillen. Verder zou hij zijn rondgesleurd nadat men hem een touw aan zijn geslachtsdelen had vastgebonden. Uit pure wanhoop zou hij op 5 juni zelfmoord hebben gepleegd door over de balustrade van de trap naar beneden te springen. De omstandigheden waaronder dit plaatsvond, zijn echter nooit opgehelderd waardoor niet kan worden uitgesloten dat men hem een handje heeft geholpen. Tot haar dood in 2007 hield zijn weduwe (beter bekend als ‘de zwarte weduwe’) de herinnering aan Rost levend. Zij organiseerde nog altijd politiek geaarde bijeenkomsten daarnaast verspreidde zij Nationaal Socialistische lectuur.”

http://www.waffen-ss.nl/rost.php

For Holland and for Europe: The Life and Death of Dr. M.M. Rost van Tonningen

http://www.ihr.org/jhr/v09/v09p427_Rost.html

Laatst bewerkt op 7 dagen geleden door Johan
Johan
7 dagen geleden

“God, I hate the Germans…” (Dwight David Eisenhower in a letter to his wife in September, 1944)

Eisenhower, in his personal letters, did not merely hate the NS Regime, and the few who imposed its will down from the top, but that HE HATED THE GERMAN PEOPLE AS A RACE. It was his personal intent to destroy as many of them as he could, and one way was to wipe out as many prisoners of war as possible.

Eisenhower’s Holocaust – HisSlaughter Of 1.7 Million Germans

https://rense.com/general46/germ.htm

P. Snot
7 dagen geleden

Wat hadden ze anders met hen moeten doen?

Johan
7 dagen geleden
Antwoord aan  P. Snot

Ze behandelen volgens de geldende verdragen misschien, zoals die reeds al voor 1945 waren vastgelegd!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Landoorlogreglement

Hagar
6 dagen geleden

Kevin Alfred Strom spreekt over het lot van de Duitse vrouwen en kinderen na de overgave: de grootste massa-verkrachting uit de geschiedenis:

https://nationalvanguard.org/2015/06/classic-audio-the-greatest-mass-rape-in-history/