In een nieuwe film “Plan A” wordt gereconstrueerd hoe een groep Joden kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog van plan was miljoenen Duitsers te vermoorden als wraak voor de Holocaust. Hier is het ongelooflijke maar waargebeurde verhaal erachter, bericht RT.de.

Wraak, zeggen ze, is een gerecht dat het beste koud geserveerd kan worden. Maar in 1945 beraamde een groep Joodse overlevenden van de Holocaust een immense en verschrikkelijke wraak, aangewakkerd door een brandend gevoel van onrecht en haat.

Volgens het oude edict van “oog om oog”, was de groep – bekend als Nakam (het bijbelse woord voor “wraak” of Dam Yehudi Nakam, ruwweg “Het Joodse bloed zal worden gewroken”) – van plan zes miljoen Duitse burgers te doden door hun watervoorziening te vergiftigen – een massamoord die, indien succesvol uitgevoerd, een einde had kunnen maken aan de staat Israël nog voordat deze was opgericht.

De film “Plan A” vertelt dit verhaal op een dramatische manier, met een mengeling van echte en fictieve personages, maar tegelijkertijd “gebaseerd op een waar gebeurd verhaal”. Een werkelijk opmerkelijk verhaal waarover tot enkele jaren geleden gezwegen werd – een feit dat de regisseurs van de film, de broers Yoav en Doron Paz, met stomheid geslagen heeft.

“Het deed me versteld staan, omdat we in Israël zijn opgegroeid en nooit over dit verhaal hebben gehoord,” vertelt Yoav Paz me.

“Ik denk dat daar een paar redenen voor zijn. Eén ervan is dat de Wrekers er zelf vele jaren niet over wilden praten. Ze wisten hoe hun agenda tegenwoordig klonk, hoe vreselijk het klonk voor de mensen. Maar ongeveer tien jaar geleden begonnen ze hun stilzwijgen te doorbreken. Ik denk dat ze de behoefte voelden om erover te praten nog voor ze stierven.”

Voor we tot de kern van het verhaal komen, eerst de sfeer en omstandigheden van die tijd.

De dorst naar wraak was wijdverbreid onder hen, maar ook vermoeidheid en zwakte, veroorzaakt door de wreedheden die tegen hen waren begaan. Degenen die hoopten verder te kunnen met hun leven, letterlijk en figuurlijk, emigreerden naar een pre-Israëlisch Palestina, dat toen Mandaat Palestina werd genoemd en onder Brits gezag stond – hoewel een dergelijke reis niet voor iedereen beschikbaar was. Velen probeerden hun leven weer op te bouwen in Europa of Noord-Amerika.

Voor sommige Joden kwam wraak op de eerste plaats

Hoewel Joodse mannen in de oorlog aan de zijde van verschillende Geallieerde naties vochten, hadden zij geen eigen strijdmacht tot tegen het einde van de oorlog, toen de Joodse Brigade werd gevormd als onderdeel van het Britse leger. Onder leiding van zowel Joodse als niet-Joodse officieren, en met veel soldaten uit Mandaat Palestina – dat relatief gespaard was gebleven van de verschrikkingen van de Grote Oorlog – zag de Brigade weinig frontlinie-actie. Een klein aantal onder hen verwierf echter de reputatie van meedogenloze vergelding.

Ze begonnen gevangen genomen Duitse soldaten, vooral die van de SS, standrechtelijk te executeren. Na het einde van de oorlog voerden zij dezelfde vergeldingsacties uit tegen burgers, opnieuw voornamelijk voormalige SS-leden die schuldig waren bevonden aan oorlogsmisdaden. Regisseur Paz en zijn broer pakken dit aan het begin van de film aan, met onder meer een gruwelijke montage van gewoon uitziende mannen en vrouwen die met één kogel door het hoofd worden geëxecuteerd.

“Het portret van de Joodse brigade in de film is zeer accuraat,” zegt hij.

“Soldaten uit Mandaat Palestina die sterk en onbevreesd waren – in tegenstelling tot de Joden die de Holocaust lichamelijk en geestelijk hadden overleefd. Zij kwamen naar Europa in de laatste dagen van de oorlog, en hebben geen echte gevechten meegemaakt. Dus een kleine, clandestiene groep – ik denk dat het er 200 waren of misschien iets meer – nam deze operaties over.”

“Ze voerden ’s nachts clandestiene operaties uit, voornamelijk aan de Oostenrijkse grens en in het noorden van Italië. Zij jaagden op oorlogsmisdadigers, controleerden de informatie over hen – zij kregen informatie van de Britse inlichtingendienst en verzamelden zelf informatie. Je zou een hele TV serie kunnen maken over de Joodse Brigade.”

Abba Kovner (midden) met andere leden, juli 1944.

Voor de Wrekers waren alle Duitsers schuldig

De Joodse Brigade kan worden gezien als staande op een bepaald punt binnen het “wraakspectrum”. Jonge mannen, van wie velen nu pas kennis nemen van de bijna onvoorstelbare daden tegen mensen vanwege hun godsdienst, die zich machteloos voelden omdat zij niet in staat waren de daders te bestrijden voordat het allemaal voorbij was. Zij wilden recht doen aan hen die schuldig konden worden bevonden – vaak tot hun voldoening.

Voor de Wrekers, daarentegen, waren alle Duitsers schuldig. In het beste geval hadden zij samengespannen of waren zij in harmonie met wat waarschijnlijk het meest verschrikkelijke regime in de geschiedenis van de mensheid was. Niet op de hoogte zijn van de Holocaust werd niet als verdediging beschouwd.

“Ik zag het in de ogen van de terechtgestelden dat wraak zich gewoon opdrong,” zei Jehuda Leib Maimon, een Poolse Auschwitz-overlevende en lid van de Wrekers, in een documentaire uit 2017 over de Holocaust van het Britse Channel 4, The Revenge Plot. “Ik hoefde er niet over te twijfelen, wraak was mijn basisrecht.”

Het verschrikkelijke plan was gemaakt. Eigenlijk waren er twee plannen: plan A was om de watervoorziening te vergiftigen en miljoenen burgers te doden. Hun hoop was zes miljoen slachtoffers. Een oog voor een oog. Plan B was om duizenden voormalige SS-soldaten in Amerikaanse gevangenkampen te vergiftigen. Onder leiding van het hoofdkantoor van Nakam in Parijs gingen cellen in heel Duitsland aan de slag met het eerste.

“Ik dacht, net zoals zij onze kinderen hebben gedood, kunnen wij die van hen doden,” zei Maimon.

Hun leider, de dichter en verzetsstrijder Abba Kovner, een van de weinige echte hoofdrolspelers die in de film Plan A zijn geportretteerd, benaderde de Joodse Brigade voor hulp maar werd afgewezen. Niet alleen werd hun idee van rechtvaardigheid te wreed geacht, maar er waren op dat moment ook internationale besprekingen gaande met het doel een Joodse staat te stichten waar dit onderdrukte, opgejaagde en mishandelde volk in veiligheid zou kunnen leven. Een daad van wreedheid van een dergelijke omvang – zo meenden velen – zou kunnen leiden tot het afbreken van deze besprekingen.

Nakam koos Neurenberg als plaats voor de aanval – vanwege de beruchte rol van de stad in de opkomst van het nazisme in Duitsland en omdat in de stad de processen van Neurenberg tegen oorlogsmisdadigers werden gehouden, die volgens hen niet uitvoerig genoeg werden gevoerd. De filmmakers kozen deze stad als locatie niet alleen om deze redenen, maar ook omdat de cel daar het dichtst bij hun doel lag.

“We besloten ons te concentreren op de Neurenbergse cel omdat die de meeste vooruitgang had geboekt met de planning,” zegt Yoav Paz. “Er werkten mensen undercover in de watervoorziening en riolering, wachtend tot het gif geleverd zou worden.”

Uiteindelijk is het plan duidelijk mislukt. Zelfs de strengste censuur had de dood van zes miljoen mensen niet uit de geschiedenisboeken kunnen houden. Kovner, die in het Mandaat Palestina wat gif had verkregen, maar slechts genoeg voor Plan B, werd op de terugweg naar Europa door de Britten gearresteerd. Hij gooide de helft van het gif overboord, de andere helft werd door een vriend naar Parijs gebracht.

Plan A werd afgewend, dus werd plan B uitgevoerd

De doelstellingen van Plan B waren veel specifieker – en rechtvaardiger, zouden sommigen beweren. De aandacht ging vooral uit naar de krijgsgevangenkampen waar SS-gevangenen werden ondergebracht in de buurt van de Nakam-cellen in Neurenberg en Dachau. Deze cellen werden actief gehouden terwijl alle andere Nakam-cellen op stand-by gingen

Het plan was om de wraak letterlijk als een koude schotel op te dienen door gif toe te voegen aan het brood dat alleen aan de gevangenen werd uitgedeeld. Aangezien Kovner de helft van het gif had moeten afstaan, was er zelfs voor dit gereduceerde Plan B niet genoeg. En zo werd in Parijs een smaakloos, reukloos arsenicum-gebaseerd gif ontwikkeld.

De operatie in Dachau werd afgebroken nadat duidelijk was geworden dat leden van de cel door de politie werden gezocht. Op 13 april 1946 slaagden leden van Nakam, die werk hadden gevonden in de bakkerij die het krijgsgevangenenkamp Stalag 13 in Langwasser bij Neurenberg bevoorraadde, erin 2.283 Duitse gevangenen te vergiftigen met 3.000 broden alvorens te ontsnappen naar Tsjechoslowakije met de hulp van Yehuda Maimon.

In een vreemde draai aan dit verhaal werden echter geen doden gemeld in het krijgsgevangenenkamp – een feit dat nooit afdoende is verklaard. Uit een recent Amerikaans rapport dat door de Associated Press is gevonden en vrijgegeven, blijkt zelfs dat er genoeg arsenicum in het kamp was om 60.000 mannen te doden.

“Sommige van de Wrekers zeiden dat ze erin geslaagd waren oorlogsmisdadigers te doden, maar de Amerikaanse strijdkrachten stopten het in de doofpot omdat ze geen paniek wilden riskeren,” zegt Paz.

“Maar historici zijn het niet eens over deze kwestie. Sommigen zeggen dat ze in een paar gevallen geslaagd zijn, anderen zeggen dat het helemaal niet gelukt is. Maar toen we met voormalige leden van Nakam spraken, zeiden ze allemaal dat ze tot op de dag van vandaag spijt hadden dat Plan B geen succes was. Want voor hen was Plan B pure, onvervalste gerechtigheid. Alle potentiële slachtoffers waren SS soldaten, Nazi soldaten die verondersteld werden te sterven. Plan A, aan de andere kant, is veel gecompliceerder.”

“Dood Duitsers. Zoveel mogelijk.”

Deze complexiteit leidde destijds tot onenigheid in de gelederen van Nakam. Gezien de omvang van Plan A trokken velen zich terug uit de operatie, omdat zij het een veel te bloeddorstige wraakactie vonden, zelfs tegen de achtergrond van iets zo onmenselijk en ondenkbaar als de Holocaust. Anderen hadden echter geen enkel bezwaar.

In 2016 sprak Joseph Harmatz, toen 91 jaar oud en een van de weinige overlevende wrekers, met de Associated Press over de toenmalige plannen. Uit zijn woorden bleek dat hij de mislukking van beide missies misschien nog betreurde.

“We wilden niet terugkeren naar het Israël van voor de staat zonder iets gedaan te hebben, en daarom waren we zo gepassioneerd,” zei hij. “We begrepen niet waarom deze misdaden niet terugbetaald moesten worden.”

Op de vraag wat de missie van de groep was, antwoordde Harmatz, die het grootste deel van zijn familie verloor in de Holocaust en betrokken was bij het Neurenberg Plan A: “Duitsers doden. Zoveel mogelijk.”

Maimon sprak ook met de Associated Press. Op 92 jarige leeftijd, voelde ook hij geen schuld. “Het was noodzakelijk om deze groep te vormen,” zei hij.

“Als ik ergens trots op ben, is het dat ik tot deze groep behoorde. De hemel verhoede dat we na de oorlog gewoon weer waren gaan leven zonder eraan te denken die klootzakken terug te betalen. Het zou vreselijk geweest zijn om die beesten geen antwoord te geven.”

We moeten blij zijn dat hun verhaal – althans wat Plan A betreft – een “wat als”-verhaal is gebleven. De mensen van het moderne Israël, waar Harmatz woonde, zouden bijzonder opgelucht moeten zijn. Directeur Paz is van mening dat het land vrijwel zeker niet zou bestaan zoals het nu bestaat als Plan A was geslaagd. “Ik denk dat Plan A verschrikkelijk was,” zegt hij.

“Ik denk dat het een verschrikkelijk iets was. De VN heeft van Israël een staat gemaakt omwille van wat de Joden hebben doorgemaakt, omwille van de Holocaust – omdat zij begrepen dat wij een veilige plaats voor onszelf nodig hadden. Als zelfs honderden of duizenden onschuldige Duitse kinderen en gezinnen het slachtoffer waren geworden van deze operatie, had dat alles in gevaar kunnen brengen. Ik denk dat het de fundamenten van de staat Israël zou hebben vergiftigd.”

De Duitse autoriteiten stelden een onderzoek in naar Harmatz en Leipke Distal, die undercover werkten in de bakkerij, nadat zij hun daden onthulden in interviews voor een documentaire uit 1995. Het is begrijpelijk dat de ambtenaren niet geïnteresseerd waren in het vervolgen van overlevenden van de Holocaust omdat zij wraak probeerden te nemen op de nazi’s en besloten geen aanklacht in te dienen wegens de “uitzonderlijke omstandigheden”.

Hoe zullen de wrekers herinnerd worden? Hoe kunnen overleden mannen en vrouwen worden veroordeeld als niemand ooit door een rechtbank is veroordeeld? Sommigen beschouwen hen als terroristen, anderen als helden – de meesten zullen opvattingen hebben die ergens tussen deze twee uitersten liggen.

Een discussie over de vraag of hun doelstellingen en methoden gerechtvaardigd of begrijpelijk waren, is een moreel labyrint. Wraak is niet alleen een instinct, maar vormt al millennia lang de basis van wettelijke straffen – ook al wordt het niet altijd “oog om oog” uitgevoerd, iemand moet boeten voor gepleegde misdaden. Moord is echter altijd moeilijk te rechtvaardigen – zelfs die van de moordenaars zelf.

“We proberen dat over te brengen op het publiek… als jij in de positie van deze mensen was, als je alles zou verliezen, welke macht zou jou dan beheersen?” zegt Paz.

“Zou het de kracht zijn om opnieuw te beginnen, om verder te gaan met je leven, of de kracht die je doet zinken? Wraak is iets venijnigs en drijft nog steeds de wereld om ons heen.”

“Zelfs in het huidige moderne Israël is er een vicieuze cirkel tussen Israël en de Palestijnen, waarbij elke partij niet verder kan omdat de andere partij dit of dat heeft gedaan. Je ziet het in alle conflictgebieden dat mensen helaas niet kunnen vergeten wat er is gebeurd en niet verder kunnen omdat wraak zo’n elementaire oerkracht is.”

In de Channel 4 documentaire legt Harmatz deze val perfect uit en herinnert er ons tegelijkertijd aan dat het voor ieder van ons onmogelijk is om zich in te leven in deze mensen. Verwijzend naar de Holocaust, getuige van alle moorden op mannen, vrouwen, kinderen en baby’s, en het moeten begraven van hun verminkte lichamen, zei hij:

“Wanneer je dit met eigen ogen hebt gezien, dringt het zo diep tot je door dat je je er niet van kunt bevrijden, ook al wil je je ervan bevrijden.”


Het relaas werd jaren geleden al gepubliceerd door Haaretz, dan kunt u het vanuit een andere invalshoek beschouwen.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief:


Israëlische minister van volksgezondheid geeft toe dat vaccinatiepaspoorten bedoeld zijn mensen te dwingen zich te laten vaccineren

3 4 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
3 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Frans
28 dagen geleden

Was het niet zo dat de joden na de 1ste wo Duitsland naar de afgrond hebben gebracht (zelfs er overheen)? Hoeveel doden heeft dat opgeleverd?
Hoor daar weinig van in de geschiedenis

Johan
28 dagen geleden

Hier een bericht uit 1998;

Survivor reveals 1945 plan to kill 6 million Germans, https://www.jweekly.com/1998/03/27/survivor-reveals-1945-plan-to-kill-6-million-germans/
En hier uit Wikipedia;

Two plans were formulated. Plan A was to kill a large number of German citizens by poisoning the water supplies of Hamburg, Frankfurt, Munich, and Nuremberg, Nakam intended to kill 6 million Germans.[13] Plan B was to kill SS prisoners held in Allied POW camps. (…) As Kovner and an accomplice were returning to Europe on a British ship, they threw the poison overboard when Kovner was arrested. He was imprisoned for a few months in Cairo and Plan A was abandoned.[11][12], https://en.wikipedia.org/wiki/Abba_Kovner

En hier uit 2008;

The world tried to move on after the second world war, but one group, having survived the ghettoes and the death camps, was not about to let Nazi foot soldiers walk free. Jonathan Freedland reports on the Jewish avengers who tracked down and executed their tormentors. https://www.theguardian.com/world/2008/jul/26/second.world.war

In 2016 heeft Fox News er ook nog iets over vermeld;

So the group set out with a simple mission.
“Kill Germans,” Harmatz said flatly.
How many?
“As many as possible,” he quickly replied. https://www.foxnews.com/world/jewish-avengers-unapologetic-for-targeting-nazis-after-wwii

Dus erg vreemd dat Yoav Paz er niets/nooit iets over heeft vernemen!!!

Hagar
25 dagen geleden

William Luther Pierce over de “holocaust”:

https://video.natall.com/dr-william-pierce-thoughts-on-the-holocaust/

Website van het Institute for Historical Review:

http://www.ihr.org/

Boekenlijst over de wereldoorlogen:

http://www.ihr.org/books/stimely/stimely.shtml

Arthur Butz: The Hoax of the Twentieth Century
gratis download:

https://files.secure.website/wscfus/10348600/26113734/hoax-of-the-20th-century-by-arthur-butz-542p.pdf