Als het gaat om “mensenrechten” en individuele vrijheden, neemt elk land ter wereld een ander standpunt in. Cultuur, religie en nationaliteit spelen allemaal een rol, maar het is nu duidelijk dat het Westen daar verandering in wil brengen.

Dinsdag tweette de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken een foto van de regenboogvlag die buiten het State Department in Washington was gehesen. Hij schreef dat de herdenking van twee belangrijke LGBT-gebeurtenissen “ons eraan herinnert hoe ver we zijn gekomen – en hoeveel meer we nog moeten bereiken, thuis en wereldwijd.” Het sleutelwoord hier is “wereldwijd”.

Nu het Westen LGBT-kwesties tot de hoogste maatstaf van moraliteit verheft en zijn cultuur dienovereenkomstig reorganiseert, rijst de vraag – hoe zal dit zich manifesteren in het buitenlands beleid? Waarden worden ingezet als een effectief instrument in de westerse machtspolitiek, waarbij de liberale democratie wordt opgevoerd als een hegemoniale norm die landen als de VS in staat stelt de wereld te leiden en zichzelf te onttrekken aan het internationale recht.

Zelfs de CIA is zich nu aan het rebranden als een organisatie die zich laat leiden door het bepleiten van LGBT-rechten, wat een duidelijke aanwijzing is dat de viering van ‘onze’ rechtvaardige waarden binnenkort zal worden uitgedrukt als spot en aanval op de ‘ander’, schrijft Glenn Diesen.

Wat is het verschil tussen een op waarden gebaseerd buitenlands beleid en een beschavingsmissie die erop gericht is de soevereiniteit en culturen van andere staten te ondermijnen? In het tijdperk na de Koude Oorlog legitimeert het Westen expliciet hegemonie, hiërarchieën en soevereine ongelijkheid in de verdediging van universele liberaal-democratische waarden. Is de wereld op weg naar een Woke vorm van imperialisme?

Woke waarden als hegemoniale norm?

Ideologieën hebben de neiging zich te beroepen op grote idealen als vrijheid en rede, maar tegelijkertijd kunnen zij de wereld verdelen in goed versus slecht – waardoor weinig ruimte overblijft voor vrijheid of rede.

Er ontbreekt een open en democratisch debat over de vraag in hoeverre moderne liberale waarden universeel zijn. Het is bijvoorbeeld redelijk om de vraag te stellen of geslachtsveranderende chirurgie of hormoonbehandeling voor kinderen een universeel aanvaarde waarde is in alle culturen, en hoe de verschillende staten een evenwicht vinden tussen toestemming en betrokkenheid van de ouders.

Het lijkt ook redelijk om te discussiëren over de vraag of mensen die als man geboren zijn, als vrouw aan sport zouden mogen doen, en over de gevolgen die dat zou hebben voor de vrouwensport. Ideologie heeft deze discussies gereduceerd tot liefde versus haat, wat suggereert dat afwijkende meningen ontoelaatbaar zijn. Hierin schuilt de kracht van ideologie, die te verleidelijk is om buiten het buitenlands beleid te houden.

Hongarije heeft onlangs een wet aangenomen die het promoten van LGBT-levensstijlen aan kinderen verbiedt. De Hongaarse premier, Viktor Orban, voert aan dat hij in het verleden een groot voorvechter van homorechten is geweest, en dat deze wet bedoeld is om kinderen en ouders te beschermen tegen seksueel getint materiaal. Omdat de EU dit beschouwt als een kwestie van universele waarden, werd elke genuanceerde discussie overgeslagen en werd er in plaats daarvan direct overgegaan op het praten over straffen.


LEES OOK:

Grote mond tegen Hongarije, maar nu is Rutte stil – Traangas gebruikt tegen Gay Pride betogers in Istanbul


Mark Rutte, de minister-president van Nederland, verklaarde: “Mijn doel is Hongarije in deze kwestie op de knieën te dwingen” en riep op Hongarije uit de EU te zetten. De Franse president vond dat Brussel “geen zwakte” mocht tonen in zijn confrontatie met Hongarije. Er was geen gevoel voor ironie toen de EU Hongarije veroordeelde wegens “autoritarisme”. De ideologische mantra van “diversiteit en inclusie” accepteert ironisch genoeg geen diversiteit van waarden voor duizend jaar oude culturen, en slaagt er niet in staten op te nemen met verenigbare waarden.

Rusland tegenover het Westen

Door de geschiedenis heen heeft het Westen zijn superioriteit op het gebied van beschaving willen bewijzen door zichzelf te vergelijken met de vermeende Russische barbaarsheid. Eeuwenlang stond etniciteit centraal toen het beschaafde “Europa” werd afgezet tegen het “Aziatische” Rusland. Het vermeende tegendeel van de westerse vrijheid en beschaving was deze oosterse slavernij en barbaarsheid, die geleidelijk een fundamenteel onderdeel werden van de liberale ideologie.

Door dit prisma heeft Rusland twee rollen kunnen spelen: ofwel een nederige leerling van de westerse beschaving, ofwel een tegenkracht van de beschaving die moet worden bedwongen of verslagen.

In het begin van de 18e eeuw vestigde Peter de Grote Rusland als een grote macht en startte een culturele revolutie om zijn land te europeaniseren. De West-Europeanen juichten Peter toe omdat hij de rol op zich had genomen van de “student” die Rusland zou beschaven, volgens Europese normen.

In het begin van de jaren negentig streefde Rusland opnieuw naar een “terugkeer” naar Europa door het kapitalisme en een vorm van democratie in te voeren. Het Westen juichte opnieuw de aanvaarding door Moskou van de relatie leraar-student toe, hoewel het de opname van Rusland in de Europese veiligheidsarchitectuur, in een mate die soevereine gelijkheid met zich mee zou brengen, afwees.

De afwijzing van de rol als civiliserende tweede viool van het Westen, en de impliciete soevereine ongelijkheid die daarmee gepaard zou gaan, heeft eens te meer geleid tot een terugkeer naar containment en confrontatie. Moskou blijft daarom sceptisch tegenover elk buitenlands beleid dat als een beschavingsmissie wordt omschreven.

Liberaal autoritarisme

Het streven van het Westen naar een op “waarden” gebaseerd internationaal systeem heeft sindsdien geleid tot het kunstmatig reorganiseren en propaganderen van alle politiek als een wedstrijd tussen liberale democratie en autoritarisme. Het internationale recht, met gelijk respect voor staten, wordt ontmanteld en vervangen door het zogenaamde “op regels gebaseerde internationale systeem”. Dit wordt afgeschilderd als een uitbreiding van het internationaal recht, maar is in feite de antithese ervan. De Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov merkte onlangs op: “de schoonheid van deze westerse ‘regels’ ligt juist in het feit dat ze geen specifieke inhoud hebben”.

Strategisch dubbelzinnige normen zijn ontworpen om NAVO-landen in staat te stellen te beslissen wanneer de regels zijn overtreden en vervolgens eenzijdig degenen te straffen die tegen hun waarden ingaan.

Het op regels gebaseerde internationale systeem is bedoeld om het Westen toezicht te laten houden op de rest, en daarom is het niet van toepassing op de arrestatie van WikiLeaks-oprichter Julian Assange of de aanklacht wegens landverraad tegen de Oekraïense oppositieleider Viktor Medvedchuk. Ook Guantanamo Bay, de Stuxnet-saga, de massasurveillance van de NSA, de digitale censuur, de ontmanteling van Servië, of de honderdduizenden die zijn omgekomen in de illegale “humanitaire oorlogen” van westerse staten, vallen er niet onder. De verantwoordelijkheid van de NAVO-landen om het op regels gebaseerde systeem te handhaven wordt in plaats daarvan gebruikt als reden om zichzelf vrij te stellen van deze regels.

https://twitter.com/RQuaaden/status/1395077322311716870

Onder de dekmantel van de verantwoordelijkheid om onbaatzuchtig waarden hoog te houden, kunnen de leden van het blok zo nu en dan terloops manieren bespreken om buitenlandse regeringen omver te werpen met economische sancties of militaire macht.

Op weg naar een wakker imperialisme?

Zal humanitair imperialisme uitgroeien tot woke imperialisme? Het lijkt niet vergezocht dat “woke” waarden zullen opgaan in de bestaande liberaal-democratische beschavingsmissie om de wereld naar het evenbeeld van het Westen te herschapen. Kan de doelstelling om “Hongarije op de knieën te dwingen” zich ontwikkelen tot subversie, regime-change operaties of LGBT-oorlogen?

In het huidige tijdperk van liberaal autoritarisme strijden de VS samen met Saoedi-Arabië tegen de mensenrechten in Syrië door het grondgebied van het land te bezetten, samen te werken met jihadistische groeperingen, olie te stelen die Damascus nodig heeft om de wederopbouw te financieren, en het graan te stelen dat de burgers daar nodig hebben om te overleven.

Rechten voor seksuele minderheden is een belangrijk onderwerp voor elke samenleving, maar er zijn duidelijk cynische krachten in het spel wanneer de pride flag wordt gehesen boven militaire bases van de VS.


Help ons de censuur van BIG-TECH te omzeilen en volg ons op Telegram:

Telegram: t.me/dissidenteen

Meld je aan voor onze gratis dagelijkse nieuwsbrief:


Amerikaanse minister van Volksgezondheid schokt twitter met outfit

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Von Abel
2 maanden geleden

Doorwrochte analyse