“Ik weet zeker dat ik nooit de vluchtelingenstatus zal krijgen, maar in de tussentijd dien ik een aanvraag in en krijg ik de voordelen die aan asielzoekers worden toegekend”, zei Mohammed tegen zijn Italiaanse interviewers met een zelfvoldane grijns op zijn uitvretersmoel.

En hij legde de interviewers ook uit dat het voldoende is om naar het kantoor van het immigratiebureau van een Italiaanse stad te gaan en de formulieren voor asielzoekers aan te vragen. Zo verander je van een illegale immigrant in een “asielzoeker”.

“Dan dient u uw aanvraag in. Dat is het. Als je geluk hebt, word je minstens twee jaar lang gehuisvest in een hotel, alles inbegrepen: eten, onderdak, telefoonkaarten, medische zorg, zelfs gespecialiseerde zorg, en een dagvergoeding voor je dagelijkse uitgaven”.

Een niet-vluchteling, afkomstig uit een relatief rijk land in Noord-Afrika, komt naar Italië voor behandeling.

Mohammed is twintig jaar oud. En hij is Algerijn. Algerije is niet bepaald een land in oorlog. Hij verliet zijn land en kwam naar Italië voor een gratis behandeling. Door onbeschermde homoseksuele seks – in Noord-Afrika gebruikelijker dan je zou denken – was hij HIV-positief en had hij medische diensten nodig waar hij niet voor kon betalen en waar hij geen recht op had, maar die hij in Italië kreeg. Ten tijde van het interview verbleef hij in een hotel in de buurt van Milaan op kosten van de Italiaanse belastingbetaler.

En het maakt niet uit of hij uit een land komt waar geen oorlog is, omdat elke aanvraag individueel moet worden onderzocht, en dus wachtend op het onderzoek van duizenden aanvragen die de Italiaanse asielcommissies al jaren overspoelen, garandeert het tienduizenden buitenlanders – waaronder Mohammed – het gebruik van hotels, medische zorg en Italiaans welzijn.

En dan is er nog het beroep: “En als mijn aanvraag wordt afgewezen,” grijnsde Mohammed, “kan ik altijd op uw kosten in beroep gaan, dankzij de door de overheid gegarandeerde rechtsbijstand”.

Conclusie

We geven onze resterende rijkdom weg aan degenen die nooit hebben geholpen het te creëren. Het is een paradox. Het is duidelijk dat een dergelijk systeem niet kan blijven bestaan. Het is duidelijk dat gratis universele gezondheidszorg niet kan werken als de Italianen betalen en dan iedereen in de wereld er gebruik van kan maken. De kosten zijn gewoonweg niet houdbaar.

De welvaartsstaat en de etnisch homogene natiestaten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Je kunt niet én immigratieland zijn en een welvaartsstaat tegelijkertijd.


Meld je aan voor onze dagelijkse nieuwsbrief:


Dokter: “Ze komen aan met allerlei besmettelijke ziektes en vluchten, we kunnen ze niet tegenhouden”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in